Er tidsoptimistisme ein medfødt eigenskap? Eg når som regel det eg skal, men nokre gonger tek det mykje meir tid enn eg hadde trudd å koma til det punktet. For å vera litt forsiktig og ta det steg for steg, så prøver eg å ha som mål å ha fem minutt ekstra slik at eg faktisk kan møta opp fem minutt før. Eg pleier som regel ikkje å vera for sein til avtalar. Som regel rekk eg det akkurat, eller eg går inn døra eitt minutt etter at eit møte skulle begynna. Av og til kjem eg med jakken på vranga fordi eg ikkje hadde tid til å sjekka den slags før eg sprang ut døra heime.
Verre er det med å bli ferdig når det ikkje er avtalt deadline. I dag trudde eg at eg hadde kjempegod tid, først skulle eg bare pynta juletre og julepynta huset fem dagar før mi normale tid for at alt skulle vera klar til gjestene kjem i morgon. Det kunne vel ikkje ta så mange timane. Etterpå ville eg ha god tid til grundig vask av min del av huset. Alt det burde eg vera klar med i god tid før me skulle på ein avtalt tur med innlagde stopp for å levera julehelsingar og sånn. Då me kom heim måtte me først ha litt kveldsmat, og så hadde Halvard funne ein fin og prisbelønt julefilm. Nå skal eg bare rydda kjøkkenet og vaska kjøkkengulvet. Badet kan eg vaska i morgon tidleg… Eg trøystar meg med at så tidleg ute med å vera klar til jul har me viss aldri vore før…
Heidi
I dag har eg og syster vore på julekonsert i lag med eldstedøtrene våre. Me var på Hvelvet scene her på Bryne og høyrde på Silje Sandanger og Iren Førland. Det er to damer med kvar sin flotte og særeigne stemme, og stemninga var uhøgtideleg og tilbakelent. Eg pleier å få med meg minst ein julekonsert kvart år, og i år kan det vera at det blir denne eine. Det var veldig koseleg med ein syster-mor-dotter – kveld.
Då eg kom heim, sat Halvard klar med ein til film han ville at me skulle sjå. «A Serious Man», ein amerikansk film laga av Coen- brørne. Filmen viser eit jødisk miljø i Minnesota på 60- talet. Hovudpersonen, ein velmeinande fysikk-lærar, prøver å vera eit godt menneske, men heilt ufortent går alt gale for han. Halvard meiner det er ein slags moderne versjon av Jobs bok. Hovudpersonen prøver å finna Guds vilje i alt det vanskelege som skjer og kontaktar fleire rabbinarar utan at nokon kan gi han gode svar. Slutten er i beste fall open, men det er lite som tyder på at alt skal bli bra og betre enn før slik som det ende med den bibelske Job. Halvard er flink til å grava fram interessante og smale filmar som me ofte ikkje har høyrd om, og han liker å diskutera tematikk og meining.
Halvard er og glad i å lesa bøker, og i dag fekk eg julegaven min på forskot: boka «East of Eden», av John Steinbeck. Han er sjølv nesten gjennom denne boka og hadde lyst til å diskutera ho med meg. Eg har bare lese dei første to og eit halvt kapittela, men eg synest det er uvanleg vakre og sterke skildringar. Det er lenge sidan eg las noko av Steinbeck, kanskje heilt sidan vidaregåande skule. Eg trur me las «Dagdrivergjengen» i norsktimane og utdrag frå «The grapes og wrath» i engelsk timane, men det begynner å bli lenge sidan, så heilt sikker er eg ikkje. Vanlegvis les eg bøker ganske fort, men nå i jula med masse små og store julegjestar, så får me sjå kor langt eg kjem.
Juletreet er i foten, og lysa er på. Det er vel nesten rekord i heimen. Vanlegvis er eg sånn gammaldags julepuritanar som pyntar juletre lille julafta slik me alltid gjorde i barndommen, men i år trur eg det er ein god idé at stova er julepynta når dei to yngste barnebarna kjem laurdag morgon. Det betyr at me får ordna det i løpet.av morgondagen.
