Audiens

Eg trur at mange av oss ikkje-katolikkar og har ein fascinasjon for paven. For nokre år sidan var eg i Roma med tre gode venninner. Eg innrømmar at det hadde vore veldig stort om me tilfeldigvis støtte på paven. Det var eit rom i Peterskyrkja der ein kunne gå inn for å be. Der var det så vidt eg kan hugsa mellom anna munkar og nonner i bøn. Eg hugsar at eg lurte på om paven nokon gong gjekk «fritt» i Peterskyrkja, eller om han bare kunne bevega seg med store oppbod sikkerheitsvakter med skotsikre vestar. Kvar julaftan er det eit slags rituale for meg å sjå på midnattsmessa frå Roma og kjenna at julefreden har senka seg etter ein alltid travel sisteinnspurt og alltid travel julekveld.

Den siste paven i rekkja, pave Frans, har imponert meg og gitt meg håp om at den store mektige kyrkja skal bøya seg ned og omfavna det som er svakt, fattig, skjelvande og utan makt. Eg har høyrd ei historie som går ut på at det er tradisjon at paven kvar skjertorsdag vaskar føtene til kardinalar. Historia seier at pave Frans ikkje ville nøya seg med kardinalføter, han bad om å bli køyrd til eit fengsel der han ville vaska føtene på nokre av dei innsette. Det seier seg sjølv at ein ikkje snur opp ned på premissene for pavedømet på ei vekes tid, men eg trur at pave Frans sine haldningar til maktstrukturer og til fattigdom kan ha ein viss symbolverdi. Bare det at han som den første paven har teke namnet Frans eller Franciscus etter Frans av Assissi, Guds vesle fattige, som sa frå seg rikdomen sin for å gifta seg med «Fru Fattigdom», er eit bodskap i seg sjølv. Tida vil visa korleis ting utviklar seg, men det må vera lov til å ropa «Heia Frans» for å vera uærbødig og ærbødig på same tida.

Grunnen til at eg kjem med mine pavetankar akkurat nå, er at eg sit med debutboka til Gro Dahle i hendene mine. Den flotte sprudlande dama med musehalane som me kjenner frå fargesterke biletbøker debuterte med ei lyrikksamling tjuefem år gammal. Frå omslaget smiler ho underfundig med håret samla i stram hestehale. Av alle ting har ho vald å laga tekstar der ho mellom anna funderer fritt og kreativt over korleis det mon tru må vera å vera pave. Sjølv om dette er ei diktbok for vaksne, så må eg seia at eg anar konturane av barnebokforfattaren ho snart skulle koma til å bli. Kanskje nokre vil lura på korfor i all verda ho valde å skriva leikande dikt om paven. Eg veit det ikkje, men eg liker dikta. Eg trur ho har inspirert meg til å skriva nokre av dei meir leikne dikta mine. Når eg gav ut den første diktsamlinga, omtrent like gammal som henne, og omtrent på same tida, så var eg nok litt meir seriøs og litt meir redd for å tulla. Eg har skifta litt meining sånn etterkvart… Her er nokre dikt frå diktsamlinga «Audiens».

Kardinalen henter
sin røde hatt
hos paven

Han tar den lange veien over
og banker på ved vatikanet
der paven hilser han med åpen hånd

Paven har et lite lager
slike hatter
og finner fram
en passe stor
til kardinalen
som prøver den
og nikker

Etterpå
når de tar turen rundt
viser paven dyrene til kardinalen
men kardinalen tenker mest på hatten
og hører ikke ordentlig etter
Da blunker paven lurt til hunden
og hunden smiler skjevt tilbake

*

Paven kaller søstrene til seg
Da kommer de
med flagrende føtter
hvite og lette som små høner
De sitter rundt paven
på røde puter
og tar hverandre i hendene
mens paven forteller
Han ber dem lytte til hunden
og sove med en stripete katt
på magen

*

Når paven blir trett
tar han tøflene av
og tasser med føttene
små hvite puter
over marmor og teppe
bort til senga
Ruller seg innunder laken
ruller seg godt innunder
laken og teppe
Krøller seg sammen
med den store katten
inntil den store
brunstripete katten
Og han får sove
nesten
med en gang

Gro Dahle

Det er vel mest sannsynleg at debutsamlinga til Gro Dahle aldri nådde vatikanet, men det er då tekstar til å bli i godt humør av?
Og kven veit korleis det eigentleg er å vera pave…

Heidi