Gå til innhald

Denne dagen et liv

CF989117-813D-44F9-879B-86A989EF8AC4

Det er utruleg kor fort ting går seg til når ein sommarferie skal bli til eit pulserande skuleår og strukturerte linjer av liv og kvardag. Etter tre dagar i klasseromet, har eg nesten, men bare nesten gløymt at eg nettopp hadde ferie.

Heldigvis kjem dei fleste barn tilbake til skulen med varme i blikket og forventning til å møta klassekameratar og lærarar igjen. Litt buttar det nok i mot å måtta stå opp om morgonen og leggja seg tidlegare om kvelden, men sjetteklassingane som er dei eg forheld meg til for tida har stort sett teke oppstarten på strak arm. Og jammen trur eg ikkje det var eit strøk av opprømt forventning på personalromet og der me heiv innpå siste kopp med svart kaffi iførte nye matchande T-skjorter med antimobbemotiv.

I tråd med tradisjonen stod personalet oppstilde ved flaggstonga og song Bryne – skulesongen i lag med elevar og foreldre. Denne gongen hadde me flinke forsongarar frå sjuande klasse. «Ikkje langt frå Bryne sentrum der ligge skulen vår, han æ gammale og nye, han æ fine. Her ska me gå på skule i sju lange gode år mens regnet pøse ner og solå skine…» Me rakk akkurat å synga ferdig før regnet kom, og i det lyden meir og mindre svikta oss, rakk me å senda ein kollektiv tanke til kollega Stig som kunne finna på å flytta frå oss etter tjue år.

Første dagen var av maratonslaget med oppstart i skulen først og tre omgangar oppstart i kulturskulen etterpå. Me god hjelp av eldstesonen har eg og klart å finna ut korleis eg loggar meg på nettforelesningar og nettmøter med studiegruppa. I går var eg kjempestolt over å heilt utan hjelp oppnå kontakt medgrupa mi. Det er veldig uvant å sjå seg sjølv på ein skjerm medan eg snakkar, men det blir vel ein vane… Som for å understrøka at tida har gått inn i ei ny fase har det vore ganske haustleg ute eit par av dagane.

I dag ettermiddag hadde eg ei «hovudet godt over vatnet-oppleving.» Morgondagen er under kontroll, oppstarten med 17 unge strikkarar som skal produsera kvart sitt sitjeunderlag hadde gått over all forventning og planleggingsmøtet for neste veke var over.

58778730-9CF8-46B4-8193-32F828781F55

Det kjennest og som om den mystiske sjuka som kan tenkjast å ha vore med i kofferten heim frå Hellas langt på veg har sluppe taket i både meg og dei andre. Det er og noko å vera takknemleg for.

For å få gått litt i regnet vart det byvandring i dag. Eg har falt for fristelsen til to spontaninnkjøp. Eg kjøpte Ketil Bjørnstad si siste bok om 90- talet fordi ho har frista meg i bokhandelen denne veka. Eg har venta på boka og vore inne på e-bokbiblioteket kvar dag for å sjå om dei har lagt ho ut. Då 80- talet kom,  gjekk det lenge før boka var tilgjengeleg på e-bokbiblioteket, og då det kom så langt var det lange ventelister. Eg fekk forresten ei anna bok i hendene i dag, boka med tips til skapande skriving, som eg har laga i lag med Thomas og Mari. Det er vel ein slags naturlov at den dagen ein gir ut ei bok får ein lov til å kjøpa ei bok? Bokbransjen må jo ha brukbare levekår.

