sporisand

Ingen jjulesongar eg kjenner til startar med setningen «Når nettene blir korte». Kanskje eg må skriva den songen sjølv, for sjeldan har eg kortare netter en rett før jul. Eg er langt frå ferdig med det eg hadde tenkt å gjera, men når klokka bikkar kvart over to om natta, er det utan tvil lurt å koma seg i seng.

I dag har eg brukt dagen på spennande salmearbeid og på å underhalda den yngste julegjesten. I dag fekk me og prøvd oss som barnevakter. Nå har han fått mor si tilbake og sjølv søtt. Det håpar me han har tenkt å gjera nokre timar til for dei siste nettene har morgonane vore så tidleg at eg ikkje har lyst til å skriva talet ein gong.

I mmorgon blir det ein ny innhaldsrik dag om alt går etter planen, så «Til rors Columbus!» I dette tilfellet betyr det: «Kom deg i seng, Heidi!»

Heidi

Så er siste konvolutten opna i adventkalendaren på skulen, og julepynten teken ned frå veggane før elevane gjekk heim. Ryddigare sjeler enn meg hadde bestemt at klasseroma skulle strippast for juleting før me tok ferie slik at alt stod klart til januar »med blanke ark og farjestifter tel…» Det er sikkert ei klok avgjersle, sjølv om eg innerst inne ville likt å ha det slik til trettande dagen eller kanskje tjuande dagen. «Må me verkeleg ta vekk jula før jul?» var det nokon som spurte. Svaret var at det måtte me, men som eit kompromiss har me lagt glanspapirlenkene som hang i taket inn i skapet slik at me kan bruka dei neste jul og…

«Når me kjem tilbake, er det sånn vaaanleg skule med vanleg norsk og matte og engelsk?» spurde dei vidare, og det er det… Kvardagar er nok framleis mest haldbare i det lange løpet, men nå har me lang tid på oss til å feira, kvila og skru oss tilbake til normalen.

Me hadde ei fin samling i aulaen der elevane fekk takka av rektor Tore som skal vidare til nye oppdrag. Eg vil tru han kjende masse varme frå både små og store. Nå startar me med ny rektor etter jul, og Jone skal vera varmt velkomen.

Etter at me hadde send heim ungane og hatt ein ekstra rydderunde var det tid for høge smørbrød og feiring av juleferie. Her fekk me og avsløra hemmelege nissevenner, og eg fekk vita at det var May Bente som i smug hadde sett den fine snømannkakaokoppen på biletet, sjokolade, heimebakte julekaker, sjokolade og julekaffi på pulten min. Tusen takk. ❤️

Eg gjekk heim med rak rygg etter å til slutt få til å fakturera Time kommune for utlegg med bokproduksjon i kulturskulen. Eg har brukt mykje krefter på å utsetja den prosessen og grua meg til å gjera det. Eg fekk rydda vekk alt som ryddast skulle frå klasserom og skrivebord. Det første med veldig god hjelp frå ryddige medarbeidarar…

Det er koseleg å koma heim til eit hus det det ventar ein åtte månadar gammal baby. Det er koseleg at Halvard lagar middag og serverer lun gnoccisalat. Det er koseleg å leggja minstebarnet, å ha ein liten babykropp tett inntil seg mens barnet sovnar fredeleg. Det er òg koseleg å eta yngstedottera sitt heimebakte surdeigsbrød og sitja tett saman i sofaen og sjå på TV.

Nå har det blitt nokre timar med anna jobbing. I dag var morfar kjempeflink og tok morgonvakta frå rundt fem og to timar utover med ei opplagd liten krabat som var klar for frokostgrøt og oppdaging av livet medan mamma, mormor og onkel meir enn noko håpa på å få sova litt til.

Ei kkan alltids håpa på at den nemnde morfaren les dette som tidleg morgonlektyre og blir så smigra at han føler for å gjenta suksessen. I skulen kallar me den pedagogikken for positiv forsterkning.

Nå sskal eg unna meg den store gleda å skru av den faste morgonalarmen før natta innhentar meg. Er det dette som er den mørkaste natta i året, mon tru?

