Gå til innhald

Framleis romjul

Romjula er eit rom i livet der et alltid har likt meg. Alt er stille og avklart etter intense veker med førjul og jul heime og på jobb. Litt vemodig er det når gjestene reiser. I går reiste Sunniva tilbake til Oslo med tog, og i dag køyrde Leif Halvard til flyplassen.

Eg er veldig takknemleg for jula me har hatt, og for at ho vart nokonlunde normal. Då eg måtte testa meg for korona helga før jul kjendest det faktisk som det største marerittet å tenkja på at det kunne forårsaka at alle barna på trinnet mitt havna i karantene i jula. Sjølvsagt ville det ikkje vera nokon sin feil, og det viktigste er jo at ingen blir alvorleg sjuke. Heldigvis ser det ut som at færre enn før av dei smitta blir veldig alvorleg ramma eller døyr, men desse greiene er ikkje til å spøka med, så me får gjera så godt me kan alle saman, og så får me gleda oss over at det ser ut som det snart skal koma tider der me slepp å vega alle eventuelle symptom på gullvekt for å avgjera om me er ei tikkande smittebombe eller ikkje. Eg gler meg til å kunna tenkja at eg eller andre er bittelitt forkjøla, men kva så…

Det yngste barnebarnet ligg på golvet og smiler og pludrar og det er den finaste lyden og det finaste synet som tenkjast kan. Tida går så fort, og det blir spennande å sjå meir og meir kva for ein liten personlegdom ho skal visa seg å vera. Det blir interessant å sjå om tankane eg har gjort meg viser seg å stemma, og så er det alltid ein fare for sjølvoppfyllande profetiar, så slikt skal ein vera forsiktig med å meina alt for mykje om. Eg får vera mykje i lag med dei, og synest at det er eit veldig stort privilegium.

I morgon er det den siste dagen i eit merkeleg år. Det er bare ein dato, men likevel ein markør. Me har erfart mykje me kanskje ikkje hadde trudd at me nokon gong ville koma ut for, og me har heilt sikkert lært masse. Mange har og fått smellar som dei vil slita med lenge, enten det gjeld økonomi, arbeidsløyse, einsemd eller anna som ikkje har vore kjekt. Eg trur mange av oss har fått ei oppleving av kva som eigentleg betyr mykje, og kva som i grunnen ikkje gjer det i det heile tatt. Eg håpar me kan bruka desse erfaringane til noko godt og nyttig.

Som aktivt medlem i kyrkja og som eit menneske som opplever at trua mi er ein viktig faktor i livet mitt, prøver eg og å tenkja gjennom kva eg har lært. Mange som ikkje er komfortable med å gå i kyrkja har opplevd at det kan vera fint å finna fram til ting på nettet som kan gje kvile og fred i sjela. Korleis opnar me som trur for at det skal bli større plass for at dei som ikkje flaggar trua si så høgt eller så skråsikkert kan finna ein god plass å koma til? Det er spørsmål eg tek med meg inn i det nye året, og eg ber til Gud om at eg ikkje skal operera med ein form for skråsikkerheit som kan lukka dører for andre som i utgangspunktet står på gløtt. Eg unnar alle å ha ei tru å lena seg mot når livet kjennest for stort eller når ein ikkje heilt veit kor ein skal gå hen med seg sjølv. Eg veit at nokre er sikre på at slike tankar rommar eit slags sjølvbedrag. Det gjer eg dei full rett til å tru.

Eg tenkjer at me kanskje må bli flinkare til å snakka sant om livet same kva utgangspunkt me måtte ha for å tenkja å tru det me tenkjer og trur. Kanskje me er likare enn me trur, og kanskje det andre seier kan vera med på å opna portar for oss dersom me vågar å lytta? Det er befriande godt å ha nådd ein alder der ein kan sleppa å tru at ein har heile vitet, og det er fantastisk å kjenna seg sikker på at ein ikkje er her for å prestera det perfekte.

