Gå til innhald

Eit hjarte av stein

Tida tikkar seg ubønhøyrleg framover, og i morgon skal me så smått begynna å pakka oss ut av leilegheita til Trygve og Sunniva før me snur bilpanseret mot vest på laurdag.

Denne dagen har og vore varm og fin. Eg har vore på Aker Brygge og ete lunsj med Sissel, ei god venninne frå barndomen av. Det var ho som i si tid var forlovaren min og som laga brudebuketten i bilen på veg til kyrkja, men sjå det er ein annan historie, som HC Andersen ville ha sagt.

Ferien vår, og spesielt denne siste veka i Oslo, har vore full av gode menneskemøte. I dag har eg lyst til å skriva meir om ein type menneskemøte der eg ofte har ei oppleving av koma til kort…

Av ein eller annan grunn har eg den same tiltrekningsevna på tiggarar som ein magnet har på metall og ei honningkrukke har på bier. Kvar gong eg har vore i sentrum denne veka har dei kome til meg, den eine etter den andre, dei fleste kvinner av romfolket. Den første dagen kjøpte eg eit hefte med eventyr frå deira kultur av den første som kom bort til meg. Ho ville ikkje ta i mot vipps sjølv om det stod bak på heftet at dei kunne betalast på den måten. Eg gjekk derfor for å ta ut pengar i ein minibank. Då eg kom tilbake hadde tiggarjenta tatt av seg det profesjonelle tiggaruttrykket i ansiktet og sat med eit ope smil og snakka med Torun som hadde blitt sitjande igjen med henne. Torun hadde nettopp gitt henne jakka si, som ho hadde funne ut at ho ikkje trengte, og den unge jenta hadde fortald kva ho heitte og litt om seg sjølv. Ho forlot oss med eit stort smil, og eg sat igjen med eit hefte med eventyr og tenkte at det var lurt å bruka deira kulturbakgrunn til å laga eit produkt eg som forteljar og lærar kan ha bruk for.

Etterpå har eg møtt kanskje sju damer som vil selja meg eit tilsvarande hefte, og når eg seier at eg alt har kjøpt det viser dei meg at heftet er utgitt i minst fem bind.

I dag har eg takka nei så avvisande eg har klart til alle som vil selja hefte, og har og klart å seia nei til alt det andre dei vil ha pengar til. Eg føler meg som eit menneske med steinhjarte når eg seier nei, for eg veit jo at eg har alt eg treng og framleis pengar på kontoen. Eg trur ikkje på at pengane går til bakmenn og eg trur ikkje at dei køyrer heim i mercedesen sin etter end tiggarøkt. Eg er overbevist om at mange har det veldig vanskeleg og at dei helst ville ha sluppe tigginga om dei kunne.

Samtidig tenkjer eg at tigging er det yrket dei kan og har fått opplæring i, og mange er kjempedyktige og veit kva slags strategiar ein bør bruka om ein skal oppnå noko. Bare det å tigga i seg sjølv byr på store kulturutfordringar. Me er opplærde til at det er siste utveg å be om hjelp på gata, medan dei truleg ser på det som eit yrke. Eg føler meg pinleg berørt på deira vegne når dei tyr til alle nyansar i tiggarfaget, som for eksempel å bruka veldig tynn og ynkeleg stemme, medan dei kanskje ikkje opplever det slik sjølv. Enden på visa i dag, var at eg traff ei som var flinkare til å tigga enn eg var til å stå i mot…

Med ei kjensle av å vera ein stålsett steinhjarteberar etter å ha avvist mange på vegen nedover Karl Johan, kom det ei ny søt tiggande dame oppover gata. Då eg sa at eg ikkje hadde tenkt å kjøpa fleire eventyrhefte nå, fortalde ho at ho var veldig, veldig svolten, om eg please, please kunne kjøpa litt mat til henne… Det sa eg at eg kunne. Eg kjøper ofte mat til tiggarar fordi eg ikkje held ut tanken på at dei verkeleg er svoltne.