Heidi
Julepost har tidlegare vore ein stor del av juleførebuingane. Først skreiv me papirbrev og papirkort til alle med bilete av barna, først ein tre månadar gammal Odd Christian utkledd som nisse, sitjande i bilstolen sin utstyrd med nisselue, bomullsskjegg og ei grautsleiv… Så vart det nye bilete og etterkvart ein større og større familie. Så heiv me oss på trenden med fellesbrev, nå med trykte bilete av barna, skrivne på PC og påklistra hjarte, stjerner og ei personleg helsing skriven med penn på slutten.
I si tid var det mykje diskusjon om desse «skrytebreva» der ein fort framstod som den perfekte familien med vellukka barn som var opptekne av friidrett og speidar. Det vart stild spørsmål ved kven som hadde interesse av slikt. Ingen var vel interesserte i at dotter til ein ein i si tid studerte i lag med nå snart var ferdig sjukepleiar med topp karakterar? Som litt over gjennomsnittet interessert i andre menneske innvende eg alltid overfor meg sjølv at eg var interessert, eg syntest faktisk det var kjempespennande å høyra korleis folk eg kjende, men sjeldan såg, hadde det og levde.
Det var litt av ein sjau å få alle breva i veg i tide, og det var kjempespennande å gå til postkassen og få julebrev frå slekt og venner. Dei siste åra har det minka veldig på slike konvoluttar. Dei fleste julebreva me får, får me via mail, og det er veldig kjekt det og. Me har vore postvesenet sin gode venn og halde på å senda julebrev, men nå i år ser det faktisk ut som om det meste må gå via mail. Me har skrive brevet ferdig i dag, tradisjonen tru har me skrive kvar vår del med julebetraktningar. Leif på bokmål og eg på nynorsk.
I dag kan det kanskje passa å rett og slett lima inn eit lite avsnitt frå min del av livet. Dette avsnittet er kanskje synest er det aller viktigste i julehelsinga mi.
«I haust var me på Aeropagos-seminar i Oslo, der me mellom anna fekk høyra Christopher Jamison, ein benediktinarabbed med tilhald i England. Han sa noko eg har tenkt mykje på etterpå:
«I ei tid då ein til ei kvar tid kan drive “doomscrolling” av alt det negative og forferdelege som finnest, er det lett å mista håpet og motet. Me kan ta inn ein stor del av det forferdelege som skjer i verda nesten samtidig som det hender. Det er lett å tru at det er dette som er livet, og lett å bli overvelda og handlingslamma. Dette gjeld særleg unge menneske. Den kanskje største oppgåva for oss er å visa at håpet er levande og er stort. Me er den generasjonen som verkeleg kan forandra verda og gjera ho betre. Dersom me fokuserer på alt som er gale, og gløymer å få med oss alt det som er godt og fint, øydelegg me for oss sjølve og blir motlause.»
Dette ser eg som eit klart kall i livet. Å halda håpet og motet oppe, og å gi god plass til alt det gode slik at me kan vera med å gjera livet til ein varmare og lysare plass for dei me møter, og for dei me lever saman med. Er ikkje juleevangeliet på same måten som påskeforteljinga forteljinga om at livet sigrar over døden, lyset over mørket og kjærleiken over hatet? Slik vil eg velja å tru at det er. Eg vil ønskja alle saman ei god og rik jul. Måtte året som kjem bli av det gode slaget.»
Dette var sitat julebrevet mitt. Til dykk som les dette i god tid før jul. Ha ei velsigna førjul.
Heidi
Det begynner å likna ganske mykje på jul, som dei syng det i ein julesong på engelsk. I dag kom den første julegjesten, eller som det følest frå foreldreperspektiv : I dag morges kom Halvard heim med nattoget. Han skal unna seg ein lang juleferie, det vil seia jobba ein del heimefrå. Far hans tok ansvaret for å stå tidleg opp for å henta han på toget, og hadde klar nysteikt surdeigsbrød.