Ha ein god slutt på året, alle saman.

Heidi

Snart på tide

Nå skal me snart takka året av
og ynskja lukka til på vegen vidare.
Det er nok trøytt nå, 
dette merkelege, uverkelege året
då det nesten vart ein vane
å sitja i bilen sin i eit telt på Klepp
med ein testpinne i nasen
og smilande romvesen
utanfor det nedrulla vindauget,
me kan i alle fall tenkja oss
at dei smiler bak munnbindet
medan dei profesjonelt forsikrar oss om
at det kanskje kan vera litt ubehageleg.

Me skal takka av året
då me song «Ja vi elsker»
frå kvar vår veranda på 17.mai,
medan sjølve kongen køyrde rundt i open bil
for å helsa folket i hovudstaden der aust.
Det var året då me konstant flassa av mellom fingrane
og det å antibakka var eit verb brukt av toåringar.

Snart skal me løfta høgrehanda
elegant og kongeleg
og vinka muntert til den tida då me desinfiserte postkassen
og kasta søppel med latexhanskar på hendene,
vinka til dei tidene
då me luska inn i mørke portrom
for å snyta nasen eller hosta
når det var tvingande nødvendig.

Nostalgien kjem nok med dønningane,
visst skal me smila av at me var i koronakarantene
då Trump tapte valet og fekk utflyttingsvarsel,
og for alltid hugsa kor me var
då Erna stengde landet
og vart stoppa i siste liten av Bent Høye
frå å handhelsa på Camilla Stoltenberg,
for det skulle vel ha teke seg ut…

Me skal smila av året
då det var forbudt å reisa på hytta,
året då me danna oss kohortar 
og brukte ordet
som om me aldri hadde snakka om anna.

Me skal kyssa koronabarna våre
på begge kinn
og varmt omfavna postmannen og ordføraren,
for ikkje å snakka om tannlegen vår,
og fortelja barna om det rare året
dei kanskje ikkje hugsar ein gong,
fordi dei var så små då.

Me skal ikkje sjå bort i frå lettsindige tankar
som at me om ei stund,
kanskje alt  til neste jul
kan ta kvarandre frimodig i hendene

og gå rundt både einerbærbuskar og grøne glitrande tre
utan hanskar og handsprit,
medan me bekymringslaust både bukkar og neiar
om me måtte få lyst til det.

Nå har me snart fulgt året til enden,
til siste sving,
til det me ikkje heilt veit kva er.
Så er det bare å venta på det nye
og spenna leggmusklar og tålmod
før den første store motbakken
opp til betre utsikt.

Heidi

Luke 24 – 2020

Freden har senka seg, og eg går og ryddar litt etter julekveld i heimen. Dagen har vore god. Det er ikkje ofte eg har alle fire barna mine rundt meg på ein gong, og eg nyt å ha det slik.

Julafta er alltid ein hektisk dag, i alle fall i mitt tilfelle. Med mange til middag og nesten like mange til grøt med mandel tidlegare på dagen, så er det mykje å ordna.

Me hadde gleda oss til å ta med treåringen på julegudsteneste og sikra oss «billettar». Då ho opprømt kom for å eta julegrøt oppdaga me at ho hosta. Me fann ut at slik det er akkurat nå så kunne me ikkje koma til kyrkja med ei hostande lita jente. Ho og eg fekk nok heller vera heime og sjå den streama varianten frå sofaen heime.

Heldigvis gjekk ho med på at det var ein måte å gjera det på, men ho hadde med seg ein ryggsekk med strikka matroskjole, kvit strømpebukse og gullsko som ho skulle ha på i kyrkja, så det måtte på i tillegg til ei stor kvit sløyfe i håret. Ho sat fint i armkroken min og såg gudsteneste sjølv om streaminga hakka litt, så det vart ei fin fredastund. Så hjalp ho meg å vaska litt med kluten, mellom anna ei dør ho hadde pynta litt med rosa lebepomade. «For alt må jo vær galreint i julå, mommor!»

