Gå til innhald

Luke 17- desember 2021

I dag passa det godt å ha ein frifredag etter eit par veldig travle veker. Eg hadde ei oppleving av å springa litt bak meg sjølv med alt eg gjerne vil ha ordna før jul. Eg minner meg sjølv om at til meg å vera så er det heilt normalt. Samanlikna med meg sjølv trur eg at eg i grunnen er i rute. Eg seier med Tønes: “Det ekkje adle så koga likt. “

Eg har brukt dagen til å laga litt julegavar, gjera klar for litt baking og strikka litt på det siste julegaveprosjektet. Eg har kost meg veldig med juleaktivitetar akkompagnert av P2. Det blir lett lange kvelder for å rekka det eg skal, men det er noko av det koselegaste eg veit, så meg er det ikkje synd på.

Ein liten jentetur vart det og tid til midt på dagen. Eg og Ingrid til med oss Iben på litt julehandel. Ho gjekk som ei lita sol mellom alle dei travle vaksne med munnbind og ville gjerne stoppa for å observera nissar som rørte på seg og for å studera fristande leiker i leikebutikken. Ho fekk lov til å kjøpa to par dokkesko som dokkene skal få til jul. Ho kunne betru meg at både Karill og dei andre dokkene ønska seg så mange dyre ting til jul at ho hadde måtta seia nei til både det eine og det andre…

I morgon kjem begge jentene på overnatting. Iben seier at ho gal-gledar seg. Me skal leika og pynta og baka peparkaker. Nå får eg skunda meg å ta kvelden slik at dei kan møta ei opplagd mormor når det brakar laus.

Heidi

Luke 16- desember 2021

Bak denne luka skjulte det seg ei sprøyte. Eg har fått eit nytt forhold til sprøyter i løpet av det siste året. Å få nåla i overarmen følest nesten som å kryssa ei slags etterlengta mål-linje.

Dei to første sprøytene fekk eg i Vardheia. I dag var staden Timehallen. Då avtalen nærma seg, kom eg på at eg hadde gløymt å ha med det munnbindet som eg hadde fått streng beskjed om å ha med då eg fekk bekrefting av timeavtale. Hadde nokon på arbeidsromet med seg eit munnbind? Ikkje det, nei? Me brukar jo ikkje slikt på jobb…

Dei hadde ikkje nede i skuleadministrasjonen heller, så eg la sykkelturen om Kiwi. Der var dei heilt utselde. Eg fekk satsa på at eg fekk tigga til meg eit på vaksinasjonsstaden. Det var heldigvis ikkje noko problem. Det er litt komisk at det butikkane går tome for før jul er munnbind og eingongstestar. Nå kan me bare gløyma folkeopprøret rundt smørkrisa for nokre år sidan… Her kunne det frista med den tørre kommentaren «Jommen sa dei smør…» , men det skal eg spara oss alle for.

Me jærbuar begynner viss å bli vane med massevaksinasjonar. Første gongen eg var med på det sat folk litt rastlause på kvar sin isolerte stol og trykte litt nervøst på mobilane sine. I dag var det både lått og høglytt samtale i ventelokalet. «Nå nå me æ stappfodle av vaksina å konne vore mæ på alt, så he di stengt heilt ner», var ein av replikkane eg overhøyrde.

Det blir eit slags rart samhald av folk i same båt, nesten som å få straumstans på ei eller anna fjellvidde når ein er på ein lang togtur. Eller det kunne minna om den desemberdagen i 2013 me måtte vassa til livet i snø for å koma på jobb. Eg hugsar til og med at dei av oss som kom seg heilt fram åt komler på heimkunnskapen då me hadde send ungane heim. Kven som stod for kokekunsten har eg gløymt, men eg hugsar at det var koseleg på ein heilt eigenarta måte.