Det andre spontankjøpet var ikkje fullt så spontant. Eg og Ingrid har gått og kikka på ein fantastisk barnekjole som har vore utstild på den lokale strikkebutikken sidan i vår. Gullungen, som til vår store stolthet har lært å seia, hei, mamma og  gakk gakk, har på ein nonverbal måte gitt oss forståing av at ho ville vera veldig søt i ein slik kjole når det blir jul. I dag vart det kjøpt inn garn. Det er tida for romanar og strikkepinnar i vinterstova medan det regnar ute og me ventar på dei siste sommarvekene. Då eg kom heim, vart eg klar over at det ligg ein del ikkje heilt ferdige strikketøy der frå i vår. Det er godt eg har mykje kjekt arbeid i vente,

0D8342FA-1AD4-42F2-BD68-DE0EFB5FD639

Overskrifta på dagens innlegg, «Denne dagen et liv,» er ein setning som brant seg fast i meg frå TV-serien «Vi på Saltkråkan» av Astrid Lindgren som vel gjekk på TV på slutten av 60-talet. Det var far til Pelle, Niklas, Johan og Malin, den snille, men svært upraktiske forfatteren Melker Melkerson som siterte og funderte over desse orda.

I sommar har eg lese ein fin ny Astrid Lindgren- biografi av Jens Andersen som har fått dette sitatet som tittel. Eg har lese veldig mange Astrid Lindgren- biografiar, og ein kan undra seg over at nokon vil gå i gang med å skriva endå ein, er beundringsverdig. Denne er fantastisk, eg anbefalar ho på det varmaste. Nå svarte eg akkurat på ein sms, og tru det eller ei, i melllomtida hadde katten viska vekk eit langt avsnitt om Ronja Røverdottar ved å setja seg sjølv eller ein labb på backspace-tasten. Det var nok det fornuftigaste. Innlegga mine blir fort for lange.

I staden skal eg la Astrid Lindgren sjølv få koma til orde:

«Hva som ikke er livets mening, det vet jeg. Å samle på penger og saker og ting, å leve et kjendisliv og pynte seg på ukebladets kjendissider, å være så redd for ensomhet og stillhet at man aldri rekker å tenke etter i fred og ro. Hva gjør jeg med min korte stund her på jorda?»
Astrid Lindgren

Heidi

 

 

Seinsommar

96089DAC-146D-485B-A944-0D8FB630F600

Eg nektar å bruka ordet haust på lenge endå, august er og ein sommarmånad, så litt romsleg talt har me to veker att av sommaren. Eg har aldri forstått heilt dei som synest at sommaren kan vera lang og varm og gler seg til hausten. Sommaren er for meg den paradisiske årstida eg held fast på så lenge som mogleg. Ikkje det at ikkje haust og vår og er fine årstider, men det er noko heilt eige med sommaren, og få månadar er så vakre som den vemodsmogne augustmånaden.

For oss som hadde vore vekke i tre veker og lese i avisene og på nettet elles om tørken, var det godt å sjå at dagar med regn hadde gjort Jæren grønt igjen. Nye markblomar kom opp der det var uttørka og visna.

Og det var deilig å oppdaga at framleis er kveldane ganske lyse og lange heime i Norge.

Eg var og glad for at svanefamilien i Tjødna framleis symde rundt med dei tre ungane dei hadde då me reiste. Kva som skjedde med den fjerde veit eg ikkje, men med så intenst og aggressivt vakthald som svaneparet driv rundt avkomet, så hadde dei fortent at alle fekk veksa opp.

Denne veka har vore travel med planlegging av skuleåret som skal koma, og i tillegg måtte eg for ein gongs skuld ned på ryggen med eit virus som har herja i familien sidan me kom heim frå Hellas. Kanskje det er eit eller anna gresk me har fått med seg. Min teori om at eg toler kva som helst av slike «øvefære» etter å ha vassa i smitte og snått i trettitre år, fekk seg ein knekk, men så har eg aldri undervist i greske skular då…

Heldigvis kom eg fort i nokonlunde form att, og satsar på at veka som kjem og som nok kjem til å gå i ca 190 km/t kjem til å gå bra. For dei som aldri har starta opp eit skuleår er det sikkert ikkje sjølvsagt å forstå at me skal skapa ein ny verden med nye rom og timeplanar og nye tannhjul som skal gå rundt. Sjølv skal eg tilhøyra det same arbeidslaget som i fjor og forhalda meg til dei same elevane, så det hjelper godt, men eg veit at det blir travelt likevel.