Eg var på veg inn på ein Seven Eleven for å kjøpa bollar eller kjeks, litt frukt og kanskje ein kopp kaffi, då ho sa at eg heller måtte gå på Rema, for der fekk eg mykje meir for pengane. Det hadde ho jo heilt rett i, så me la i veg. Etter ei stund innvende ho at det var så langt til Rema, kunne eg ikkje bare kjøpa eit hefte, så kunne ho kjøpa maten sjølv for pengane? Slik blei det. Ein null til henne. Dyktig jobba.

Etter at eg hadde sagt nei til å kjøpa fleire hefte, hjelpa henne med pengar til mat til barna hennar i Romania, eller kjøpa billett til den gamle mor hennar som ho ikkje hadde sett på tre år, og som så gjerne ville til Norge, innsåg ho nok at det ikkje vart meir i dag. Ho bad Gud velsigna meg fordi ho kunne sjå at eg var eit godt menneske, og håpa kanskje at eg ville ombestemma meg. Eg bad Gud velsigne henne mens eg gråt litt inni meg for at dette er så vanskeleg. Det kan vel faktisk henda at me som har det me treng og litt til har godt av å bli utfordra på ein måte me ikkje bare kan betala oss ut av…

Eg kjenner dette er ei kjempevanskeleg problemstilling, og eg ser ingen enkle løysingar, sjølv om eg veit at nokon gjer det. Eg kan ikkje la vera å sjå medmenneske som av mange og kompliserte grunnar ikkje har dei same privilegiene som meg.

Eg veit det finst folk som opnar heimen sin for tiggarar frå romfolket. Dei inviterer dei heim på mat og sosialt samver, gir dei klede og let dei bruka dusj og badekar. Nokre klarer å utvikla verkelege vennskap.

Kanskje litt for mange av oss held igjen fordi me ikkje heilt veit kva som vil skje om me opnar for mykje opp?

Eg kan ikkje la vera å forhalda meg til ein stemme i meg som gjentek noko eg har høyrt nokon seia: «Eg var svolten, og du gav meg mat. Eg fraus og du kledde meg.»

Eg veit det finst andre og kanskje betre måtar å hjelpa på enn å gje pengar til tiggarar på gata, men korleis formidlar me varme og respekt til dei som kanskje treng det meir enn nokon?

Dette vart å reisa spørsmål utan gode fasitsvar. Slik er det ganske ofte her i livet. Korleis får ein til å elska nesten sin som seg sjølv på gode og tenlege måtar?

Heidi

Oslo-sommar

Det er alt femte dagen vår i Oslo, og dette innlegget er skrive frå eit badehandkle i sola ein stad på Langøyene. Me reiste ut med badebåten frå Oslo sentrum, det er minst 25 grader i sola og skikkeleg «sommar-sommar». Eg synest dagane som tikkar og går har vore gode alle saman.

Me hadde ein nyedeleg laurdag i lag med Henrik og Eva Mari med ein kort bytur, strikking på verandaen, badetur til Bogstadvatnet og middag rundt langbordet på Haslum.

På sundag var me på hyggeleg kaffibesøk hos onkel Bjørn, Ingrid og Ivar i Asker, og etterpå besøkte me Jan Georg og Birgitte, som eg ikkje hadde møtt på veldig lenge. Så heldige me er som kjenner så mange fine menneske me kan dela sommaren og livet med. Nå i sommar kunne eg like godt sagt » Dela jordbær med» for her i Oslo har me ete store, søte jordbær minst ein gong kvar dag med mange ulike vertskap og gjester.

På måndag kom Torun med buss frå Røyse, og me to la ut på vandring langs Akerselva ca opp til Frysja og ned igjen. Det er laga veldig fin turveg langs elva, og det er fine badekulpar for dei som har lyst til å bada og eventuelt har hugsa å ha med badetøy og handkle. Sidan Torun er ihuga pilgrim så fant me ut at dette måtte kvalifisera som pilgrimsvandring. Det å gå langt saman i eit tempo som ikkje er ubehageleg høgt for meg er ein veldig fin måte både å vera saman på og ein god måte å få ro til lange samtalar på.