Heilt tidspunktadekvat så er me lærarar ganske trøytte når jula nærmar seg såpass som ho gjer nå. Obligatoriske juleaktivitetar har me snart lagt bak oss, og alle begynner å bli klare for ferie… I dag presterte eg fleire gonger å seia feil namn på elevar, og eg gjekk meg vill i ei hoderekningsoppgåve eg hadde gitt elevane. Heldigvis var nokre av dei kvikkare i tankane enn meg, så me fann svaret til slutt. Eg forklarte at nå var me på gult nivå igjen, så me måtte hugsa å vaska hendene godt og vaska pultane før me åt. Då eg var nesten ferdig med å spruta såpevatn på alle pultane sa ei jente. «Men Heidi, me treng vel ikkje å bruka antibac?» Eg hadde tatt feil flaske.

Me lærarar er nok litt kollektivt redde for karantener i jula sjølv om me ikkje snakkar til elevane om det. Det er jo litt rart å høyra og lesa alt som blir skrive om å halda avstand, bruka munnbind og ha heimekontor. Me er jo ei yrkesgruppe som lever og leverer litt alternativt i tider som dette. Så langt har det gått bra. Karantene i julehelga skal me nok og ta på strak arm om det trengst. Det skal likevel ikkje leggjast skjul på at dei fleste av oss som jobbar i skule og barnehage og har veldig lyst til å kunna feira ei bortimot normal jul i lag med familiane våre.

Elles så er det kanskje litt rørande å lesa at me er så viktige at me bør sleppa karantene når me er nærkontaktar i jobbsamanheng. Det sjarmerande ordet «fritidskatantene» har eg og nettopp lært meg. Det betyr at me er ønska på jobb, men utanom arbeidstida er me i karantene. Det er ikkje fritt for at det nesten dagleg dukkar opp tankar i hovudet mitt om gode idear til revyinnslag…

Men, men. «We shall overcome…» Denne gongen og. Snart er det juleferie. Ein stor takk til alle flinke folk som gjer massevaksinering mogleg siste veka før jul. Det kan ikkje ha vore få «vaksinandar» som var innom Timehallen for å blotta aksla si i dag.

Heidi

Luka

Luke 15= desember 2021

I dag var heile skuledagen juleverkstad bare avbrote av vakt i matfriminuttet. Elevana laga klesklype-englar, reinsdyrkrukker og ullenglar, og dei malte nissar, juletre og snømenn me laga av keramikk i november, og som heldigvis tørka godt nok til at me fekk brend det i begynnelsen av veka.

Juleverkstad er kjekt, intenst og noko av det travlaste ein kan driva på med. For nokre elevar er heilt vanlege skuledagar nok det aller beste, men for andre er det fantastisk å få bruka ein heil dag bare på å bruka fantasien og hendene.

Då eg gjekk på skulen, var eg alltid glad når oppgåvene var så pass romslege at eg kunne få lov til å gjera det litt på min eigen måte. Derfor prøver eg alltid å gi elevane ein sjanse til å prøva ut eigne idear. Englane vart kjempefine, både den grøne og dei som gjekk mest i kvitt.

Heidi

Luke 14- desember 2021

Eg går ut frå at eg ikkje er den einaste som driv med intens indre dialog om både det eine og det andre.
I dag trur eg rett og slett eg byr litt på meg sjølv…

Eg:
Det kan då ikkje vera morgon alt? Eg er så usannsynleg trøytt.

Meg:
Å vera trøytt er ein nokså sannsynleg konsekvens av å sitja oppe og jobba til langt på natt…

Eg:
Eg trur jammen at eg er litt sår i halsen.

Meg:
Sånn kjennest det nesten alltid i halsen når du vaknar.

Eg:
Men tenk om eg er koronasmitta og går på jobb utan å forstå at eg er smitta? Så blir eg ein sånn supersmittar som smittar alle på jobb slik at 60 ungar og 10 vaksne må vera i karantene på julaften på grunn av meg.

Meg:
Skjerp deg.

Eg:
Eg burde kanskje ta ein hurtigtest?

Meg:
Har du ikkje fått med deg at det er mangel på hurtigtestar i landet vårt? Spar dei testane me har liggjande til nokon faktisk får symptom.

Eg:
Viss ein kjenner at ein burde ta ein hurtigtest bør ein ta han.

