Skip to content

27.mai

Mesteparten av dagen vart brukt til noko eg ikkje er flink til, hagestell. Armane ser ut som om eg har vore i slåsskamp med ein katt etter å ha lukt rosebedet. Rosene viste seg å vera fulle av lus. Kva gjer eg med det, mon tru. Ripsbusken er planta etter mykje om og men og til eventuell forlystelse frå naboar. Det tok tid å bli einige om kor han skulle stå, og han måtte gravast opp att fleire gonger. Til slutt havna han i bakhagen, som har vore hagemessig katastrofeområde, men det kom seg litt i løpet av dagen. Området må i utstrekning vera det minste det går an å kalla hage, så det burde la seg gjera å få skikk på det. Til slutt kunne me setja oss ned på terrassen og eta middag ute for første gongen i år, og konstatera at sett med milde vennlege auge, så hadde me då fått gjort litt i dag. Leif er i rettemodus og er sensor for store mengdar norskeksamenstilar, så den som måtte vera hovudgartnar i dag var meg. Veret har vore heilt fantastisk, dagen har hatt med seg skikkelege sommarkjensler.

Me venta til klokka var nesten ni for å få det aller finaste lyset. Så reiste me ein kveldstur til Sele.

Blomane stod der og gløda i kveldslyset,

Svalene flaug lågt og varsla regn. Tjeld og måkar skreik, og det må vel vera songlerka eg høyrde i saman med taktfaste vii-iip skrik? I eit ganske stort område var sanddynene heilt dekte av marehalm og blålilla lupinar. Det var så fint. Eg skulle ynskja eg fekk det endå betre fram på bileta.

image

Sjøhusa gløda medan sola gjekk ned i havet.

image

Me kjørde om Orre heim for å få med oss siste del av solnedgangen frå ulike synspunkt. Dersom eg hadde vore ein annan plass i landet akkurat nå, ser eg ikkje vekk frå at songen om å koma heim og sjå ein solnedgang på Jæren hadde dukka opp ved synet av desse bileta. Mot normalt, som det heiter i vermeldinga, så var det vindstille og i tillegg relativt godt og varmt heilt til siste del av solskiva hadde dukka ned bak horisonten. Dei melder ikkje fullt så fint ver i morgon, men me takkar og bukkar for dagen me fekk.

Heidi

26.mai

image

I dag viar eg dagen til sol, sommar og vennskap. Det har vore ein slik dag me drøymer om heile vinteren og store deler av sommaren med blå høg himmel, grøne tre og blomar langs grøftekantene.

Eg og Anne Mette gjekk tur langs stranda frå Hå gamle prestegård og nesten til Orre før me snudde og gjekk tilbake. Bølgene skvulpa, måkane skreik og fuglane song, og det var som balsam for kropp og sjel å bare gå der og snakka lågmælt saman om viktige og uviktige ting. Etterpå kjøpte me oss mat i kafeteriaen og sat og åt medan me såg utover havet.

Etterpå tok eg sykkelen ned til Bryne der eg møtte Ingrid og fekk ein bitteliten smak av Jærdagen. Jærdagsarrangørane ikkje til forkleinelse, men denne dagen gjorde seg rett og slett endå betre ute langs sjøen…

Om kvelden hadde eg invitert to venninner til veldig lettvint kveldsmat, ost og kjeks og bær og druer, saman med safranbiscottiane frå i går og ei stor melkesjokoladeplate eg fekk av ein elev då eg fylde året. Det vart ein veldig  koseleg kveld saman med Torun og Astrid.

I kveld har skodda sige innover landet og Jærnatta. Eg er spent på om ho lettar i morgon tidleg slik at me får den fine,varme sommardagen me har høyrt rykte om skal koma. Mykje vil ha meir…

Heidi

25.mai


Dette har eg gleda meg til… Fire dagar fri… Sidan eg har hatt så mange prosjekt gåande og så mange ballar i lufta på same tid, så har helger og fridagar stort sett gått med på å jobba med desse. Etter å ha sitte med lenge med jobbrelatert kontorarbeid etter undervisninga i går, så hadde eg lova meg sjølv å ta heilt fri i helga.