Ein variant av teksten på Alf Prøysen sin «Romjulsdrøm» kunne ha vore «En skulle vøri tre den tjuefjerde». For ein glad unge, ho har kvitra seg gjennom dagen og hjelpt til med både vasking, matlaging og julegaveutdeling.

Sjølv har eg tradisjon på å vera siste mann i seng på julaften. Eg pustar roleg, ryddar litt og høyrer klassisk julemusikk på P2. Slikt er det ei velsigna ro over.

Takk for fylgjet gjennom julekalendaren, og fortsatt gledeleg jul.

Heidi

Luke 23- 2020

Juletreet er pynta. Eit skikkeleg viltveksande naturtre som hadde frødd seg sjølv i hagen til far. Det er god plass mellom greinene og eg synest det er skikkeleg fint på sin litt eigenarta måte…

Klokka har passert midnatt med over ein time, og om ikkje så veldig lenge kan eg tillatt meg å gå og leggja meg, trur eg. Heilt i mål kom eg ikkje, ikkje i år heller, men det er heilt greitt. Kvart år prøver eg på å få til det litt perfekt husmoraktige, men eg lukkast aldri. Eg blir alltid ståande til langt på natt på lille julafta og innsjå at ein heil del av det eg hadde planlagd å rekka rekk eg ikkje. Eg er blitt flinkare til å godta at slik er det bare. Det viktigaste er at det er hyggeleg, og at ingen spring rundt med høge aksler og stressar med at sølvet ikkje er pussa og at vindauga ikkje er vaska. Dessutan er det jo bare våre næraste som kjem. Det einaste svigerbarnet som skal vera hos oss er han som har budd her i periodar og gått ut og inn sidan han var 16 år, så han har sett det meste før av korleis ting pleier å vera her.

I år meir enn nokon gong veit me at det ikkje er sjølvsagt at me faktisk kan samlast og vera i lag. Det skal me vita å setja pris på og. Nå skal eg pakka inn dei siste julegavane og leggja under treet. Eg håpar at alle som les her får ein fin julaften. Og skulle det vera ein vanskeleg dag, så pust djupt og vit at det kjem fleire dagar og fleire kvelder etter denne. Ei spesiell helsing til alle dei som er på tå hev denne jula med tanke på smittesituasjonen og som kanskje må jobba ekstra i ein sårt tiltrengd juleferie. Dette skal me koma oss gjennom i lag. Eg veit at nokon dreg ein tyngre del av lasset enn andre. Varme tankar til dei.


Fred.

Heidi

Luke 22- 2020

Eg er framleis takknemleg for negativ koronatest i går. Så heldige har ikkje alle vore. Akkurat i dag var det ikkje vår tur til å vera i julekarantene, men her er det ikkje anna enn tilfeldighetar som rår. Mannen eg er gift med har med jamne mellomrom oppdatert meg: «Ny smittemelding frå skulen». Så langt har ikkje smittemeldingane frå hans skule heller berørt oss, men i løpet av hausten har me vore to gonger kvar i teltet for å testa oss. Den eine gongen måtte det ein retest til for å avgjera statusen sikkert, så følelsane rundt det har me fått kjend på. Skulane der tre av barna våre jobbar har og vore berørte. Heldigvis har ingen av smitteutbrota fått alvorlege fylgjer. Eg må bare seia at eg forstår dei lærarane som prøvde å få kommunen sin til å tillata heimeundervisning den siste veka før jul, og som nå opplever karantene for klassene sine er slitne og skuffa.

Hos oss vart det ein karantenefri dag, og me reiste på jentetur til Stavanger. Me har ein tradisjon å ta vare på, og regnet bryt ikkje heilt med tradisjonen det heller. Me var forsiktige med å gå inn der det var mykje folk, og det vart lite handel på oss. Det var heller ikkje meininga å storhandla. Me koste oss med å vera saman og åt italiensk lunsj med yngstejenta på fanget.