ACA3AA32-66E8-4B35-B9B7-780923770616

I går las eg i avisa at eit av mine store litterære førebilete, danske Benny Andersen, lyrikar og musikar har gått bort. Han døydde 88 år gammal, så han fekk eit relativt langt liv. Eg oppdaga tidleg dikta hans, og beundrar han veldig for måten han fangar sjølve livet og kvardagane på i orda sine. Eg trur eg er veldig inspirert av han, og ein av mine agendaer er å prøva å få til noko av det same. Eg må sjølvsagt fanga livet frå min vinkel slik Benny Andersen fanga det frå sin. Eg har lese alt eg har kome over av litteratur frå han og av han, og var veldig fornøgd då eg for fem år sidan lukkast i å få tak i «Benny Andersens samlede værke,» at det var jubileumsutgaven hadde mindre å bety. Eg hadde prøvd i mange både danske og norske bokhandlar og på nettet utan hell, men ein lukkeleg augustdag fann eg ho i Ålborg.

Eg har lyst til å æra han med å ha med nokre dikt av han på bloggen min, og i dag begynner eg med to dikt frå den første boka hans «Den musikalske ål», som kom ut i 1960, året før eg vart fødd. Begge desse dikta har eg vore glad i lenge.

Det første diktet heiter bordbønn. Eg må vel få lov til å seia at dette diktet utfordrar det puritanske norske forholdet til mat med eit dansk smil…

BORDBØN
Giv mig i dag
mit brød at smøre.
Blødt og strengt skal mødes
i mine hænder
og smørrets solskin overvælde
brødets mørke.
Lad mig røre ved det vi lever af,
brunt brød, gult smør,
kærlighed

*

Det neste diktet er faktisk og ei bønn, Morgenbøn. Den har eg bedt mange gonger, og og prøvd å fanga på min eigen måte med eigne ord.

MORGENBØN

Levende morgen,
skil surt fra sødt
og inderst til yderst,
lad lysets knive skrabe bort
midt inderste sure hovmot,
at jeg kan frygte
når frygtens time slår,
at jeg kan høre
hvor jeg skal falde ind
når den store musik begynder

Benny  Andersen

I eit av dikta mine står eg klar på fortauet med triangelet mitt og ventar på at den store musikken skal begynna. Eg synest det er eit vidunderleg bilete at me alle skal delta med våre tonar, venta roleg på tur, og når alt er klart, bera vår del av den store musikken.

Heidi

Å sjå vårt eige med nye auge

Flyturen gjennom  natta gjekk kjempefint. Det vart opplyst om at dei kom til å fly med lysa av i flyet, og at dei ikkje ville forstyrra oss med informasjon før me nærma oss landing. Eg var litt redd at nokon skulle protestera på lyset på i-paden min, som eg hadde skrudd til lågaste nivå. Heldigvis gjekk det fint, så eg kunne kosa meg med ein André Bjerke-biografi medan alle andre tilsynelatande sov. Krisematen min frå flyplassen hadde havna i Leif sin bagasje i bagasjehylla, så den måtte eg klara meg utan. Etter ca halvannan time kikka eg ut vindauget og såg at nå kom sola opp. Så vart eg bare sitjande og stirra ein times tid. Det var så utruleg vakkert, horisonten vart meir og meir rosa, blodappelsinfarga, oransje og gul, og eg såg fjellformasjonar og byar som låg og glitra som diamantar. Det må vel ha vore lys frå gater og vindauge eg såg, men det var eit nesten magisk syn som ikkje likna noko eg har sett. Det einaste som bekymra meg var at eg syntest me flaug så lågt. Alt var liksom synleg og såg ikkje ut til å vera langt borte. Det var som dei siste ti minutta før landing på Sola når me kan sjå Jæren under oss og kjenna oss att. Eg tenkte såpass rasjonelt at sidan ingen på flyet såg ut til å bli stressa av det, så var me vel i den høgda me skulle vera. Hypokonderdelen av hjernen min kom med innspel om at det kanskje var fredelegare å krasja eit fly med sovande passasjerar enn å vekkja dei til full panikk, men eg klarte å avvisa dei impulsane som svært usannsynlege.