Heidi

Biletet over er frå ein veldig tidleg morgontime med ein lys vaken liten gut. Han strekkjer seg nysgjerrig mot stjerna, og vil gjerne utforska alt han ser. I dag fekk eg begge endane av dagen hans. Me trener på at det skal kjennast trygt og greitt å bli lagt av nokon andre av mamma eller pappa. Slikt er greitt å kunna i tilfelle barnevakt.

Me har hatt ein veldig fin kveld rundt brettspelet Hint. Det er ikkje ofte eg og pilgrimen og alle dei fire barna våre brukar kveldstimane på å spela saman.

I morgon er det siste skuledag før jul. Dagane spring i frå meg, men eg trøyster meg med at eg heng nokonlunde med likevel.

Heidi

Dei som er seks år, og dei som er tre år og for den saka si skuld, blir plutseleg veldig store når dei skal samanliknast med eit åttemånadars syskenbarn som kjem på besøk. Begge dei to store er veldig søte med han og vil gjerne vera med og passa godt på han.

Eldstejenta, som nettopp fylde seks i oktober, ville gjerne teikna han og. Ho studerte ansiktet hans nøye før ho sette i gang med blyanten. Undervegs kommenterte ho sitt eige arbeid med fløyelsstemme: «Og så må han få silkeblåe aue, for dæ he an jo…» Blåfargen på portrettet over er altså «silkeblå» om nokon måtte lura… Og mormora, velsigna vere henne i all sin manglande objektivitet, synest i grunnen at det liknar.

I dag fekk elevane vera med på noko kjekt. Klassekontaktane hadde oppdaga at det var eit tilbod på klassebowling, og sidan det var litt pengar på klassekontoen spurde dei oss om dei fekk lov å gi elevane denne opplevinga. Det var veldig vellukka, ungane oppmuntra og backa kvarandre opp på ein heilt nydeleg måte. Dei som hadde utforska kast med ein liten knekk i handleddet demonstrerte for dei andre som òg måtte prøva om det var betre slik.

Ferien nærmar seg med raske steg. Eg er glad for at me vart einige om å ha nokre veker med fokus på det sosiale. Me har våga å leggja «det faglege» trykket bittelitt ned, kontaltlærarane har hatt meir tid med eigne elevar og me har prioritert å bruka tid på formingsaktivitetar, song, leik, høgtlesing og ulike former for elevaktivitet. Nå er me litt slitne alle saman og ser fram til ferie og ein omstillingspause før timeplanen rullar som normalt igjen på nyåret.

Etter å ha pakka meg ut frå jobben har eg handla julegåver og laga risbollar. Nå håpar eg at ein litt tidlegare kveld enn vanleg skal gjera underverk 😁

Heidi

I går lova eg å skriva litt meir om laurdagskvelden i Gamle Stavanger. Linn og Karleif har kjøpt eit gammalt verneverdig hus i den gamle bydelen. Dit var me så heldige å vera inviterte saman med mange andre hyggelege menneske. Nokre av dei kjende me frå før, nokre hadde me møtt eit par gonger og andre var heilt nye.

Der inne mellom hundrevis av englar, heilage tre kongar, blomar, kunst og dekorasjonar var det dekka langbord og tend mange lys. Den tronge gata går rett utanfor vindauget, og folk som var ute og spaserte kikka inn til oss.

Alle hadde bidrege med mat til eit rikhaldig kveldsmåltid og julesongar låg klar i tjukke hefte. Alle var utfordra til å dela eit eller anna, og med mange dyktige musikarar vart det reine konserten. Veldig fint å få vera med.

Halvard kom heim på juleferie på lørdag og kan gleda seg over at eit prosjekt han og to andre har jobba med i eit halvt år nå er kjøpt inn av NRK slik at oppdraget kjem til å halda på eit år framover. Me er lova at me skal få sjå piloten, og eg er advart om at eg strengt tatt ikkje høyrer til målgruppa.