Meg:
Du tok to i sist veke, dette er reint hypokonderi.

Eg:
Då venter eg litt og ser, men tenk om eg vurderer feil


Meg:
Det gjer du ikkje.


Same ettermiddag:


Eg:
Nå kjem gjestene snart. Plutseleg kan ein av oss vera smitta og smitta dei andre. Eg som går oppi ungar heile tida burde kanskje forstått at dette ikkje er tida for å ha gjester.

Meg:
Skjerp deg. Her er god plass til å halda meteren.

Eg:
Eg som vassar i potensiell smitte burde sikkert ta ein hurtigtest for ikkje å smitta gjestene mine. Tenk om dei blir veldig sjuke. Eg har jo nokre testar liggjande. Viss eg burde ha tatt ein vil eg angra resten av livet for at eg ikkje gjorde det dersom nokon blir alvorleg sjuke.

Meg:
Skjerp deg.

Eg:
Testen ser heldigvis ut til å vera negativ denne gongen og. Takk og lov. Men det hender at slike testar viser feil.

Meg:
Skjerp deg.


Eg:
Du har rett…

***
Så kom pressekonferansen i går kveld. Det viste seg å vera nokså harde tiltak, men skulen blir omtrent som vanleg og det blir ikkje tidlegare juleferie. Eg forstår at barn og unge skal skånast for unntakstilstandar, og at foreldre må senda barna til skulen for å kunna gå på jobb sjølv. Eg kjenner likevel at det kan kreva si dame å stå i frontlinja og trøysta barn med rennande snue og hoste. Plutseleg hugsa eg med heile kroppen kor ubehageleg eg kunne synast det var i fjor at me gjekk der uvaksinerte utan vernetiltak medan resten av verda var på heimekontor.

Plutseleg gjekk det opp for meg at eg ikkje treng å venta så lenge før eg får 3. dose. I staden for å venta i seks månadar eller fem månadar treng ein nå bare å venta i fire og ein halv månad. Litt teljing på fingrane fekk det til å gå opp for meg at fire og ein halv månad er omtrent akkurat nå. Plutseleg hadde eg logga meg inn og fått avtale om vaksinering torsdag klokka kvart over tre. Tanken på at eg burde takka nei til tredje dose fordi det finst så mange i verda som treng han betre enn meg forsvann i utsikten til å på ny bli erklært å ha god beskyttelse framover. Ein jobbar tross alt med ungar, det finaste me har i dette samfunnet. Då er det best å halda seg best mogleg beskytta. På veg heim for å ha forening sykla eg innom butikken for å handla med meg diverse. På den første avisframsida som lyste mot meg stod det med krigstypar: » Tre vaksinedoser er ikkje nok».

Og visst er me svake for laussalsavisene sine overskrifter om «dødsflått» og «mordarveps», om quizzar som avslører «kor sannsynleg det er at du kjem til å døy av hjarteinfarkt det komande året» eller om faren for at «det blir for lite juleribbe eller meirismør i år». Det gjeld bare å halda tungene sånn nokonlunde rett i munnen…

Ein varm tanke med håpet om at me alle kjem fram til juleferien utan korona eller karantene. Og ein varm tanke for at me klarer å bevara sjølvironien. Då har me alltid noko å le av.

Helsing ho som kikkar ut frå skapet og erkjenner sin nye trong til å ta daglege hurtigtestar i smug…
I minnebøkene frå «for veldig lenge sidan», hende det at folk skreiv: «Lev i håpet som katten i skåpet!» Det er då eit knakande godt livsmotto.

Heidi


Luke 13 -desember 2021

Svart senker natten seg i stall og stuer
solen har gått sin veg
skyggene truer…

Etter ein lengre periode med fint ver og sol, regna det i dag morges. Så synd tenkte me, og lurte på om det ville leggja ein alvorleg dempar på programmet for dagen, det gjorde det ikkje.