Me tok oss tid til både kaffipausar og ispausar, og turen vart avrunda med indisk mat på fortauet på Grønland.

Me fann ut at det ville vera koseleg at Torun overnatta, så ho stakk innom ein Remabutikk og kjøpte tannbørste og jordbær. Så blei det både koseleg kveld og lang frokost i lag, og som ekte pilgrim syntest ho at det å låna soveposen min var heilt ok for ei natt.

Eg har ikkje tatt med veldig gode sko til å gå tur med, så etter ein dag på vandring hadde eg vonde føtter og vannblemmer sjølv om eg hadde vore raus med gnagsårplaster undervegs.

Ein liten føremiddagstur vart det på oss i går og før ho tok bussen heim og eg reiste heim til Tøyen for å leggja beina høgt før me reiste til Fagertunveien med pizza, salat og jordbær i hagen med svoger og svigerinner.

Nå har eg bada, pysete som eg er, så kjendest det kaldt å koma uti, men veldig behageleg etter kvart. Oslofjorden er som regel ein del varmare enn Nordsjøen langs jærstrendene.

Nå får eg avslutta skrivinga før eg bruker opp batteriet. Alle billettar er nemleg på mobilen, så den bør det vera liv i. Fortsatt god sommar.

Heidi

Sommar

Siste natta i Sverige budde me på eit slags «gardspensjonat». Ein familie hadde innreia halve huset sitt til hotell, og budde i den andre halvparten sjølv. Gjester som ville var velkomne til å sjå på fjosstellet og til å helsa på dyra. Kyrne gjekk rett utanfor den delen av huset der me hadde vindauge, så det var nesten litt heimsleg… Ytterdøra var open og nøkkelen stod i døra til romet vårt, så det var sjølvbetening på ankomst. Det var eit felles kjøkken som alle kunne bruka, og felles doar og dusjar på gangen.

Det som fleire av dei som hadde anbefalt plassen på nettet kommenterte var den fantastiske frokosten.

Då me vakna lukta det kaffi og nybakt i huset, og kvar dag frå sju til ti vart det servert frokost på eit stort kjøkken nede eller rundt småbord på terrassen utanfor.

På kjøkkenet stod det eg går ut i grå var den unge husfruen smilande i dongeribukse og T-skjorte. Ho ønska alle som kom inn god morgon, helste spesielt på barn og hundar, og spurde folk om dei hadde sove godt. Så fekk me servert te eller kaffi i presskanner, nybakte scones, heimelaga knekkebrød og havrekjeks, egg og honning frå garden, heimelaga saft og syltetøy og i tillegg ost og skinke. Vidare viste ho til ei skål med vaffelrøre og eit varmt vaffeljern «I fall ni er sugna på våfflor…»

Sidan det vart ein litt annan frokostatmosfære enn på eit vanleg hotell kom me i prat med eit par frå Skåne som sat ved sida av oss.

Nokon hadde skrive i gjesteboka at dei hadde vore der med barn og at opplevinga var nesten som å besøkja gode venner på landet. Dei ville garantert koma tilbake.

Sjølv må eg innrømma at eg av og til på våre mange og lange reiser heller har villa ta inn på eit billeg hotell enn på privat «Bed and breakfast». Dette trur eg er fordi eg kjenner meg litt sjenert når ein skal inn i nokon sin private sfære, og viss ein er sliten kan det kjennast mest behageleg å bare gå heilt anonymt inn på eit hotell.

Uansett så opplevde eg det fint å overnatta på gardshotell i Sverige, og eg beundrer dei som klarer å kombinera gjestfriheit og arbeid på denne måten. Eg synest det er beundringsverdig å stå opp grytidleg kvar dag for å servera heimebakt og fin frokost, samt smila og småprata glad og opplagd med alle som er der. Endå meir imponerande er det å kvar dag sørgja for at alle rom er gullande reine og alle sengene fint reidde opp. Det må jo vera bare ein hårsbreidd mellom jobb og privatliv, og ein må til ei viss grad vera tilgjengeleg døgnet rundt.