Det er veldig fint å ha han her, i kveld leigde han ein fin film på nettet som han trudde opphavet kunne lika, og det gjorde me. Vaksne barn er ein veldig fin ting, sjølv om eg av og til kan lengta litt tilbake til då dei var små. Barnebarn gjer at det framleis kan forsvarast å ha leikekrok i stova med duplo, bamsar og biletbøker, og tre høge barnestolar til bruk under måltid. I tillegg kom me aldri så langt at det var naturleg å fjerna trappegrinda i stova.
Nå når eg ikkje brukar dagane i klasserom, opnar det seg nokre nye dører. I dag var eg på julelunsj saman med mange av pensjonistane frå Bryne skule. Det var fint. Me møttest på Ritz til smørbrød, kaffi og eit par timar med prat. Det er litt surrealistisk når me ler av komiske episodar i den felles hukommelsen, og finn ut at det må vera ca 30 år sidan det skjedde…
Så hadde eg eit par timar i sentrum for å ordna dei siste julegavane. Heilt i mål er eg ikkje endå, men det begynner å hjelpa. Sidan ikkje alle butikkar pakkar inn lenger er det ein liten kveldsjobb å gjera med å få pakka inn før nokon kjem inn på kontoret og avslører kva som er kjøpt inn.
Eg hadde i bakhovudet at eg kanskje kunne trenga ein ny julekjole. Dei kjolane eg har er stort sett veldig velbrukte, og nokre av dei har eg hatt i minst ti år. Eg fann eit par kjolar i ein butikk, men var framleis i tvil. Merkeleg nok nesten snubla eg over Ingrid rett etterpå. Ho var så grei at ho sende femåringen og femåringen sin pappa vidare mot målet og blei med meg tilbake. Etter visninga tilrådde ho sterkt at mor skulle kjøpa seg ny kjole, og då blei det slik
Kleshandling har aldri vore ein stor hobby for meg, og i tillegg ser eg med ei viss sorg at dei butikkane eg har likt å handla i ikkje finst lenger. Gudrun Sjödén – butikkane i Oslo er lagt ned, eg finn heller ikkje Design Forum, UNO eller Masai nokon plass. Det kan jo inspirera til eit endå meir nøkternt klesbudsjett, og bra er jo for så vidt det. Eg er stor tilhenger av å slita ut det ein har, og stort sett har ein alle meir enn nok…
Kanskje mor må skifta stil sidan det ser ut som om klesutvalet for det dei på svensk kallar «kulturtanter», og på norsk av og til blir kalla «husflidshippiar» eller «lilla kåner», ser ut til å vera under kraftig nedskalering. Eller kanskje mor ein gong for alle kan klara å manipulere ein ikkje heilt A4 kroppstype til å bli slik at han blir elegant i det meste? Eg trøyster meg med at gode venninner av alle fasongar og må leita for å finna noko dei synest passar…
Klokka blei for mykje, eventuelt litt for lite i kveld og, for nå er me godt inne i det ein på fint kallar «Dei små timar». Hjernen min fabrikkerer moglege nyttårsløfte, på denne sida av jul er det lett å lova… Leggja seg tidlegare, starta dagane tidlegare, alltid vera minst fem minutt for tidleg til avtalar og møte… Det er mykje fint ein kan toppa tilveret med å lova seg sjølv…
Heidi
Først må eg innrømma at eg har vore inne i «galleriet» mitt her på bloggen og leita fram gamle englebilete. Eg er veldig svak for englar laga av barn, og sidan eg ikkje har administrert ein einaste juleverkstad i år, så hadde eg ingen nye av det slaget.
I dag mens eg stod på kjøkkenet og laga risbollar til lyden av ei lydbok, bestemde eg meg for at bøker var det eg ville skriva om i dag. Eg har alltid likt veldig godt å lesa bøker, og i tillegg kan det vera praktisk å bli lesen høgt for medan ein driv på med ulike former for arbeid. I dag høyrde eg ferdig siste boka av Gilead- serien, fire romaner skrivne av den amerikanske forfattaren Marilynne Robinson.