Det er fantastisk å ha Halvard, Sunniva og Tage heime, og eg nyt at eg dei siste to dagane har hatt tid i lag med alle dei fire barna mine og alle tre barnebarna. Eg, Sunniva og Tage har vore ute på tokt i dag og fått ordna litt forskjellig. Nå blir det nokre intense dagar med jobb på dagtid og julerelatert jobbing pluss litt anna på ettermiddagar og kveldar. Det skal bli fint og intenst.

Heidi

I dag får det bli kortversjonen: Tre stk barn starta dagen i femtida. I dag har v eg vore i lag med alle barna og barnebarna våre. Slikt liker me. Nydeleg kveld i gamle Stavanger hos Karleif og Linn. Får utdjupa meir seinare ❤️

Heidi

Det å stå opp med yngste barnebarnet er ikkje den verste måten å starta ein dag på. Han er tillitsfull og blid sjølv om me ikkje har sett han på nesten to månadar, men han har det travelt med å oppdaga livet. Det siste har eg ei viss forståing for.

I dag hadde me julelunsj med kulturskulen på Smiegarden på Umheim. Avslutningar med kulturskulen er alltid så koselege med mange fine musikkinnslag, masse allsong og god mat. Eg liker meg veldig godt i dette skuleslaget der kreativitet og det å veksa som menneske gjennom kulturutøving. Dei siste 23 åra eller noko slikt har eg hatt ein del av stillinga mi der. Først var eg dramalærar i lag med Jan Ivar, så var eg drama- og skrivelærar og dei siste 12-13 åra bare lærar i skapande skriving og med manusansvar for 10.klasse-forestillinga. I dag var deler av lunsjen som å vera på konsert. To av mine dyktige kolleger, Torill og Øyvind framførde jærsk julevise på ein heilt ny og veldig vakker måte.

I ettermiddag har me fått to nye små overnattingsgjester i tillegg til han som kom i går. Iben og Hella er sjarmert av det vesle søskenbarnet sitt og vil gjerne hjelpa til og passa han. Sengekabalen i natt er at eg overnattar på eit av gjesteroma på loftet i lag med begge jentene. Me håpar dei tre yngste i huset ikkje skal halda kvarandre vakne, for ingen av dei kastar vekk meir tid enn nødvendig på nattesøvn, og alle er glade i å stå opp så tidleg som mogleg.

Eg må innrømma at det å sova med små pustande menneske inntil seg i grunnen er veldig koseleg. Nå sløkkjer eg lyset og satsar på ei fredeleg natt og sein frokost…

Heidi

Éin stor bag med klede frå kostymelageret på skulen, samt ein kaffikjele med storleik som frå eit gammalt bedehuskjøkken, skulle vera med i opp-pakkinga i dag, og Leif tilbydde seg å kjøra meg.

I bilen til jobb fekk eg plutseleg ein merkeleg sansefornemmelse. Eg vart så utruleg varm i fingertuppane, og varmen liksom breidde seg oppover i handa. Før eg fekk reflektert over om det var heilag energi eller eit begynnande slag, fekk eg ein følelse av noko fuktig og rennande. Blødde eg frå ein finger?

Eg løfta hånda opp for å undersøkja det nærare og såg at tuppen på strikkevotten min draup av kaffi. Det viste seg at pilgrimen min hadde plassert eit stort krus kaffi i kopphaldaren mellom framseta, og at eg var så i ørska at eg hadde sitte med handa i kaffikoppen utan å leggja merke til det. Ein god lått vart i det minste ein oppvekkjar. Eg trur eg snart treng ferie…

Kollega Lise hadde vore på jobb frå kvart på sju for å koka risgraut på frosen overskotsmjølk frå mjølkeskapet. Denne skulle elevane våre få invitera fadderbarna sine til å eta i lag med dei ni ein forlenga matpause. At nokon er på skulen på den tida for å by på arbeidskrafta si imponerer meg djupt og inderleg…

I dag fekk me lese ut «I et speil, i en gåte» av Jostein Gaarder. Sjølv om eg etter dei første kapittela lurde på kva eg hadde begitt meg ut på, så vart det ei fin leseoppleving. Me fekk nokre spennande samtalar rundt filosofiske spørsmål, og sjølv om temaet er trist, så er det vakkert og spennande på same tida.