Etter lystenning, opning av adventskalender, litt øving på songane og forteljinga om Santa Lucia, tredde ungane på seg kvite T-skjorter over dressar, regntøy og ytterjakkar. På ei tralle drog me med oss ein sound-blaster med musikken vår. Då me nærma oss målet fekk alle delt ut kvar sitt led-lys og den eine adventkransen fekk gjera jobben som Luciakrone.

Me fekk koma inn i hagen på Sivdamsenteret, den hagen som er slik at ulike avdelingar har daglegstove og hagedør ut mot fellesarealet. Der starta me musikken og instruerte dei til å synga høgt og tydeleg. Dørene var sette på gløtt, men bebuarane måtte vera inne, og det hadde jo vore fint viss dei høyrde oss. Barna stod tett inntil daglegstova med ansikta inn mot dei som sat der og så song dei av full hals.
Santa Lucia og Luciasongen frå «Jul i svingen». Dei song «… jorden var aldri helt forlatt, en stjerne skinner i natt» og «For, vi tenner våre lykter når det mørkner, og når alle lyder pakkes inn i vatt, ja vi tenner våre lykter når det mørkner, kanskje lyser de til kvelden sier god natt». Eg stod og såg på og song med så godt eg kunne. Eg såg ansikta til dei som song og at auga deira funkla i det grå morgonlyset. Så såg eg på ansikta på andre sida av glaset. Nokre av dei hadde tindrande glade barneblikk dei og. Eg såg på kollegene mine som song saman med barna og at fleire av dei, akkurat som eg, hadde tåreblanke blikk og fekk problem med å synga fordi dei plutseleg var så rørde.

Noko av det fine med å vera lærar er at plutseleg så opnar tida seg og det skjer noko magisk. Akkurat det skjedde der og då. Eg såg på dei sprell levande ungane våre som er barn akkurat nå, og på dei på den andre sida av glaset som var barn for ikkje så frykteleg lenge sidan sett i det store tidsperspektivet.
Blikka møtte kvarandre, morgonen songen og dei elektriske lysa vart noko som løfta oss alle litt ut av tida og kvardagen.

Tre gonger song me i hagen framfor ulike daglegstovedører, så drog me tralla med musikkmaskinen med oss opp igjen for å finna fram matpakkar, skulebøker og symjetøy. På vegen opp snakka nokre av oss vaksne at det hadde vore fint å koma tilbake før 17. mai eller før sommarferien for å synga sommarsongar. Det var ein tanke det var fint å halda seg fast i.

Heidi

Luke 12- desember 2021

I dag gjekk eg og Torun tur langs Orrestranda. Lyset var så utruleg fint i dag, og, nesten pastellfarga og skjørt og intenst på same tida. Slikt lys er det bare om vinteren.

Me fekk med oss ei fin og roleg gudsteneste på 3. sundagen i advent. Nattverdutdelerane hadde på seg munnbind, og eg tenkte tanken at det er mykje me nesten har vend oss til. Sist gong eg såg det syntest eg at prest med prestekjole, nattverdbrød i hendene og munnbind var eit så surrealistisk syn at eg vart heilt satt ut av humor og forundring.

Me har skrive årets julebrev. Eg merker meg at det blir færre og færre av dei for kvart år som går, men eg synest det er ein koseleg skikk som eg har lyst til at me skal halda på. Så har eg bakt to fruktkaker som skal få liggja innepakka i kjøleskapet og godgjera seg fram til jul. Nå vurderer eg om eg skal gå ein tur innom skulen, noko eg nesten aldri gjer i helgene, men eg trur det ligg noko der som eg leiter etter.

Då eg skreiv julebrevet kom eg på diktet under. Det omfattar noko av det eg har mest lyst til å vidareformidla akkurat nå, så her kjem det på bloggen og.

Glea

Men så ein dag, ein mørkdemd dag,
hende dæ se at Vaorherre kom gangande
å spørde kå dæ sto te.

Jau, takk, sa e, mæ me æ dæ berre bra,
men da e så mykje gale ute i værn
at dæ mest blir so ei sønd å væra glad.