Eg har og tankar om at slike tilbod er mykje meir hjartevarmande enn sterile hotellrom og frokostbuffetar det folk lessar haugar av godsakar på tallerknane sine og i verste fall kastar halvparten fordi dei ikkje orkar å eta det opp. Slik oppfører ein seg sannsynlegvis ikkje på noko som liknar eit privat kjøkken. Det vart presisert på små plakatar at alt dei serverte var økologisk og at det som ikkje kom frå garden var kortreist frå området og gardane omkring.

Lukka til både til familien på akkurat denne garden og til alle andre som i jobben og kvardagen praktiserer det å møta andre på ein god måte og å vera gjestfrie. Verda treng det. Menneske treng menneske som ser dei og dei treng menneske som er komfortable med å bli sett.

Heidi

Greta som ikon?

Gårsdagen i Vadstena var full av sterke inntrykk. Biletet over er frå ei utstilling i den store klosterkyrkja laga av Mats Hermansson. Han har malt ikoninspirerte bilete på stoff frå gamle presenningar. Han fortel om dette biletet at folk har latt seg provosera. Dei synest det er feil at ho nesten virkar opphøgd til helgen. Nokre meinte og at kyrkja ikkje skulle vera politisk og bidra til klimahysteri. Kunstnaren repliserer at han for det første er lutheraner og ikkje opererer med helgenar. Derimot synest han det er viktig at kyrkja er med på å stilla dei store spørsmåla om livet og bidra til å løfta fram viktige stemmar. Det same synest eg han gjer med desse to bileta.

Den store pilgrimskyrkja mef tydelege trådar heilt frå den første birgittinartida var ei oppleving på mange plan som eg kjende langt innunder huda. Eg har skrive litt om det og lagt ut mange bilete på instagram.

Ei anna sterk oppleving var det å besøkja klostermuseet. Det var sterkt både fordi det gav konkrete sanseinntrykk om korleis det må ha vore å leva som nonne eller munk både for lenge sidan og nå. Samtidig utfordra det på eit nåtidsplan. Setningen «Herre vis meg vegen og gi meg vilje til å gå han», forbind eg mest av alt som ein del av ein kjend salme. Desse orda blir i Vadstena tilskrivne den hellige Birgitta som hennar bøn for livet. Setningen kjennest framleis radikal og aktuell.

I Vadstena møtte me gode venner, Ingjerd og Frode. Dei har lenge snakka vatmt og entusiastisk om sine mange besøk i Vadstena, og det var nok dette som fekk oss til å ta vegen dit. Det viste seg at dei tilfeldigvis hadde planlagd å ankoma Vadstena den dagen me hadde planlagt å reisa. Det gjorde at me fekk ein halv dag i lag med dei med lunsj, besøk i urtehagen og felles opplevingar i klosterkyrkja. Det var fint.

Eg er takknemleg for dagane i Vadstena fulle av gode inntrykk og opplevingar. For meg vart det påfyll til både sjel og tanke.

På vegen vidare stansa me i ein liten by for å handla brød og ost. Det vart ei lity rar oppleving. Først, då me hadde parkert kom ei eldre dame bort med eit strålande smil:

«Jag blir så glad! Jag blir så glad när jag ser färgen på eran bil. Det finst så många tråkiga grå och svarta bilar. Man behöver lite färg.» Eg smilte og sa at det var eg heilt samd i og tenkte at det var då ein merkeleg og lettvint måte å gleda nokon på.

