Eg og Arne Garborg

Til dei som ikkje kjenner landskapet mitt: Slik ser den vesle byen eg bur i ut sett frå det einaste høghuset i mils omkrins. Arbeidsplassen min er det gamle kvite treetasjars murhuset midt i bilete, bygd ut med ein moderne bygning med flatt tak. Og utanfor i vest bryt havet på, mot ei sju milers lang sandstrand som det står i boka.

I dette flate flate forblåste hjørnet av verda kjenner eg meg heime. Overskrifta er ikkje så pretensiøs som ho seer ut til. Eg hadde bare rett og slett lyst til å koma med nokre fine sitat frå Arne Garborg, som levde her for 150 år sidan. Han har nemleg sagt mykje klokt som det framleis er verd å tenkja over. Sjølv kjem eg rett frå Gunnar og Hanne Lise der me stakk innom med roser fordi Hanne Lise fyller år i dag. Me har ete god kveldsmat og deilig valnøttkake, og spelt Kokelimonke. Før det hadde eg ein elleve timars arbeidsdag, og kom meg vel igjennom «De ville svaner». Det er veldig kjekt å få praktisera forteljarutdanninga mi så pass mykje som eg gjer i år. Men Arne Garborg var det ja, eller eigentleg Aadne, det var nemleg det han heitte før han normaliserte namnet sitt til det han meinte var norsk standard. Eller, det er nok bare ein av mange orsakar til namneskiftet, men det tek me ikkje her og nå. Ta heller i mot gode ord til ettertanke:

Di eldre ein vert, di meir vert alt bare spørsmål
*
Tanken gjev hugverk, tanken gjev sut,
endå må du tenkje dine tankar ut,
*
Kvifor er folk så uglade? Dei gjeng og ventar si gleda. Dei skulle gleda andre, så vert dei og glade.
*
Kvar tid hev sine talemåtar, men sanninga er ei.
*
Det lagar seg alt, berre ein ikkje kjem i ulag sjølv.
*
Ingen er sæl som ikkje eig eit varmt trufast hjarta.
*
Det er vondt å vera så gamal at ein ikkje kan vera fanatisk.
*
Mykje vert den tigjeven som elskar mykje.
*
Ingen veit kva eit godt menneske er, utan den som lid naud.

Arne Garborg.

Heidi