Luke tre

Bak luke 3 skjulte det seg

ein malande katt

og

ein firmafest.

Etter at kosekatt nummer ein Venus, vart sjuk og måtte avlivast, har katt nummer to, Cleopatra blitt meir og meir kjælen og heimekjær. Ein kunne mest tru ho hadde rykka inn i ei rolle som akkurat er blitt ledig. Nå i kulda virkar ho ekstra kosete, og ho har lagt seg til ein vane som er sjarmerande, men samtidig ganske utfordrande; Når ho er inne vil ho ligga på skrivebordet mitt under den gode varme skrivebordslampen og mala. Dette er i og for seg vel og bra, men problemet blir at ho kjem litt i vegen for hendene mine når eg sit og skriv. Dersom eg trekkjer det trådlause tastaturet mot høgre, går det bra å skriva likevel, sjølv om eg må kikka opp mot venstre for å sjå skjermen. Verre er det når ho gjer sitt beste for å få merksemd,og reiser seg opp og skuggar for skjermen. Ho legg seg inntil meg og mjauar og maler, eller rett og slett insisterer på å ligga oppå tastaturet. Når ho blir kasta ned, er ho på plass att etter 30 sekund. I dag sat eg og las i ei bok eg skal laga om til teater medan ho skreiv for meg. Ho spaserte oppå tastaturet og skreiv ei heil linje i eit einaste langt framandarta ord på noko som i beste fall er kattespråket. Det er nok ikkje lett for ein katt å få ein konkurrent i heimen i form av ein mopsevalp Ho viser visse teikn på sjalusi, så me passar godt på dei to når dei er i det same romet, men direkte aggressiv verkar ho ikkje. Oscar derimot hoppar, sprett og dansar og vil gjerne bort og snusa. Han veit ikkje sitt eige beste. Sjølv om dei er omtrent like høge, overgår ho han i tiande potens i motorikk, spenst og smidigheit. Cleopatra yndar å spasera på takmønet, og står på flate golvet og hoppar ut takluka. Vesle Oscar på si side står usikker og ventar på at nokon skal løfta han opp dersom det skulle koma eit trappetrinn i vegen, og han er framleis ikkje i stand til å hoppa opp eller ned av ein stol…

Firmafesten var ei forestilling på teateret, men me vart langt meir delaktige enn me hadde trudd. Då me kom fekk me utdelt namn og stilling i firmaet Nordkraft, sjølv var eg Susann Sandland, it- sjef. Skodepelarane møtte oss i foajeen og ønska velkomen til firmafest. Det er eit av dei mest finurlege og merkelege teaterstykka eg nokon gong har vore på. Det var ei blanding av såpeopera med ekte operainnslag, realityshow der me sjølv var deltakarar og firmafest med talar, karaoke, personalrevy, fyll og avsløring av hemmelege pikanterier. I pausen var det allsong i foajeen der tilsynelatande meir eller mindre berusa skodespelarar spelte gitar og saksofon og song i mikrofon. Underfundige greier. Både eg og kjærasten min og Ingrid likte stykket veldig godt. Det varte i heile to og ein halv time. Det vart steikt pølser på scenen, og me såg oss sjøle på storskjerm i deler av forestillinga.

Nå er det pakking og godnatt. Om alt går som planlagd, så må luke 4 opnast grytidleg og der inne kjem me til å finna ein togtur inn i soloppgangen,

Men framleis er det 3.desember.
Heidi