Så etter at me hadde betalt kom ho som stod framfor meg i køen bort. Eg forstår at ho vil fortelja noko: «Du, jag måstr seja något. Det var så stärkt at möta dig i affären derför at du liknar så veldigt på någon jag kände godt för länge sänn. Den personen såg nøyaktig ut som du, och hon var oerhörd viktig för mig under en kort period av mitt liv. Nu tyckte jag at jag såg henne, och mitt hjerta gjorde så här.» Ho viste med hendene på brystet at ho hadde fått hjartebank. “Det var så stärkt at jag kände du måtte få veta det.» Då eg svarte på norsk at eg tydelegvis måtte ha ein svensk dobbelgjengar. Ho spurde på engelsk om eg hadde forstått alt ho sa på svensk, og det bekrefta eg at eg hadde. Eg prøvde meg til og med ein setning på svensk om å ha en svensk » dubbelgjängare». Det var ei rar oppleving å gjera ein forskjell for noko på ein så passiv måte som det å likna på ein eller annan. Livet er ein merkeleg plass, og det er mange rare usynlege trådar mellom menneska.

Heidi

Vadstena

Sykkelturen vår i går vart ikkje så lang. Eg fekk eit lite problem med sykkelen som vart verre då me prøvde å fiksa det. Til slutt løsna den eine bremseklossen og me fekk han ikkje på igjen. Det ende med at Leif måtte henta bilen. Ventetida brukte eg til å fotografera, for det var så vakkert der. På den lokale sykkelbutikken var dei veldig greie og hjelpte oss gratis. Me vurderte å sykla ut igjen, men ende med å gjera noko av det andre me hadde lyst til i Vadstena.

Ikkje langt frå Birgittaklosteret ligg det eit pilgrimssenter. Sidan Vadstena er eit pilegrimsmål var det overnattingsplass der for pilgrimar. Det var òg eit bibliotek der ein kunne sitja stille og les, ein liten kafé og ein bokhandel. I tillegg var det ein hyggeleg uteplass og ein kunne koma dit til temakveldar og foredrag.

Me ende med å kjøpa ganske mykje i bokhandelen. Det var så mykje fint der. Eg fann bøker som eg trur kan vera nyttige i arbeidet med grøn kyrkjelyd og med bønevandringar i kyrkja.

Vegen tilbake til klosteret la me gjennom urtegarden som delvis har funnest det sidan tidlege klostertider, men som vart rehabilitert ein gong på 1900-talet.

Etter meir byvandring og ein kvilepause for reisekameraten som del var me turistar på Vadstena slott og landa til slutt i klosterhagen med dei nye bøkene, trøytte føter og ein kopp kaffi.

Nå hhar me sjekka ut av Birgittasystrorna sitt gjestehus. Det har vore ein god plass å vera. Under frokosten er det faste plassar etter romnummer, og me har hatt to måltid saman med to veldig trivelege damer. Den eine av dei har tidlegare budd i Vadstena i mange år, og hadde då vore frivillig i klosterbutikken. Ho fortalde at nå er det bare seks systrer igjen i klosteret. Eg trudde dei var ca 10 etter noko eg hadde lese, men ho kunne fortelja at fleire hadde døydd dei siste åra. På syttitalet dreiv dei ein slags aldersheim der ein kunne koma og bu når ein blei gammal, og tidlegare hadde det og vore indiske og latinamerikanske nonner som hadde budd der.

Det er nok det same som i dei få norske klostera me har. Det er liten rekruttering av nye og yngre nonner, og dei som bur der blir eldre. Det er nok få i vår tid som vel å via livet sitt til å leva i eit kloster. For meg er det ikkje heilt uforståeleg at nokon vel å gjera det, men det er jo eit veldig alternativt livsval.

Ei av bøkene eg kjøpte i går handlar om å vera pilgrim i ei utfordrande tid. Korleis skal ein vandra gjennom livet sitt på ein god måte og korleis skal ein stilla livskompasset sitt i ei tid med nye og store utfordtingar.

Eg lar problemstillinga henga, for nå må eg avslutta skrivinga. Me skal på klostermuseum.

Heidi

Helsing frå klosteret

Nå har me skifta adresse frå tønne til kloster. Me er komne til Vadstena og bur i gjestehuset til Birgittasystrerna. Ordenen vart stifta av den hellige Birgitta her i Vadstena på 1300-talet. Nå har me akkurat ete frokost med to veldig trivelege damer nede i spisesalen.