På eit tidspunkt kom flygaren inn i det same romet som oss og stod rett innanfor døra og gjorde strekkøvelsar med armane mot stive skuldre. Eg fann det sannsynleg at det nok var ein andrepilot i cockpit, og at det var nokså usannsynleg at vedkomande vart galen, stengde seg inne der for å styrta oss… Eg tenkjer at desse indre samtalane kan virka opplysande for rasjonelle menneske utan snev av flyskrekk, utan det minste anstrøk av å vera hypokondar og med langt mindre fantasi enn meg… Slik har me det nokre av oss når me er i fly. Sjølv har eg det mykje betre i fly enn før, og klarte til og med å nyta soloppgangen med bare ein liten bismak av panikk…

Me landa grytidleg i Oslo, og etter ein kopp kaffi tok me tog til Oslo S og gjekk til fots vidare for å møta Halvard, Sunniva og Trygve i den nyinnflytta leilegheiten til Sunniva og Trygve. Dette var avtalt for lenge sidan, eg hadde litt vondt av Sunniva som reiste via Athen og ikkje hadde kome seg i seng før klokka to, og nå skulle ta i mot frokostgjester, men slik fekk det vera. Når me har reist lenge ser me liksom vårt eige med nye auge. Plutseleg var Gardermoen ein skikkeleg luksusflyplass. Toget var så nytt og fint og perfekt og i Oslo var det god plass, kjøleg luft og fint og reint. Etter stormen dagen før låg det avbrekte store greiner på plenar og fortau og ein del skilt hadde blese ned. For å ikkje koma alt for tidleg tok me oss veldig god tid, og hadde ein liten pause i botanisk hage.

Det var kjempekoseleg å eta frokost i saman med «barna». Det gav meining til ei veldig lang mellomlanding i Oslo. Aller helst ville eg ha hoppa av her og tatt toget heim, men det viste seg veldig vanskeleg å få til fordi bagasjen vår var sjekka inn heilt heim. Eg fekk bare finna meg i at det vart ein flytur til på meg denne dagen. Det at eg mislikar å fly gir meg ein fordel i kampen for å prøva å leva grønare og meir miljøvennleg, så det kan eg jo velja å vera takknemleg for. Som eg sa til ei venninne, heller ei natt på ein flyplass enn ein time i eit fly. Det første bekymrar meg  ikkje nevneverdig, men det gjer det andre.

Men tilbake til det å vera i Oslo. Dersom eg var turist, trur eg at både hovudstaden vår og Jæren ville fortona seg som vakre, reine og svale destinasjonar.

På veg tilbake gjennom byen vart det ein liten pause ved Akerselva og litt lesing av plakatar. Oslo er blitt ein multikulturell by, spesielt den delen av byen der Sunniva bur nå. I dag begynner ho i ny jobb på ein skule der ca 80% har tokulturell eller tospråkleg bakgrunn. Tenk så mangefasettert hovudstaden vår og landet vårt er blitt. Tenk så mykje fint og spennande me har i lag om me klarer å bruka mangfaldet positivt.

Klokka fem var me heime. Eg tenkte at det hadde gått over all forventning å hoppa over ei natt. Tanken streifa meg nesten om kor mykje kjekt eg kunne ha brukt annankvar natt til om eg ikkje sov…  Eg kan beroliga dei som lurer på om det held på å klikka for meg at eg skreiv den setninten med ein viss sjølvironi. Katten var veldig kosete etter bare å ha fått mat av folk som kom innom for å mata og gå igjen den siste veka. Eg la meg ned på sofaen for å klappa katten litt og sovna der…

Men heldigvis vakna eg og fekk sjå to gonger Ingebriktsen vinna femtusenmeter i EM.
Resten fekk venta til ny dag der eg mest av alt høyrer heime.