Eg hadde fått anbefalt denne forfattaren frå ulike hald, mellom anna var Gilead-bøkene tema for ein episode Kulturmisjonen, som er Aeropagos sin podcast. Då Leif og hadde begynt å lesa på den første boka i denne serien, tenkte eg at dette var bøker eg måtte gi ein sjanse. Eg må innrømma at eg var litt i tvil dei første ti minutta, starten var liksom ikkje så fantastisk som eg hadde sett for meg, men så vart eg sugd inn i dette universet, og måtte kopla meg på for å lytta så fort eg hadde ein sjanse. Mellom anna takka vera to lange togturar til og frå Oslo, har eg i løpet av to -tre veker hatt fylgje med personar frå dette universet, og nå kjem eg til å sakna dei, slik er det med gode bøker, ein klarer ikkje å lesa dei ut fort nok, og så blir det tomt etterpå.
Grepet i desse bøkene er at dei handlar om dei same personane i ein til dels overlappande tidsperiode. Kvar bok tek oss med på innsida av nye personar, slik at me får vera med inn i tankane og erfaringane til menneske me først har blitt kjend med frå andre sin synsvinkel. Dei tek opp eksistensielle spørsmål knytta til liv, død, Gudstru, livssyn, politiske spørsmål og menneskesyn. Korfor er det slik at nokon alltid rotar til livet sitt sjølv om dei er rikt begava og har foreldre som elskar dei? Korleis kan ein gripa tak i livet og klara seg dersom ein har hatt ein forferdeleg start i livet? Korleis handterer ein vanskeleg kjærleik? Er alle menneske like mykje verd å elska? Kan ein stola på det som har vore ei bunnsolid Gudstru når dei store spørsmåla i livet dukkar opp, og når ein får utfordringar ein aldri hadde sett koma?
Forfattaren er nå over åtti år, og har levd i eit USA som praktiserte raseskilje, ho har og opplevd ulike historiske periodar i det same landet, og ho har erfaringar med amerikansk frikyrkjelegheit som dei fleste nordmenn ikkje kjenner så godt til frå innsida.
Som relativt ung lesar hadde eg ein periode der eg var heilt oppslukt av bøker med kvardagsrealisme, gjerne med halvbiografisk tilknytning til forfattaren. Eg elska bøkene til Dea Trier Mørk, Märta Tikkanen og Tove Ditlevsen, og las dei fleste av desse mange gonger. Eg hugsar eg tenkte at eg skulle ønska det fantest slike bøker der religion og Gudstru hadde ein plass. Ikkje først og fremst som eit forkynnande eller evangeliserande element, men som ein naturleg integrert del av det å vera menneske. Ville det ikkje vore mogleg å la personane i ei bok både oppleva erfaringar knytta til samliv, barnefødsler, liv, død, Gudstru, humor og kvardagsliv som eit stort naturleg heile. Sigrid Undset klarte det jo i middelalderromanane sine, korfor skreiv ingen slik lenger. Det hende eg fann det eg leita etter, for eksempel i bøkene til Alfred Hauge, men i den meir moderne litteraturen var det lite av det. Bøkene til Isabel Allende sprengde absolutt rammene og blomstra av mystikk, men dei var og langt frå nordisk kvardagsrealisme.
Kanskje er det litt symptomatisk at den internasjonale suksessromanen «Eat, pray, love», på norsk fekk den heilt ikkje-religiøse tittelen «Spis, elsk, lev»? Kanskje omsetjaren hadde ein tanke om at bøner i ein boktittel kunne bli for sterkt til å vera salgbart her i landet?
Kanskje det har vore ein slags ubevisst agenda i diktsamlingane mine at eg vil dei skal femna heile menneskelivet, og dette som handlar om tru og mystikk. Dersom eg hadde vore romanforfattar ville det heilt opplagd vera noko eg ville prøva å få til. Eg ville gjera det ikkje først og fremst for å prøva å omvende nokon, men for å prøva å visa at slik kan livet og vera…
Livet er eit mangslunge prosjekt, så det er ikkje rart det kan vera vanskeleg å fanga mellom to permer. Ein norsklærar sa til meg ein gong at «Det ser ut som om du prøver å beskriva absolutt alt som skjer, men det er ikkje mogleg… Det hadde han sjølvsagt heilt rett i, det vanskelege er å gjera gode utval…
Heidi
Dagen begynte med ei fantastisk fin gudstenesteoppleving, -adventsmessa «Fest i Guds hus» med barnekor, vaksenkor, skodespelarar, songsolistar, dansar, og blåserekkje på galleriet saman med kyrkjeorgelet. Kyrkjelyden fekk lov til å bli med på nokre av ledda, og tre av prestane frå kyrkjene i Time var liturgar og medverkar i messa på ulike vis. Det var så fint regissert og dyktig øvd inn, så eg må innrømma at det rann nokre tårer i rein rørelse.