Av alle stadar eg ikkje har visst at eg burde ha lyst til å koma til trur eg Vadstena må stå øverst på lista. Det er så vakkert her at eg blir heilt målbunden, ein nydeleg middelalderby med slott og kloster langs bredden av Vänern. Det du ser er utsikta frå vindauget på romet vårt, og mellom oss og stranda er det ein fin og fredeleg klosterhage.

Det er ti nonner som bur her, i alle fall dersom dei er dei same som på biletet frå i fjor. Den yngste er litt over femti år og kom hit på besøk som relativt nyutdanna tysk lege og bare forstod at det var her ho skulle vera.

I går var me til messe saman med nonnene i klosterkyrkja. Sidan dei har same drakt og hodeplagg og i alle fall slik eg hugsar det like briller, så har eg rett og slett litt vanskar med å plassera kven av dei som tok i mot oss i går.

Då eg skreiv om å vera litt kyrkjeframand på høgmesse i den danske kyrkja, så blir den kjensla forsterka på svensk katolsk messe. Det var fint å vera der. Eg kjenner alltid ei slags sorg over å ikkje kunna delta når det blir delt ut nattverd, men tenkjer at eg får respektera at den katolske nattverden enn så lenge ikkje er for lutheranarar.

Vadstena er meir enn klosterliv. Det er ein nydeleg liten by med koselege, tronge gågater, butikkar og kafear. I går var me på eit fantastisk gammaldags konditori med nydelege rekesmørbrød og den mest fristande kakedisken eg kan hugsa å ha sett. Me drakk kaffi ute i hagen, og på vegen ut med ein skjør porselenskopp på eit tefat klarte eg å få kaffi over den nye linkjolen min. Eg trur eg har fått vekk det meste med kaffi og handsåp, og frå nå av skal eg bera kaffikoppar mykje meir forsiktig…

Reisekameraten min er ei litt uroleg sjel når han er på tur. Han vil ha med seg mest mogleg. Nå har han gjort syklane våre klare til ein sykkeltur. Det skal vera så fint å sykla her i området.

Heidi

Livet i ei tønne

Eg må innrømma at for meg er ikkje eit lite telt den mest foretrukne forma for overnatting på ferie. Nå har det seg slik at eg for tida er på tur med ein veldig god venn som meir enn gjerne kryp inn i eit telt for natta. Sidan me skulle koma seint fram i går kveld ettermiddagssegling mellom Danmark og Sverige, fekk eg han på ideen å bestilla campinghytte på den campingplassen me hadde planlagd å bu på.

Stor var overraskinga då det viste seg at me skulle bu i ei tønne, og i første omgang virka det lettare klaustrofobisk.

Det viste seg imidlertid at det var romslegare enn ein kunne tru. Tønna var innreia omtrent som ei campingvogn, vil eg tru. På midten var det ein sovehems med plass til to og ved inngangen var det sitjebenkar med eit uttrekkbart bord. Framfor kvar tønne var det eit bittelite bord og to lette stolar og i tillegg eit grillspann.

På campingplassen var det mest vsmingvogner, og dei stod tett. Så var det to rekkjer med tønnehytter og ei rekkje med litt større hytter. Inne i tønna var det vindauge i begge ender slik at ein kunne kikka ut. Mellom rekkjene var det hekkar som viste seg å bestå av rips- og solbærbuskar. Campingplassen låg ved ein idyllisk sjø og veret her er heilt nydeleg. Alt i alt ende dette opp som ei sjarmerande erfaring, og eg kunne faktisk ha blitt mykje lenger i tønna om det hadde falt seg slik sjølv om førsteinntrykket må seiast å vera sjokkblanda vantru.

Fergeturen mellom Frederikshavn og Göteborg var veldig fin. Eg var litt skeptisk etter at alle våre hadde særdeles gyngande turar over Skagerak i helga, men over Kattegat var havet som eit stovegolv. Ferga var som ein blanding av danskebåt og Boknafjordferge. Innseglinga til Göteborg var utruleg vakker, først med fin skjærgård, så med bypanorama.