Det kjennest veldig bra, men eg veit av erfaring at ein treng eit par dagar til å henta seg inn når ein plutseleg ikkje har det ekstremt travelt lenger. Det litt slitsame er at det i slike situasjonar alltid er ein del forefallande i heimen å bruka fingrar, armar og bein på, om ein måtte føla for det… Eg har fått rydda glaset med julesild og diverse anna ut av kjøleskapet, og som alltid lova meg sjølv å bli flinkare til å tømma matskapa før me kjøper nytt. Der er det eit visst utviklingspotensiale… I løpet av helga kan det tenkjast at eg får rydda skrivebordet og… Det kjem ikkje bilete av det i dag heller…

Ingrid og eg har fått oss ein tur langs stranda. Det er alltid ein fin ting å ta seg tid til. I dag var strendene pakka inn i skodde. Slikt skoddelys gjer at fargane blir så fine. Naturen har eksplodert dei siste vekene. Det er så fint å sjå. Nå er me akkurat på terskelen til sommaren, som er mi absolutte yndlingsårstid, sjølv om eg har sansen for dei andre og.

Det er fint å sjå at dei bestøvande insekta er på plass. Eg lurer på om det vesle oransje vesenet på alperosa er ein humlevariant eller ei blomsterflue. Det likna ikkje heilt på nokon av delene slik eg ser dei for meg.

Det å ta fri frå prosjekt inneber ikkje avslappande tekstile prosjekt. Eg har fått dampa og ferdigmontert ein babykjole som i grunnen vart ganske fin. Det komande mormorbarnet har nå fått kvitt hentesett og bleikrosa kjole med mønster på berestykket. Garn til eit nytt stort strikkeprosjekt er nå innkjøpt og påbegynt. Det ligg kjærleik og bøner for det vesle livet i maskane… I tillegg til strikkinga så har eg bakt ein boks knallgule safranbiscotti. Sunniva kom heim frå Marokko med store mengder safran som eg fekk i gave det året ho
gjekk på folkehøgskule. Ein heil del av safranen har gått til bakverk. Nå held det bare til ein runde til, trur eg.

image

Og i livet mitt er mai-månad reine festreisene i høgtider. I løpet av ei veke har me hatt 17.mai. Sunniva sin gebursdag og min gebursdag, I dag er det endå ei høgtid, markeringa av 32 års bryllaupsdag, som vel må seiast å ha fått ei markering av det svært forsiktige slaget. Eg fekk tigga meg til ei teikning i anledning dagen, og så åt me heimelaga pizza i lag med mi teikneføre eldstedotter før me fekk oss ein kveldstur over Jæren for å sjå og fotografera grøne tre, blomar, lam og sauer. Tidlegare i veka køyrde eg og Ingrid forbi eit lam som låg på ryggen til mor si. I dag kjørde me forbi ein sau med ei skjor på ryggen og ein sau på ein høg stein. Alt saman ville vore fantastiske fotomotiv om dei bare hadde halde posisjonen litt til ære for oss… Det gjorde dei ikkje. Nå skal eg starta på ei bok eg har gleda meg til å lesa. Eg har god tru for resten av langhelga.

Heidi

24.mai

Nå har eg vore i Alf Prøysen si verd den siste veka. Eg har lese biografiar på ny og studert bilete og Internett for å kunna fortelja barna på skulen om både barndomen og vaksenlivet hans. Filmsnutten under frå ein gammal barne TV- episode som eg hugsar godt frå barndomen rører meg. Anne Kath Vestly er så nydeleg i rollen som Kanutten, og Alf Prøysen er flott som Romeo Clive. Kven som spelar Hagbart som aldri får styr på notestativet sitt veit eg ikkje.

I slutten av timen fekk elevane sjå dette klippet for at dei skulle få sjå Prøysen synga og spela teater. Eg fortalde og at dette var barne TV frå eg var lita. Elevane såg på med interesse.

Som vaksen les eg sjølvsagt andre ting inn i biografien hans enn det barna gjer. Eg får stor respekt for liva til både Julie og Matja (Mathea) mormor hans, som måtte setja vekk fem små døtre etter at mannen plutseleg døydde. Fattigdommen og arbeidet ho måtte klara for å brødfø barna vart ei uløyseleg oppgåve. Som førtiåring fødte ho ei dotter ho ikkje hadde far til, noko som i hennar situasjon vart sett på som ei stor skam. Ho jobba som budeie til ho var over åtti år, og var eit av dei flottaste menneska Alf Prøysen visste om. Truleg er det ho som dukkar opp i diktninga hans i fleire flotte kvinneskikkelsar med dette namnet, som Matja Madonna og jordmor Matja i julekveldsvisa.