Heidi

 

Farvel til Hellas

Torsdag kveld gjekk me ein liten tur med Sunniva for å få med oss den siste solnedgangen i Santorini og for å eta gresk middag før ho skulle nå båten til Athen grytidleg neste morgon. Me hadde fått anbefalt ein stad som skulle vera autentisk, rimeleg og bra, men der viste det seg at alle bord var reserverte. Me enda som me begynte på den same plassen som me var den ettermiddagen me kom til Santorini. Eg veit ikkje om det har skjedd noko med mi evne til tidsoppfatning, for eg synest at alt går så fort, ferien, sommaren, åra og livet. Her gjeld det bare å bita seg fast med tennene, klora seg fast med neglene og pusta roleg inn og ut og kjenna at livet faktisk er her akkurat nå.

Etter å ha send Sunniva i veg med taxi klokka seks om morgonen, fekk me pakka livet vårt inn i ryggsekker og koffertar, så reiste me til den stranda me hadde vore på tidlegare i veka for å få ein siste dag i sola og sjøen. Eg kom på at eg kanskje måtte få tatt dette obligatoriske biletet alle legg ut på facebook, dette av tærne sine på ei solseng med hav og himmel i bakgrunnen. Dersom nokon har sakna akkurat dette motivet, så kan de sjå det nederst i venstre hjørne av bileta over. Dei ekstra observante kan oppdaga at tærne er dekorerte med gnagsårplaster. Dette har vore ein ferie med mykje gåing, og det har vore herleg.

Etter bading i den varmaste sjøen eg har bada i,  tok me somlebussen tilbake til Fira og fekk skifta av oss sandete badetøy under kleda på eit hotelldo i kjellaren. Så sette me oss på bussen til Kamari, der flyplassen ligg, og der dei «vaksne» i familien skulle eta middag i lag. Kamari var heilt annleis enn dei høgtliggjande «fjellbyane» me hadde vore i til nå. Her var det ein lang strandpromenade og opnare landskap. Me åt på ein restaurant heilt i havgapet. Her åt eg ein rett som mor anbefalte. Ho hadde oppdaga matretten ved å kjenna att ein rett frå ei bok ho hadde lese, der bestemora alltid kokte dette til middag.
Det var ein god grunn til å smaka, tenkte eg. Og det høyrdest dessutan godt ut. Eg har gløymt namnet på middagsretten, men det var langtidskokt oksekjøt med tomat og grønsakar og raudvin i sausen servert med potetstappe. Det smakte veldig godt.

Flyet vårt skulle gå klokka fire, så ungdommeleg nok hadde me planlagd å rett og slett hoppa over hotell denne natta. Me hadde tilbod om nattetimar på hotellroma til både syster og foreldre, men alle var trøytte og me ville heller koma oss til flyplassen, så me bestilte taxi ved midnatt.

757C5100-B848-4CE7-8A8A-8473F672C27C

Me hadde blitt fortalde at flyplassen på Santorini var veldig spesiell på den måten at han var bitteliten og utan noko skikkeleg venterom. Det viste seg å stemma. Den einaste benken inne i ankomsthallen var full av folk, og dei begynte ikkje innsjekkinga før halv tre. Ute var det varmt og deilig, så me sette oss utfor. Eg tenkte at det er ikkje kvar dag ein sit på fortauet utanfor ein gresk flyplass midt på natta, og med den tanken vart det nesten litt eksotisk å sitja der og lesa og skriva.