Det viste seg å vera litt marerittaktig å koma oss ut av byen. Eg trur me kjørde feil minst fire gonger før me fann rett avkjørsel og kom inn på den motorvegen me skulle vera på. Det vart med andre ord ein lang sightseeingtur gjennom trafikksystemet ut av byen. Minst ein gong oppdaga me at «men akkurat her var me jo for ei lita stund sidan»… Det hender ganske ofte i trafikken at eg takkar Gud for at det ikkje er eg som sit bak rattet. Det gjorde eg absolutt i gårkveld, men eg torer likevel å påstå at via felles mentale anstrengingar fann me ut av det til slutt.

Heidi

Kveld i Sæby

I går kveld kjørde me ein fin tur på smale vegar i nydeleg kveldssol. Me ende opp ved havna i Sæby og bestemte oss for litt kveldsmat i denne kjosken som hadde sitjeplassar både ute og på taket. Reisekameraten kjøpte fiskefrikadeller på rugbrød og eg bestilte eit stjerneskudd sidan det var så godt då eg åt det på fiskerestauranten i Frederikshavn. Denne var gatekjøkkenvarianten og langt frå like fristande med reker frå lake, hermetisk asparges og store mengdar kinanål med thousen- island-dressing. Heldigvis hadde begge bestilt mat utan «fritter». Det virkar som om danskane et pommes frites til det meste og i det heile tatt mykje frityrsteikt mat..

Gourmetmåltid eller ikkje. Det var koseleg å vera på havna i lag med masse andre menneske. Det såg ut som om mange stakk innom fiskekjosken eller kjøpte seg ein softis i isbua.

I dag har eg brukt føremiddagen på å vandra litt aleine i denne nydelege byen. Det er fantastisk fint sommarver ute. I ettermiddag tek me ferge frå Frrderikshavn til Gøteborg.

Heidi

Sykkeltur frå Sæby sundag 10.juli

Noko av det finaste med å sykla er å vera midt i naturen, kjenna lukta av nyperoser, gras og høy, få vind i håret og i ansiktet og å høyra fuglane synga. Naturen her på Jylland er fantastisk vakker. Eg får nesten lyst til å seia det same som ein norsk syklist me snakka med i dag: “Eg trur eg har lyst til å bli dansk…»

Me hadde ein veldig fin sykkeltur i dag og, me sykla rundt fire mil. Nå er ikkje det noko bragd i seg sjølv så lenge me har batteri på syklane, men litt trim blir det då likevel. For å sitera ei jærsk dame som hadde fått el-sykkel:» Æg må nå plent trø“… Sjølv om det ikkje blir like mange timar på sykkelsetet, så blir det litt ubehageleg å sitja der etterkvart, og ryggen blir litt trøytt og anspent.

Det viste seg at sykkelruta me hadde plukka oss ut i dag, delar av sykkelrute 5 og delat av Marguerittervegen ikkje gjekk på eigen sykkelsti slik at me hadde gått ut frå at sykkelrutene gjorde. Mesteparten av turen sykla me på bilveg, og den første delen av strekningen var på ein smal veg utan vegskulder det det tidvis var for smalt til at to bilar kunne passera kvarandre. Dersom me møtte joggande eller gåande måtte me langt inn på vegen for å koma forbi dei. Til å begynna med kjende eg meg litt redd og anspent og såg for meg at eg kom til å velta dersom eg sykla ut i grusen fordi din bil kom veldig tett på meg. Eg prøvde å programmera refleksane mine til å lena meg innover viss det skulle skje slik at eg havna i kornåkeren og ikkje i vegbanen framfor bilen. Eg prøvde og å overbevisa meg sjølv om at slikt var nevrotisk tulletenking.

Etter kvart følte eg meg heldigvis veldig mykje tryggare. Det kan skuldast at vegen vart breiare, at me kom til ein strekning med mindre traffikk eller at eg rett og slett vende meg til det. Sannsynlegvis var det ei blanding av alt saman. Det eg har lært og som eg nå kan vidareformidla er at det som kallast ei sykkelrute på danske kart ikkje utan vidare inneber at det er sykkelsti der.