Biletet over kan sikkert vera litt forvirrande, det viser eit utsnitt av vaksenkoret med ein av dei to storskjemane bak. Det som foregjekk vart samtidig vist på storskjerm slik at alle kunne sjå betre. På skjermen ser ein døyparen Johannes i vaksen alder med nokre frå barnekoret rundt seg.
Sidan Torun var heime hos far sin denne helga, fekk eg oppleva messa i lag med henne. Etterpå gjekk me ein tur i Sandtangen, og var så heldige at me hadde lagt turen til ein pause midt på dagen med opphaldsver. Det var fint å få gå der i fred og ro og kikka på fuglar og oppdatera kvarandre på alt som har skjedd sidan sist.
I ettermiddag har me vore ein tur hos mor og far og drukke kaffi saman med dei. På grunn av Osloturane våre hadde det gått nokre veker sidan me såg dei, og det var fint å vera saman.
Me har hatt ein deilig lat og roleg sundagskveld med handballfinale der landslaget vårt vann VM. Etterpå såg me semifinalen av «Skal vi danse». Dette er ikkje eit program eg har pleidd å vera oppteken av, men i haust har eg fått med alle episodane og verkeleg kost meg med det. Eg var nok ikkje heilt einig i avgjersla om kven som skulle sendast heim i dag, men slik er det. Alle er blitt veldig flinke.
Den nye trenden på nettet er noko dei kallar «airwalking» der der ser ut som om ein svever over bakken. Eg har sett fleire små filmsnuttar om korleis ein lærer seg kunsten. Kanskje det må vera læringsmålet for 2026. Det er sikkert omtrent like lett for damer som meg som det å læra seg å spela saksofon. Det har eg og alltid hatt lyst til… Ei stund tenkte eg at buktaling burde kunna vera innan rekkevidde, men det trur eg i grunnen heller ikkje lenger… Det som er sikkert er at det er mykje spennande ein kunne ha brukt tida si på. 😂
Med så lang tid framfor fjernsynet som eg hadde i kveld, -ja eg veit at alle under 60 har gått over til å kalla det TV…, vart det mange omgangar på strikketøyet mitt og. Det er bra, for eg har litt forskjellig eg har planar om å få under papir og snorer før julaften…
Heidi
I dag hadde eg to jenter på julebakst. Det er tydeleg at dei har gått fram i alder og visdom det siste året, og ikkje minst i tålmod når det gjeld kakebaking. I år klarde dei dei to-tre første bretta heilt aleine, med bare minimal mental støtte frå mormor, som faktisk kunne utføra enkel kjøkkenrydding parallelt med bakinga.
Sidan det var Luciadagen måtte me synga litt Luciasong medan me jobba. I tillegg til den tradisjonelle songen blei det og den frå «Jul i svingen» : «Når natten er mørkest…», og så vart det «En stjerne skinner i natt» og «Vi tenner våre lykter når det mørkner». » I små glimt vart kjøkkenet og rotet til ein katedral, barnesongen til eit englekor og det etter kvart litt klissete kjøkkengulvet til noko som kunne bera heilage sekund.
Tradisjonen tru måtte mormor baka dei siste bretta sjølv, men det vart peparkaker og kvite kakemenn til boksar både her og heime hos dei yngste bakarane. Mormor har omsider lært at ein ikkje treng å laga dobbel eller trippel deig fordi at «Når ein først er i gang…»
Me var så heldige at me fekk besøk av Torun som kom innom på ein snarvisitt og måtte få smaka baksten vår til kaffien.