I kveld har eg hatt veldig koseleg førjulsbesøk av Anne Mette, og eg og Sunniva har gjort ein innsats for å fylla opp litt i allereie nesten heilt tomme kakeboksar. Det blir mindre sosial julefeiring enn vanleg og det er litt trist. Samtidig betyr det at me har betre tid enn vanleg til å bare vera i lag i kjernefamilien. Det skal me prøva å gjera til eit gode.

I dag helsar eg spesielt til kjende og ukjende som går inn i karantenejulefeiring. Det kunne ha vore kven som helst av oss som var i den situasjonen. Fred over julefeiringa. Eg håpar ho blir god og at roa og begrensningene har noko godt å by på sjølv om det er ein uønska situasjon. Eg håpar og at ingen blir sjuke og at alt snart er normalt igjen.

I kveld mens eg har jobba med julebakst og rydding har eg høyrt ein veldig interessant på radioen om prosjektet 6-åringar i skulen, korleis det har blitt og om det er slik me vil ha det. Eg kjenner at dette meiner eg mykje om, og at eg er veldig klar for ein grundig debatt om det. Me driv ein skule som skal møta alle barn slik dei er og gje dei alle utvikling og meistring. Eg vil påstå at dei meste eg kjenner som jobbar i første klasse gjer det med varme, kjærleik og ein helteaktig innsatsvilje. Eg trur og at mange som ikkje er så ofte i førsteklasser ville blitt sjokkerte over kva det blir forventa at ein skal få til der inne. Eg trur at det som trengst meir enn noko er fleire vaksne med varme hjarte som får lov til å vera meir fleksible i dei utfordringane dei står i. Meir skal eg ikkje meina om det på denne sida av jul.

God litlajulaftå i morgon til alle som les dette.

Fred og solskin
frå
Heidi

Luke 21 -2020

Dei to siste nettene har eg ikkje sove så godt. På fredag, som jo er den dagen eg ikkje jobbar på skulen, vakna eg med vondt i halsen. Planen var at me skulle ta med treåringen til foreldra mine for at ho skulle få saga ned eit juletre i lag med oldefar. Eg forstod jo at i tider som desse dreg ein ikkje til nokon i oldeforeldregenerasjonen når ein har litt vondt i halsen. Om kvelden begynte eg å hosta, og eg forstod at eg nok måtte ta ansvar og testa meg for koronavirus før julefeiringa begynte.

Eg fekk heldigvis timeavtale i teltet på Klepp same ettermiddagen, og då dei to yngste kom heim frå Oslo møtte dei ei mor i ventekarantene som sat med munnbind og venta på prøvesvar. Sjølvsagt vil eg ikkje ha korona, men i tillegg til dette var det andre ting som plaga meg nesten like mykje. Dersom eg testa positivt var sjansen der for at seksti elevar og kanskje eit titals kolleger havna i karantene på julafta. I tillegg ville all julefeiring i familien leggjast heilt om, og dei som var heime på ferie ville måtta bruka ferien i karantene.

Eg trudde jo eigentleg ikkje at eg var smitta, for eg hadde etterkvart ingen andre symptom enn hosten, og eg kunne ikkje forstå kor eg skulle kunna ha blitt smitta. Samtidig såg eg at smittetilfella på Jæren plutseleg poppa opp over alt. Det kunne like godt ha vore meg som andre som var uforvarende involvert i smittekjeder ingen hadde kunna sjå koma.

Me hadde jo snakka om korleis me kunne prøva å sikra at dei tilreisande frå Oslo ikkje skulle smitta nokon, men nå vart situasjonen snudd på hovudet. Korleis kunne me sikra at eg eventuelt ikkje smitta dei. Dette skriv eg ikkje for å få medynk, men for å gje eit ansikt til situasjonen vår som lærarar. Heile tida går me rundt, i alle fall eg som mellom ganske mykje anna og er litt helsenevrotikar, og lurer på om me kan ha smitta nokon med korona, Eg tenkjer ikkje på det når eg er i lag med elevane, då er eg bare i lag med dei og legg all energi ned i akkurat det, samtidig som eg prøver å vera ansvarleg og forsiktig. Om kveldane kjem ofte slike tankar og nesten kvar morgon kjenner eg etter på ein måte som er heilt uvanleg for meg: Eg eg frisk nok til at eg kan gå på jobben og vera sikker på å ikkje smitta nokon? Og det må eg innrømma at eg har konkludert med at eg er kvar einaste arbeidsdag sidan skulane opna att.