Innanfor innsjekkinga, som gjekk ganske fort var det ein heilt minimal tax-free- butikk. Det kan tenkjast at utvalet av alkohol og tobakk var relativt ok, men elles hadde dei nesten ingenting. Eg hadde kome på at me kanskje burde ha med oss litt mat sidan eg på grunn av flyskrekken min tenkte at det var heilt utenkjeleg å sova på flyet. Eg må nemleg vara vaken og forberedd på alt og i tillegg halda flyet oppe med tankekraft i tilfelle piloten av ein eller annan grunn skulle få problem…

Mat var det lite av på tax-free-en. Ein kunne få kjøpt ein liten pakke sjokoladekjeks til fem euro, eller sjokoladeovertrekte hasselnøter til same prisen. Det vart det siste.

Så fekk me vita at flyet var klar for boarding, me skulle fraktast dit i buss. På bussen var det mellom anna ein gjeng som hadde vore på russetur som kanskje hadde gløymt at dei fleste rundt dei forstod norsk. Samtalen deira var reine høyrespelet. Heilt fram til nå har eg lurt på om det var eit iscenesett skodespel for å sjokkera medpassasjerane, eller om det som vart sagt faktisk var ein autentisk samtale. Sidan det er stygt å lytta, skal eg ikkje skriva inn replikkane her, men heller spara dei til eg eventuelt skal skriva eit surrealistisk teaterstykke om norsk ungdomskultur.

Eg hadde grua litt for å ta av, for flyplassen med rullebanane var så knøttliten, og det såg ut som om flya gjekk veldig bratt opp. Nå var det heilt mørkt, så me såg ingenting, og snart var me oppe i lufta heilt smertefritt.

Heidi

Busstur til Oia

02F91907-D898-4915-B61A-3D22F6B9CDE4

Dagen etter bryllaupet hadde me lyst til å avlasta småbarnsforeldra litt sidan dei hadde hatt ein travel dag og barnebarnet er ein liten morgonfugl som ikkje tek hensyn til kor mange timars søvn foreldra har fått før ho startar dagen.

Sidan me hadde lyst til å få sett oss litt om på øya, hadde morfaren til barnet ein god idé om at me kunne ta henne med oss på busstur til Oia, denne staden nord på Santorini dit «alle» reiser ein kveld for å sjå på den fantastiske solnedgangen. Eg syntest det høyrdest ut som ein koseleg tanke, og det gjorde barneforeldra og.

Oddvar møtte oss med barnevogn og blei med til bussen for å sjå oss vel av garde, og gje oss ein demonstrasjon i korleis me fekk slått ned vogna. Det begynte lovande. Bussen kom nesten med det same, og me fekk lagt vogna inn i bagasjerommet under. Då me glade og fornøgde gjekk på, kom bussjåføren og bad oss gå av igjen. Bussen var full, og utan ledig sete hadde dei ikkje lov til å sleppa inn babyar. Det høyrdest jo logisk ut det… Eg sette meg på ein steinmur med ein glad og fornøgd unge på fanget og tenkte at me fekk venta på neste buss.

Det er bare det at bilane som tidlegare fortald kjører rimeleg kvast, og så vart det ein del eksos å pusta inn. Ein maxitaxi stoppa, og sjåføren tilbydde seg å kjøra oss til Oia, eller Ia som dei seier lokalt. Morfaren forhandla litt, og syntest at 25 euro, var litt mykje… Etterpå begynte me å tenkja på at taxi kanskje ikkje var så dumt, me hadde jo sjølv reist med desse overfylte greske bussane, så det var ikkje å ta for gitt at neste buss hadde plass for oss heller. Svigersonen var einig, og sidan han er eit menneske med høg handlingskompetanse, hadde han skaffa oss drosje på fem minutt, og snart låg vogna i bagasjerommet. Eg var vel klar over at eg ikkje kunne rekna med at greske taxiar stilde med barnesete, og det viste seg at sikkerheitsselane som faktisk var der, ikkje fungerte. Først då me hadde begynt å kjøra kom me på at me kanskje måtte spørja etter pris. Den veldig hyggelege taxisjåføren sa at det var ein tur på tjuefem minutt som kosta 35 euro.