Overgangen til neste aktivitet, vart travel, men me rakk det akkurat. Klokka halv seks var me inviterte til julesongkveld i Gamle Stavanger hos Linn og Karleif som bur i eit over hundre år gammalt hus i ei av Strandgatene. Dei er nokre av dei mest gjestfrie menneska eg veit om, og inviterer med glede 40 personar til songkveld. Linn kokar rømmegraut og risgraut og så tek alle med litt mat kvar til eit stort bord. Så blir det song og prat og god musikk. Sidan det var Luciadagen vart gjestene på eit tidspunkt invitert med på å gå i Luciaprosesjon gjennom nabogatene, synga Luciasongen på italiensk og dela ut nybakte lussekattar frå ei stor korg.
I invitasjonen vart me og inviterte til å ta med noko kulturelt viss me hadde noko me ville dela. Eg fann ut at eg kunne vidareføra stuntet med salmevisa eg skreiv natt til torsdag. Ti minutt etter eg hadde lagt teksten ut på nettet fekk eg ei lydfil frå Arne Martin der han nynna ein melodi han hadde laga samtidig med at han las teksten i ein liten pause mellom to skulegudstenestar. Arne Martin er eit raust og gavmildt.menneske, som saman med notarket eg fekk seinare på dagen skreiv ei melding om at dette kunne eg bruka akkurat som eg ville, dela med andre eller leggja ut på nett om eg hadde lyst til det. I kveld song me denne teksten for første gongen. Det var fint. Sidan eg har begynt å dela legg eg ut her og.
Eg seier som Arne Martin. Bruk viss dokker har lyst. 🕊️✨
Heidi
For meg har alltid ordtaket «som julekvelden på kjerringa» gitt god meining. Det blir alltid veldig travelt den siste veka. Eg har tenkt at det er fordi eg alltid har hatt det så travelt på skulen i denne tida, men nå ser eg at utfordringa nok ha djupare røter enn som så. Eg trur alltid at eg har god tid og at det meste i framtida er det veldig lenge til.
Når eg ser folk leggja ut bilete av ferdig pynta juletre og julegavar i vakker innpakning, kakeboksat på rad og rekkje med kommentaren «Nå kan jula bare koma», ser eg meg rundt i mitt rotete adventshus og kan nesten vera bittelitt misunneleg. Fordi eg ikkje har hatt ei einaste adventssamling med lystenning i eit mørkt klasserom, ikkje hatt ein einaste runde med juleverkstad med glitter som knasar under føtene og ikkje brend fingrane ein einaste gong på limpistolen, så er det litt vanskeleg å fatta at halve adventstida har gått.
I dag har eg forresten bedrive litt «forsiktig julestri». Eg har steikt krumkaker og kokosmakroner og laga deig til kakemenn, som eg skal baka med mormorjentene i morgon. Under bakinga fekk me besøk av Ståle Ree, så han har godkjend kvaliteten på krumkakene. Dei vart ikkje fullt så tynne som eg hadde håpa,.men sånn får det vera.
Ståle er den mest entusiastiske og positive mannen eg kjenner. Dagens glade bodskap var: «Æg he alltid gleda mæg øve kvær einaste nye dag, og nå æ æg blitt så gammale atte æg he jee øve te å gleda mæg øve kvært einaste nya kvarter». Ein annan av favorittene mine er: «Æg halta bara når æg går»… Og det har han rett i. Han har halta sidan ei alvorleg bilulykke i barndommen, men det er jo bare eit problem når han går, så korfor gjera eit problem større enn det er? I dag fekk me og ein leksjon om kjærleiken: » Å fjoga frå blom te blom kan adle klara, men å få ei rosa te å bløma liga fint i meir enn femti år, dæ æ dæ så æ konst.»