Veret var nydeleg. Sommarsol og korterma sommarkjole,jakken kom aldri på. Så vidt eg kan observera er det framleis bra med sommarfuglar og insekt i Danmark. Kornåkrar der kornblomar, valmuer og markblomar blandar seg med kornet ytst ved åkerkanten er noko av det vakraste eg veit.

Heidi

Gudsteneste i Sæby kirke

I dag var me på gudsteneste i vakre gamle Sæby kirke. Det er spennande å få med seg ein dansk gudsteneste av og til. På ein måte er det så kjend at ein kjenner seg heime, og på ein måte er det så annleis at ein kjenner seg kyrkjeframand.

Det at danske prester framleis har svart prestekjole med pipekrage er nesten litt nostalgisk, det hadde jo norske prestar og då eg var barn. Eg hugsar kragane som endå større og med fleire piperekkjer, men dannsynlegvis var dei akkurat slik dei danske endå er. Liturgien likna så mykje på den gamle bokmålsliturgien at ein nesten kunne klara å henga med. Dersom ein salme har åtte vers, så syng ein sjølvsagt åtte vers. Slik kunne det virka som det er i Danmark

Salmane i dag var veldig fine. Den første salmen var ein sommarsalme med nydelege skildringar av korleis naturen om sommaren speglar Guds kjærleik. Heime har me og nokre vakre natursalmar. Eg sat og tenkte på at fine sommarsalmar er noko me kan trenga. Kanskje eg får til å laga ein?

To barn vart borne til dåp. I Danmark er det faktisk slik at barnet får direkte spørsmål om det vil døypast og om det vil tru, og dei vaksne svarer ja på vegner av barnet. Trusvedkjenninga var i vi-form. «Vi tror på Gud Fader den almæktige…» Eg kom til å tenkja på at det kanskje er lettare å delta i ei slik trusvedkjenning, då talar ein for kyrkja som fellesskap like mykje som for seg sjølv. Dåpssalmen var nydeleg. Eg lurer på om eg har høyrt ein norsk versjon.

Her er det første og siste av fem vers.

I gudstenesta var det både dåp og nattverd og i begge ledda vart Fadervår brukt. Etter dåpen vart dåpsfamiliane ståande framme i koret og presten haldt ein liten tale retta mot dei der han mellom anna bad dei vera tålmodige og «altid tenke gode tanker om jeres barn.»

Det var ein litt gammaldags høgtideleg atmosfære over gudstenesta. Det hadde liksom vore litt utenkjeleg at løva frå Brynekyrkja skulle koma inn for å snakka med presten, eller at den svartkledde presten med pipekragen ikkje skulle stå på den gamle preikestolen under preika. Frå preikestolen talte han med oppriktigheit og alvor til sine soknebarn: «Krestendommen er ikke en feel-good-religion. De som sier det taler ikke sant om krestendommen.» (Han sa verkeleg krestendommen og ikke kristendommen, kaskje det er jysk dialekt.)

«Krestendommen er ikke til for at du skal have det godt med dig selv… Krestendommen siger ikke kun at du skal elske din næste, den siger at du skal elske din fiende. Selv om du er dybt uenig med din fiende og hater det han står for er du skyldig at se at han er et menneske lige som dig selv. Du skal legge dit hat bort og be for dine fiender lige som Jesus gjorde det. «

Nå sat eg ikkje i kyrkja med diktafon, alt er sitert etter minnet, så eg kan godt tenkjast å gjera Peter urett…. Eg meiner at eg såg i annonsa for gudstenesta som eg såg på nettet at presten heitte Peter, etternamnet er eg ikkje sikker på om eg hugsar…

Det er mogleg at dette innlegget var mest interessant for gudstenestenerdar, men det kan jo tenkjast at ein og annan frå den kategorien og les bloggen min…

Heidi