Når eg så innsåg at eg burde testa meg tenkte eg på at det hadde klødd litt i halsen tidlegare i veka. Sidan eg ikkje hadde andre symptom, verken hoste, feber, vondt i kroppen eller noko anna, konkluderte eg med at det sikkert ikkje var noko å bry seg om. Hadde eg vore smitta ville eg ha angra bittert på at eg ikkje hadde ringd og sjukemeld meg… Hadde eg vore heime hadde eg følt meg som ein hypokondar som hadde latt vera å gå på jobb den travlaste veka i året for det svakaste av alle tenkjelege svake symptom… Slike dilemma er eg heilt utrent på å handtera, men det er vel det me må læra oss å gjera. Barnelærdomen som sikkert mange har i ryggmargen går ut på at står ein på litt vil det meste gå over av seg sjølv.

I dag fekk eg endeleg det prøvesvaret eg hadde håpa på, at det ikkje var teikn på smitte. Eg pusta letta ut, ikkje minst med tanke på at det snart er jul. Eg veit at slike beskjeder som eg slapp å koma med har fleire skule-elevar i Jærregionen fått dei siste dagane. Det kan jo framleis henda at eg blir oppringt av smittesporarar som fortel at nå må eg gå i karantene fordi eg er nærkontakt med nokon som er smitta. Det ville følast heilt annleis enn om det kom frå meg. Det eg prøver å seia med dette er at det å bli smitta kan skje med kven som helst av oss sjølv om me navigerer så godt me kan og prøver å vera både ansvarlege og forsiktige. Me må ikkje påføra kvarandre smitteskam, og me må prøva å sjå stort på at ein dag kan det vera akkurat du eller eg som står der og føler seg som ein supersmittar. Mange av oss har begrensa moglegheiter til å skjerma seg heilt mot smitte, og slik må det bare vera.

Så kunne eg for min del faktisk ta av munnbindet for denne gongen og frimodig gå inn frå arbeidsrommet mitt. Eg kunne eta i lag med resten av familien, og skulle me få lyst til å spela Bezzerwizzer ein annan kveld kan eg sleppa å sitja to meter frå dei andre og la dei flytta brikker og lesa spørsmål på mine vegne. Eg er takknemlig. Det gjekk godt denne gongen og.

Treåringen har kunna hjelpa oldefar å finna juletre. Ho har ete potetkaker med smør og sukker og leika i stova til oldemor, og eg har hatt koseleg førjulsbesøk av Torhild som ein kan sjå på dagens bilete. Om nokon skulle bli nervøse på våre vegne, kan eg fortelja at me haldt god og forsvarleg avstand til kvarandre.

Det er i sanning rare tider, og me gjer oss alle merkelege erfaringar som i beste fall kan gjera oss klokare. Nå skal eg sova godt i natt og satsa på å vera ein forsvarleg samfunnsborger frå nå av. Eg trur at dei som må feira jul i karantene og kan få ei fin julefeiring sjølv om ho litt annleis frå den vanlege. Dette er garantert ei jul mange av oss vil hugsa for resten av jula. Som eg høyrde nokon synga: «Viss ingen får korona, men passer seg for den, skal alle sammen snart få feire jul igjen…»

La oss ta godt vare på kvarandre same korleis situasjonen vår er. Dette står me i saman.