I ettermiddag og litt utover kvelden har eg og Odd Christian, eldsteguten min pleia ein tradisjon me har halde på i mange år: ein julegavehandletur til kjøpesenteret Kvadrat. Sidan eg er ein hysterisk engsteleg og dårleg sjåfør, kjører eg aldri dit, og sidan sonen sin far har kjøpesenter vegring, blir det stort sett den eine turen på meg. Med til tradisjonen høyrer eit varmt måltid, gjerne på Mexicana, og ein eller annan variant av kaffi på ein dertil eigna plass. Me hadde nokre veldig koselege timar der, og armane var lenger og bankkortet tynnare då me reiste heim. Ein av dei fine fordelane med fire barn er at ei etterkvart får mange hyggelege vaksne å henga med på kafear og sånn…
Nå er me snart ein time over datogrense. Dagen i morgon er nokså fullmøblert, så eg gjer vel lurt i å avslutta her og koma meg i seng.
Heidi
Eg er normalt ikkje ein slik diktar som står opp om nettene for å skriva. Det hender det dukkar opp ein setning eller eit tema når eg har lagt meg, men då reknar eg med at eg hugsar det om det er viktig.
I går då eg hadde lagt meg og det var ganske seint, begynte det å sviva eit heilt vers i hovudet mitt.
Eg tenkte at det hugsar eg sikkert i morgon, men då det eine verset var blitt til tre, fann eg ut at eg kanskje burde ta vare på det. Utan å skru på lyset, for ikkje å vekkja han som sov på sida av meg, skreiv eg fem vers ned på messenger og sende dei til meg sjølv. I dag tidleg var eg spend på om versa tolde dagslyset, det er det og alltid spennande å finna ut. Det er ein slags julesong, kanskje ei salmevise, som er eit fint ord Ingrid Brækken Melve bruker om tekstar i skjeringspunktet mellom salmar og viser.
Kanskje det er eit svakheitsteikn for teksten at eg kjenner behov for å forklara litt meir. Denne teksten er ein tekst om alle glimta av håp og lys og kjærleik som møter oss ein vanleg dag og som me kanskje ikkje ser. To kvinner og ei lita jente har fått eit vers kvar. Den eine heklar englevenger, den andre tiggar på gata og velsignar folk som går forbi, den tredje er ei lita jente som dansar gjennom gata medan ho syng ein julesong ho nettopp har lærd. Her kjem teksten, kanskje det kjem ein melodi til nokon like lett som teksten kom til meg? Slikt veit ein aldri på førehand…
Ho heklar englevenger i silke og i ull,
Ho heklar heile dagen, og snart er korga full.
Då skal ho gi dei kroppar, og gloriar av gull.
På gata sit ei kvinne på teppet, det er kaldt,
har sjalet tett rundt kroppen, men manglar nesten alt,
ho lyser ei velsigning, er jordas lys og salt.
Ho ser ei lite jente som hoppar opp og ned,
og syng ein song ho lærde om kjærleik, jul og fred,
Ein song du kanskje hugsar, og du får synga med.
Gi kraft til englevenger, til barnesong som sviv,
mot vaksne, stive øyre med himmelsk perspektiv,
Gi mot til dei som heklar, og som velsignar liv.
Eg skreiv eit femte vers og, men er usikker på om det skal vera med. Er songen betre utan?
Gud, sjå til oss som lengtar, og hjelp oss sjølve sjå
at jorda vår som tumlar i mørke natta nå
er full av lys og kjærleik, av håp å byggja på.
Heidi
I dag kan eg by på ein invitasjon dersom du les dette før klokka seks i dag og bur relativt nær Bryne. Eg er med i diakoniutvalet som er arrangører, så nå har eg bakt ei kake til arrangementet og skal snart til kyrkja for å rigga til kyrkjeromet.
Elles så kom eg meg trygt heim med toget i går. Sju timar i fred og ro med eige dobbelsete medan ein blir frakta frå ein stad til ein annan er ein fin ting
Nå er bagasjen pakka ut, enkelte julegavar pakka inn medan eg gjer nokre forsøk på å få rydda litt på skrivebordet og i huset elles. Tider skal komme, tider skal henrulle. Nå skal heimen langsamt gjerast i stand til julegjestar og julefeiring. Det blir fint. Leif går med ekte hemul-interesse inn for å knekkja koden for å baka det perfekte surdeigsbrødet. Eg beundrar pågangsmotet.
Heidi
sporisand 