Alf Prøysen formidlar som få andre noko djupt, vart, lysande reint og sårt om det å vera menneske. Eg har blitt minna om korfor eg alltid har hatt så stor sans for han. Måtte han aldri bli gløymt.

Heidi

23.mai

Dette fine sommarkruset fekk eg frå Ingrid i dag. Det var så fint og sommarleg at eg måtte ha det med som dagens bilete.
Eg har hatt ein fin dag og blitt feira opp og i mente. Først med elevane på utedag i Sandtangen der det vanka song og mange varme klemmar. På spørsmålet i andre verset i «Happy birthday» «How old are you now?» måtte eg nesten svara: «I´m twenty nine years old now, I´m twenty nine years old now.» Så kom eg på eit av dei siste innlegga mine her og avslutta med, «I think I´m twenty-nine, but I might be fifty six»… Får bare svelga talet og prøva å leva med det.

Så fekk eg ny gebursdagssong på fellestida med kolleger, og jammen meg fekk eg ikkje feira vidare med planleggingskveld og timeplanlegging med dei same gode kollegene. Det treff seg rett som det er at ein av desse kveldane fell saman med 23.mai. Eg hugsar eg fekk feira femtiårsdagen min på same måten. I pausen mellom dei to seansane hadde eg tenkt meg ut på Bryne for å handla eit subsistutt for den tradisjonelle kaka ein brukar ha med til kollegene når ein fyller år. I det eg skulle gå vart eg oppringd av banken min som lurde på om eg hadde kjøpt billettar med air-france klokka tre i dag. Det hadde eg ikkje. Dei hadde oppdaga tre mistenkelege forsøk på transaksjonar på mitt kort og hadde stengt det. Takk til Scandiabanken som klarer å oppdaga slikt…Det ser ut til at nokon har hacka seg inn på kortet mitt via banken, men ikkje klart å få fullført dei. Godt jobba. Eg sparde fleire hundre euro, men kortet blir sperra til dei får send meg eit nytt- Då timeplan og ein del andre ting var i boks klokka halv åtte hadde eg ein avtale med mann og herverande barn om å møta dei for å eta middag i lag på Mølledammen. Det var kjempekoseleg. Då me kom heim var det blomar som venta på meg frå folk som hadde vore innom og ikkje funne meg heime, og det var ripsbusk og jordbærplante frå barna mine. Tusen, tusen takk.

Innboks og facebook er fylt opp med hjartevarmande helsingar. Å feira gebursdag når nye høgdar med sosiale medier. Tusen takk, alle saman. Eg har framleis tankar om å svara alle saman, men akkurat nå er eg for trøytt. Vit at det har varma veldig-

 

Heidi

 

22. mai

image

Timeplanen for neste år er i orden enn så lenge, og du all verda kor fort ein haust og ein vinter og ein vår går. Me sat då nettopp der og planla dette skuleåret? Nå skal eg ta ein tidleg kveld før det blir morgon…

Heidi

21.mai

I kveld skal eg fatta meg kort, for nå er det bare fem og ein halv time til eg skal opp igjen… Eg har jobba med presentasjonen om Alf Prøysen som eg skal ha for åtte grupper med tredje- og fjerdeklassingar denne veka. Eg har lese biografiar til auga blir store og trøytte og kloke, og har problem med å leggja det i frå seg. Eg er djupt fascinert over både livet og forfattarskapet til Alf Prøysen. Eg håpar eg får til å gjera det interessant for ni- og tiåringar og.

For meg har han vore ein viktig person heilt frå eg og bror min sat ved radioen på Bryne og  høyrde på Barnetimen for dei minste, rista sparebøssene og song saman med han:
Å du gode sparegrisen min, nå skal du få toøringen din, la meg bare riste dei til første verset slutter…

For ikkje å snakka om Kanutten og Romeo Clive. Eg visste at Alf Prøysen var Romeo Clive, men eg trur det gjekk litt tid før eg fann ut at Kanutten var Anne Kath Vestly som fortalde i barnetimen om Aurora og Ole Aleksender Filibom-bom-bom.

Image result for Kanutten

Aller øverst ligg ein av dei finaste Prøysen-songane eg veit om; Blåklokkevikua.
Før trudde eg at det handla om ei vik full av blåklokker, men forstod etterkvart at det rett og slett handla om «Blåklokkeveka», ein periode mellom slåttonna og skuronna der blåklokkene blømde, sommaren var på det finaste, og dagane var litt rolegare og romslegare.

Nå kan me vel lengta til blåklokkevikua nokon kvar 🙂

 

Hei