Det aller beste i dag er at Sunniva og vesle Tage er på plass i heimen. Turen frå Oslo med barn i beresele og to koffertar hadde gått veldig bra. Han som nettopp var ein liten baby rasar rundt på golvet, reiser seg og går langsmed bordet, og vil helst ta og smaka på alt han ser. Eg trur juletreet skal få venta nokre dagar til med å stå der med dryssande nåler og spennande pynt.

Nå gler eg meg veldig til komande dagar i lag. Kvelden har eg brukt på eit arbeid eg har lova å gjera før jul. Tradisjonen tru så har eg framleis veldig mykje å ordna før jula kjem for fullt, men jul skal det bli.

Heidi

Ein kjenner at ein lever i veker som dette. Når korona, influensa og annan styggedom sveiper over landet, og når vikarar ikkje er å oppdriva så er det spennande frå dag til dag korleis me skal få kabalane til å gå opp. Ein kan ikkje gå ut i frå at det ein trur ein har kontrollen på om kvelden kan gjennomførast dagen etter. Heldigvis jobbar eg med veldig positive og løysningsorienterte menneske, så me finn ut av det meste.

Når ein er litt trøytt, sliten og overarbeida blir på ein måte det livet ein står i ekstra sterkt og ting gjer inntrykk. I dag var morgonoppmuntring nummer ein at eg sa til ein kollega at eg hadde laga eit Luciaopplegg i fjor som eg kunne ha trengt, men eg trudde det vart sletta då eg fekk ny ipad. Han fortalde at det opplegget hadde han, og med eit par tastetrykk var det på plass. Så let eg meg røra av ein at gutane som hadde skrive i adventkonvolutten at i dag hadde han noko i sekken. Det låg det ein boks med heimelaga julegodter, og auga hans glitra mens han delte ut.

Så sstod plutseleg rektor Tore smilande i døra og lurte på om han og hunden fekk lov til å besøkja oss. Det vart ei nydeleg og improvisert stund der dei fekk læra litt om hundeoppdragelse og dei som ville fekk helsa på hunden og gi godbit viss hunden gjorde forventa triks. Det vart eg og rørt av, og då første trinn kom inn med glitter, lys og kvite skjorter og tok ein runde i romet medan dei song Luciasongen, begynte tårene mine å pipla fram. Eg fekk sagt til klassen at når eg er ekstra trøytt er det to ting som får meg til å gråta: Syngande barn med lys i hendene og mannskor med kvite songarluer.

I dag var det den siste av tre onsdagar med juleverkstad. Det er intenst, småkaotisk og koseleg på same tida. Eg er fornøgd med at eg og kollega Marit faktisk fekk rydda vekk alt materialet me ikkje fekk brukt slik at eg slepp å gå ein runde med fulle posar for å leggja på plass sånn ein dag på nyåret.

Om ettermiddagen var det siste runde på jobb i kulturskulen. Me hadde julekonkurransar og smakte på julebrus medan me prøvde å skriva ned beskrivingar av smaken. Alt dette akkompagnert av julemusikk frå elevkonsert i aulaen og frå øveromet ved sida av oss. Det var ganske stemningsfullt. Ute lyste ettermiddagshimmelen med solnedgangsfargar i rosa og turkis før kvelden pakka dei store teppa av mørke rundt oss.

Det kan vera at det er provoserande å seia det høgt, men eg liker desembermørket og synest det behandlar oss vennleg og respektfullt.

Heidi

Viss nokon måtte lura, så gjekk skulegudstenesten veldig fint. Eg er letta og glad for at det blei som eg hadde håpa og satsa på. Det er veldig kjekt å jobba med ungar på den måten, sjølv om etterspelet nå er at bagasjeromet i bilen stappfullt av kostyme og rekvisittar som må ryddast på plass for eksempel i morgon…

Etter jobb småsprang eg til neste arrangement eg hadde medansvar for: Diakoniutvalger sin “Me syng til jul». Det gjekk og veldig fint. Vel heime har eg jobba med salmetekstar. Nå blir det tidleg kveld…

Heidi