Heidi

Luke 20-2020

Datoen ser jo fin ut i overskrifta i dag. I tillegg til det har me 4.sundagen i advent, og det er den mørkeste dagen. Me har sånn omtrent rukke å brenna adventlysa ned. Eg får ta med siste verset i adventssangen eg laga for i år.

Sjå fire lys skal brenna
for alt me har i lag,
for lyset som skal koma,
for natt som skal bli dag,
velsigne oss som leitar,
som lengtar og som trur,
velsigne oss og håpet.
og det landet der me bur.

***

Det er koseleg å ha nesten fullt hus heime. I kveld har Sunniva slått oss andre i Bezzerwizzer. Kakeboksane er i ferd med å bli tome og jula nærmar seg. I dag har eg hatt tid til å kikka i Juleheftet «Rein poesi» som eg kjøpte i fjor, men aldri heilt fekk tid til å fordjupa meg i. Nå kan eg jo dela litt med dykk som les her…

Kva eg ønskjer meg under juletreet…
aller mest ønskjer eg meg sjølve treet
og skogen og lufta og
havet og elvene
i tusenvis av år framover.
Øystein Hauge

*

Når nettene ikkje blir lange nok

Av og til held natta
ein svevnmørk arm kring oss
og mumlar mjukt forførande
at det kan då ikkje haste sånn.
Helge Torvund

*
God natt i den mørkaste natta i året.

Heidi

Luke 19- 2020

Desse munkene såg eg før jul på Bærums verk. Dei er så fine, så dei skal få stå her og synga i dag. Eg har sett på konsert med kringkastingsorkesteret, veldig fint. Eg skulle gjerne hatt med meg konserten i Storstova i går med Magnus Rommetveit Staveland og syngjande venner. Eg har vore der før, og det har vore så fint, men i år vart det ikkje slik.

Eg har fått heim dei to som bur i Oslo. Eg er så glad for å ha dei her. Det blir ei spesiell jul, men eg trur det kan bli bra likevel. Me får ikkje vera i lag med alle dei me pleier å vera i lag med, men til neste år håpar eg at det kanskje er blitt normalt igjen. Då eg leitte etter munkene kom eg over bilete av tekstar sjuandeklassingane mine skreiv i vår då me hadde heimeskule. Eg trur eg tek sjansen på å dela eit par av dei, for dei smilte så fint til meg då eg såg dei liggja der på hard-disken. Dette er like aktuelt framleis som det var ved påsketider.

Eg håpar fleire enn meg blei i godt humør av dei oppmuntrende orda.

Heidi

Luke 18- 2020

I dag har me fått litt hjelp av den yngste pianisten til julepynting i stova. Eigentleg skulle ho vera med oss og finna juletre, men det kunne ikkje utførast i dag så det er utsett til over helga. I staden fekk ho vera med og plassera englar, nissar og julekrybber rundt i stova og på kjøkkenet. Det var kjekt det og. Elles så har Karamella og vore innom i stova så på barnebarnfronten kunne ikkje dagen ha vore betre.

Kvelden brukte eg til å koma i mål med eit strikkeprosjekt, så det kan rett og slett bli gave under treet med fint papir utanpå. Eg håpar storleiken er sånn omtrent rett. Eg er ikkje så flink til å bruka mønster, så dette er rein fantasi inspirert av vinterfargane.

Fargane er blitt litt mørkare enn dei er i dagslys, og viss eg dreg litt i han trur eg ikkje at kneppinga er skeiv…
For oss fristrikkarar er det ekstra kjekt å koma i mål sidan ingen fram til då har sett produktet. Det hender at eg seier til meg sjølv at «Neste gong er det kanskje lurt å bruka mønster,» dessverre er det ikkje kvar gong eg høyrer på slikt alvorsprat. Akkurat denne vart eg nå ganske fornøgd med, spesielt viss kofta viser seg å passa omtrent slik eg har tenkt at ho skal gjera det.

Det var ein fin konsert på fjernsynet i kveld. Der høyrde eg for andre gong Edvard Hoem sin versjon av O helga natt, – Å signa natt, sunge av dotter hans Ine. Eg liker teksten hans veldig godt. Den må eg få tak i.