Sjølv om me hadde sett på kartet, hadde eg ikkje heilt forstått at turen me skulle på gjekk ned ein ganske bratt, smal og svingete veg langs sjøen. Plutseleg føltest det ganske uansvarleg å sitja der med ein usikra baby med tanke på kor utruleg stort fokus me har på barnesikring i bil heime i Norge. Eg trur morfaren hadde dei same tankane, for då eg prøvde å få i gang litt lett og ledig samtale for å få taxisjåføren til å slappa av, sa passasjeren til høgre for meg at eg skulle la sjåføren konsentrera seg om kjøringa…

85F27063-6985-4112-BBE4-1A4ADBB379C0

Fram kom me, og det å trilla barnevogn var lettare i Oia enn i Fira. Gullungen kosar seg alltid veldig med å sitja og kikka på folk, sånn sett kan det sjå ut som om ho kan ha gener frå mormora. Ho stirrar interessert på alt og alle og lyttar oppmerksomt same kva språk som blir snakka. Me var på ein liten gresk kafé der ho åt medbrakte kjeks og drakk vatn frå koppen sin. I tillegg fekk ho smaka på den lokale eplekaka og fekk ny bleie. Me fann ut at sidan det hadde vore såpass mange komplikasjonar med å koma seg dit, så var det sikkert lurt å ikkje drøya for lenge med heimturen.

BDB9BD03-E629-4E8D-AA31-D1AB43ECC6D5

Då me kom til busstasjonen gjekk det akkurat ein buss, me prøvde å stoppa han utan hell. Me tenkte at nå er me først i køen til neste buss sidan dette er endestasjonen, så då skulle alt vera bra. Lillegull sovna i vogna, og me venta lukkeleg tålmodig. Då bussen kom, fekk eg beskjed om å skunda meg på, så fekk han vogna i bagasjeromet.

Plutseleg forstod eg at gresk køkultur hadde eg ingen kondisjon i. Plutseleg kom folk spurtande frå alle kantar og albua seg forbi meg der eg stod med ein baby på armen og skulle opp busstrappa. Då eg endeleg kom opp sa sjåføren «Sorry, no more seats, I can’t take a baby.» Eg prøvde å argumentera med at eg hadde venta sidan sist buss. Sjåføren svarte bare sorry, og såg oppriktig lei seg ut. Nå kom kampen om ståplassane. Ein ropte at kona og barna var på bussen allereie, han måtte og få koma på. Ein annan meinte det var hans tur. Sjåføren slo beklagende ut med armane og sa på engelsk at nå gjekk han for å kjøpa seg ei flaske vatn, så fekk folk slåst om å vera med på bussen.

På dette punktet tek barnets morfar barnet frå meg og presser seg inn på bussen. Han har ein teori om at nokon vil gje frå seg plassen sin om me går inn med ein baby og seier me var der først. Eg prøver å argumenters med at det høyrest ut som ein dårleg idé. Ei søt ung dame, som viser seg å vera canadisk, tilbyr meg plassen, men det er så fullt i midtgangen at det er ein stor operasjon å både forlata og innta eit sete. Løysinga blir at gullungen blir trygt plassert på fanget hennar, og eg klarer å koma meg så nær inntil at eg kan ha augekontakt  med barnet, halda henne i handa og servera kjeks og vatn frå håndveska mi. Ho som låner ut fanget fortel at ho har vore voluntør i Malawi og nå ferierer i lag med kjærasten før dei skal tilbake til Canada. Dei hadde lært etter å ta buss nokre dagar at den greske måten å koma seg innpå greske bussar var å bare kasta seg inn døra med albuane først…

Det velsigna barnet sat der og strålte som ei sol medan me køyrde opp dei smale vegane mot der me kom i frå. Det var ei lette å koma like heile og glade av bussen som då me starta. Neste gong eg tek Gulla med på ekspedisjon trur eg heller det blir til Stavanger med NSB…