Dau smilte Vaorherre so dæ klaorna øve
adle berg, å sa at sopass sterk lyt`n væra
att`n tåre løfta glea
so ett ljøs her i værn.
Dæ va slek ho va teinkt, sa`n

Kari Bakke

Ta vare på gleda, på jorda og på kvarandre. 😉

Heidi

Luke 11-desember 2021

Det var så nydeleg lys ute i ettermiddag. Eg og Torun gjekk tur langs Frøylandsvatnet og måtte stansa fleire gonger for å prøva å fanga lyset på eit bilete.

Eg klarte det ikkje heilt men bileta får likevel fram litt av dei glasaktige, nesten litt sprø nyansane like før blåtimen er her på alvor.

Dagen har vore fin med mykje samver med gode venninner. Me har vore på kafé i føremiddag og i kveldinga møttest me hos meg og prøvde å halda meteren medan me brant masse stearinlys, fyrde hardt i peisen, åt rømmegrøt og spekemat, snakka, snakka, snakka, lo og snakka endå meir.

Eit klokt menneske har sagt at det viktigste tiltaket for god kvinnehelse er venninnegjengen. Eg trur på den teorien.

Heidi

Luke 10 – desember 2021

Eg får ikkje bestemt meg for om eg skal skriva at nettene blir lange eller at nettene blir korte når eg kjem meg alt for seint i seng… Resultatet kan i alle tilfelle bli litt for lite søvn. I kveld kan eg rapportera om at eg og Leif har vore ute og gått med isbroddar på skoa. Eg er imponert over kor effektive dei var. Astrid melde at vegen opp til dei var forferdeleg bratt, og det var absolutt ikkje overdrive. Eg følte meg nesten som ho i eventyret som måtte klatra opp glassberget medan me manøvrerte målretta oppover den islagde vegen.

Planen denne helga var å samla ein gjeng venninner frå lærarskulen her på Bryne, men på grunn av koronasituasjonen vart det bare Torun som kom til meg og Astrid her på Bryne. Me tok derfor med oss dei av mennene våre som var tilgjengelege og hadde ein kjempekoseleg kveld her på Bryne. Arrangementet held fram i morgon.

Elles har me vore i gravferd i dag. Me fekk vera med på å ta farvel med mor til Inger i Høylandkyrkja. Sermonien var varm og vakker.

Det var første gong eg var i gravferd med munnbind på. Munnbind er framleis noko som gjer meg ein litt surrealistisk følelse både å bruka og sjå i bruk, men det er merkeleg kor fort me venner oss til det som i utgangspunktet virkar heilt unaturleg.

Veret er framleis vakkert og kaldt og det er framleis til dels speilglatt. I løpet av nokre dagar trur eg det blir mildver og regn og omtrent slik me pleier å ha det her.

Råd til meg sjølv til jula skal ryddast vekk: Ikkje la adventpynten liggja i botnen av dei store julepyntkassane. Det blir så tungvint dt.

Heidi

Luke 9- desember 2021

cof

I dag skulle me på tur og hadde flaks med to ting. Vêret var bra og på kunstisbanen på torget var det ingen barn frå andre skular eller barnehagar. Det betydde at me kunne la ein og ein klasse kosa seg der med ganske god plass mens dei andre klassane hadde utemåltid med varm kakao eller var på bybingo det dei skulle finna skilt, bygningar og skulpturar og kryssa av på eit ark. Fasiten var alle barna glade og uskadde tilbake på skulen og ein stykk lilla vott tapt i Mølledammen.

Sjølv stod eg over skøytinga, men takka vera ei fantastisk ordning med frilagerutlån her på Bryne, fekk alle som ikkje hadde skøyter låna gratis. Hatten av for alle frivillige som gjer slikt mogleg.

Sjølv om eg stod over skøyter på eigne bein så fekk eg tydelegvis trimma muskulaturen i ryggen gjennom å snøra, stramma og knyta skøyter fast på eit høgt antall barneføter. Både frilageret og skøytebanen er eit supert tiltak for å få fysisk aktive barn vinterstid.