Heidi

Luke 17- 2020

Sidan eg har fredagsfri og skulen min tek juleferie i morgon, så har eg nå juleferie. Det har vore eit intenst liv dei siste vekene, så det har ikkje gått heilt opp for meg endå. Biletet over er frå morgonsamling i klasseromet med tre tende adventlys og bilete frå boka «Snøsøsteren» på storskjermen. Det har vore ei travel og fin førjulstid i klasseroma.

I dag fekk me vera med på noko veldig fint. Vanlegvis har me samlingar for alle elevane før juleferien, men i år er ingenting seg sjølv likt på grunn av koronaepidimien. Sjette klasse tok ansvar og laga eit smittevernforsvarleg alternativ for dei oss der elevane vart henta i puljer til å få gå på ulike stasjonar og sjå på små skodespel, song, dans, musikk og Donaldfilm. Det var god avstand mellom publikum og skodespelarar og spriting mellom gruppene. Elevane vart henta av sjetteklassingar med brennande lys i lykter som førde dei gjennom løypa. Dette skjedde medan det framleis var mørkt og programmet foregjekk både ute og inne. All ros til dei som hadde laga i stand. Det var utruleg kjekt å få vera med, spesielt kjekt er det sjølvsagt nå når me nesten har vent oss av med at slike ting skjer. Det er og veldig kjekt å bruka mørket desse mørkaste dagane i året til det finaste mørke kan brukast til: Å tenna lys i og å la oss pakka forsiktig inn i. Eg har alltid likt desembermørket og synest nesten at dei mørkaste vekene går alt for fort forbi.

Ei alternativ markering av at me går til juleferie vart det for oss vaksne og. Kvart team samla seg i eit pynta klasserom der me fekk servert smørbrød og julegavar og fekk ei litt mjuk avslutning. Som det barnslege folkeferdet me lærarar er, så har me hatt stor og barnsleg glede på arbeidsromet av å vera hemmelege nissevenner for kvarandre. Eg har blitt forskåna for dei største rampestrekene, det einaste som skjedde på den fronten var at nokon hadde fått skjermbiletet på PC-en min feil veg, men med gode hjelparar så vart det ordna fort opp i. Min hemmelege nissevenn avslørte seg i dag gjennom å gje meg ein sjølvdreia keramikkopp med signatur under. Eg lar meg imponera. Godt jobba Tove! På avslutningsmåltidet vart alle nissevenner gjetta på og avslørte.

Det som er mindre kjekt er at smittenivået i kommunen plutseleg er heva til raudt. Det er ikkje så veldig mange personar som skal til for å koma dit. Det er heller ikkje kjekk informasjon frå helsedirektoratet at seksti prosent av dei smitta ikkje veit det sjølv… På eit slags plan er dette som henta frå ein skrekkfilm. Det positive er vel at dei fleste ser ut til å koma seg gjennom sjukdomen utan dei alvorlegaste komplikasjonane, men kjekt er det ikkje. Eg og dei fleste andre prøver vel å vera så kloke og forsiktige me kan, men dette har me lite trening i. Dette blir spesielt utfordrande for dei av oss som ikkje kan ha heimekontor eller beskytta oss med plexiglass. Me får prøva oss med ein variant av den bøna dei brukar i AA. Hjelp meg oss å gjera det me kan for å beskytta oss sjølv og andre, hjelp oss å akseptera på rett måte den risikoen me ikkje kan gjera noko med, og gjer oss kloke nok til å forstå forskjellen mellom desse to.

Eg har forresten hatt ein fin kveld ved kjøkkenbordet der eg har drive med årlege førjulssysler og høyrt på P2, min faste radiokanal. Mellom anna fekk eg eit fint møte med Oslobiskop Kari Veiteberg gjennom programmet Drivkraft. Det let seg sikkert finna i programarkivet for dei som ikkje fekk det med seg.

Heidi