Heidi

Størst av alt er kjærleiken

 

9D468FAA-F716-4AA5-9A8C-B128ED2390B7

Sidan kjærleiken i alle sine former fortener all den plassen han kan få i denne verda, sidan eg har fått lov av Elisa, og sidan nokon hadde veldig lyst til å sjå bilete, så tek eg sjansen på å fortelja litt meir frå ein uforgløymeleg kveld på Santorini. Sjølve viinga fann stad under ein rosenkledd portal på eit opphøyd platå med klipper ned mot havet. Det var sett inn kvite silkedekte stolar til oss som var der og stolar på podiet ved roseportalen. Her kjem brura opp midtgangen med ein stolt pappa.

CDDEDDA0-68BB-4EEC-BF50-597F9A268921

Her er dei via av Hilde Sirnes, til høgre under portalen. Eg blei rørt over at brudeparet hadde lyst til å bruka bryllaupssalmen eg skreiv til Ingrid og Oddvar «Vinden bles frå ville havet», det skulle visa seg å passa her og. Det bles så pass at portalrosene regna ned på oss.

F85EF96F-AC15-4620-86F8-BD624C5146BBOg så var det fotografering. Fotografane ville mellom anna ha dei opp på eit tak, og Pippi Langstrømpe, Elisajenta frå barndomen, ho med oransje musehalar som likte seg best på øverste greina i det høgaste treet dukka opp. Ho stod aleine på pynten av eit hustak som frå ei scene i  Titanicfilmen, med sløret flagrande som eit stort segl i vinden. Dessverre har eg ikkje bilete av akkurat det. Plutseleg kom det eit vindkast som var så kraftig at sløret flaug sin veg. Heldigvis vart det funne att i nokre buskar…

Då sola gjekk ned klokka åtte vart det pause i middag og program for å ta fleire bilete i ein av dei solnedgangane Santorini er så berømt for. Det skal godt gjerast å finna vakrare kulisser for ei feiring av kjærleiken.

Det var program heilt til klokka eitt om natta, både talar, danseinnslag, songinnslag, filmar og bilete. Det som rørde meg mest var den heilt openlyse kjærleiken dei viste kvarandre og familiane sine. Eg ynskjer dei alt godt som tenkjast kan.

FEFF17CD-267D-4056-9BF0-2FF74EDCDFFCFor å få med dei finaste bileta har eg lånt frå Sunniva og Leif sine kamera.

Heidi

Bryllaup på Santorini

9344C3C4-4242-46DE-A229-E6E2730CA847.

Dette er ikkje brudebuketten, men ein av dei mange bukettane som pynta borda me sat ved. Det var ei stor og fantastisk oppleving å få vera med på denne store dagen for tantejenta mi, Elisa som eg har hatt gleda av å kjenna sidan ho vart fødd. Himmelen var knallblå og himmelen svart med stjerner på.

Brur og brudgom var strålande lukkelege og haldt fine talar om kjærleiken. Studentsjømannsprest Hilde Sirnes stod for ei fantastisk fin viing under ein rosepynta portal. Barnebarnet var pynta i kvit blondekjole med hårband. Me sat ute rundt runde bord og fekk servert god mat, mange fine talar og mange flotte underholdningsinnslag. Det vart sunge, dansa og ledd medan den varme mørke greske sommarnatta pakka seg rundt oss. Det var kjekt å feira og kjekt å bli kjend med brudgommen sin familie. Elisa sin familie stilde med fire festglade generasjonar som var glade for å vera der.

Eg kunne ha skrive mykje meir, men i dag skal eg la det vera, for dette var Elisa og Ole sin kveld som eg synest dei skal få bera med seg utan for mykje innblanding frå tante sin blogg. Takk for at me fekk lov til å vera der, Elisa.

Eg har mange fIne bilete eg kunne ha lagt ut her, men eg vel å ikkje gjera det før eg eventuelt har innhenta løyve frå brudeparet.

Heidi