Eg var så heldig å få ei melding frå Oddvar som spontant inviterte på middag. Herleg å gå rett frå jobb til ferdig middag med barnebarna og foreldra deira. Så kunne ne bidra med litt barnepass etterpå. Koronabarnet som var skjerma for smitte heile det første leveåret held nå truleg på å byggja opp eit immunforsvar ved å suga til seg alt av smitte som går forbi. Det er forresten ikkje heilt sant, korona har me så langt gått frie alle saman, bank i bordet.

Om invitasjonen var kjempekoseleg, så var vegen ned til huset der middagen vart servert livsfarleg. Blank stålis i store parti, etter fleire nesten-fall fann eg ut at det virka tryggare å kryssa vegen. Dette førte til at eg plutseleg låg midt i bakken på hender og kne. Heldigvis hadde eg ikkje publikum, for eg hadde nok vore til stor underhaldning det eg låg med lue og boblekåpe og med ryggsekk på ryggen… Det verste var at eg ikkje på noko vis fann fotfeste det eg låg, så eg måtte krypa over til den andre sida, framleis med ryggsekk på ryggen…

Heldigvis slapp eg unna med eit slikt skrubbsår på kneet av den typen me alltid fekk om sommaren då me var i sjuårsalderen. Eg klamra meg til gjerder og tre til eg var vel nede, og klarte ikkje å la vera å le av meg sjølv. Eg må nok alvorleg vurdera å finna fram broddane som har ligge nesten ubrukte i mange år, men eg er litt usikker på om dei ville ha vore til hjelp på akkurat det føret…

Men nå skal det viss bli regn og mildver. Det har sine fordelar det og.

Heidi

Luke 8 – desember 2021

Til ære for vinterveret me har hatt den siste veka får eg bidra med litt meir barnekunst. Oppgåva kalla eg «Snøstorm» eller på godt jærsk «Rennedrev». Det er ikkje heilt det same naturfenomenet, rennedrev er fort hakket våtare enn ein snøstorm… Dette er ein variant av oppgåva der ansikt teikna med oljekritt får hår ved hjelp av vannfargar og sugerøyr.

Formingslæraren i meg kryssar fingrane for at keramikknissane me laga for ei veke sidan er klare til brenning om ei veke slik at me kan få brend dei og malt på detaljar med hobbylakk før jul.

Og sånn ser «nestenkvit» jul ut på Bryne. Ganske idyllisk og mykje glattare enn det ser ut til å vera. Ikkje vågar eg å sykla og ikkje vågar eg meg ut med bil. I dag klarte eg å detta i eit ekstra glatt parti på veg heim. Heldigvis gjekk det bra… Kanskje det blir broddar neste?

I morgon skal me ta med elevane på tur, me skal eta matpakken i skogen og kosa oss på skøyter på kunstisbanen på torget om alt går bra. Det kan nok bli ein kald fornøyelse. Får håpa alle hugsar ytterbukse, stillongs, lue og vottar…

I følge det som blir sagt så kan det bli mangel på hurtigtestar her i landet, så dei bør nok brukast med andakt og ettertanke. Eg hadde tenkt å spara dei me har i huset, men så dukka den smånevrotiske tvangstanken frå i fjor opp om kor ille det hadde vore å smitta alle eg kjenner med korona før jul. Om ein kjenner godt etter kan vel fleire enn meg kjenna på kløe i halsen og ein litt trøytt kropp etter lange arbeidsdagar. Og var eg ikkje innom episenteret for ein viss ny mutasjon nå i helga? … Heldigvis var testen negativ i ettermiddag og, så då har eg nok ikkje smitta nokon i dag heller…

Måtte me få klokskap nok til å takla desse rare tidene på gode og konstruktive måtar. Denne pandemien minner oss om kor sårbare me rett og slett er på meir enn ein måte. På sundag kan eg synga den «gamle adventssalmen min mens eg tenner tre lys:

Tre lys er tend for gode ting,

for kjærleik glede fred,

mens jorda dansar villt i ring

og me må fylgja med…

For det er jo faktisk det me må, klora oss godt fast, smila oppmuntrande til kvarandre og opna oss så godt me kan for gleda, freden og kjærleiken.

Heidi