Gå til innhald

29.mai 2019

IMG_20190512_182150_233

Så kjekt å få bruka ein heil skuledag på å få formidla hundre og tjue år gammal litteratur til ein gjeng sjetteklassingar. Eg innser på eit par område i livet er eg skikkeleg nerd…

Etter å ha planlagt neste veke sykla eg heim til ei langhelg som mormor. Slik livet har vore dei siste vekene med veksling mellom eksamenar og henting i barnehage kunne ein fort koma til å gløyma at ein er nærare seksti enn femti. Nå er det ein travel ferdigstillingsperiode av huset i Vodlavegen, og snart er det bare eg og Leif og katten som bur her igjen. Det kjem nok til å bli forferdeleg tomt å ikkje ha ei lita jente i huset lenger. Heldigvis bur du så nære at me nok skal få lånt henne litt.

Ute regnar det, og det har vore nokre forferdelege torebrak. Nettene er snart på det lysaste. Her gjeld det å klora seg fast og ikkje gå glipp av noko…

Heidi

28.mai 2019

IMG_20190528_184254_573

I går då eksamen var over, var den første følelsen å vera heilt utmatta og samtidig framleis adrenalinhøg. Så begynte eg å tenkja på at eg sikkert hadde snakka for mykje i forhold til dei andre på gruppa. Eg er ikkje så flink til å vera taus og mystisk når eg er stressa, og når det gjekk 2-3 sekund etter eit spørsmål frå eksaminator utan at nokon andre svarte, så var eg redd at dei skulle tru me kunne svaret, og så svarte eg… Eg måtte senda dei andre ei beklaging i etterkant, men dei påstod at dei syntest me hadde klart oss bra i lag. Det er ekstra vanskeleg med non-verbal kommunikasjon når ein sit i kvar sin landsdel og kikker på livet frå ein liten firkant på skjermen. Då er det ikkje lett med verken kroppsspråk eller mimikk, og augekontakt er det plent umogleg å få til…

Eg sovna på sofaen og fekk kome meg der i frå og ut i seng, så var alt svart til vekkerklokka ringte, først då kjende eg at nå var eg ferdig med å studera, det var ein ganske nedstressande følelse. I dag har eg vore glad og takknemleg for å vera i mål.

På skulen har me leseveke. Me var i Sandtangen med dei tre eldste trinna. Dei gjekk rundt i ei sporløype i aldesblanda grupper og skulle gjennom å lesa instruksjonane på postane sjølv finna ut kva dei skulle gjera.

IMG_20190528_183749_632

Aldersblanda uteskule er kjempefint. Spesielt når det ikkje regnar og nesten ikkje bles. (Alt som har med vind å gjera er relativt i vårt hjørne av verda…)

Elvira Huskestuen er alltid litt ekstra på banen når eg har hatt det veldig travelt.I dag skulle ho henta sykkelen som stod att på jobb fordi ho hadde vore på henting i barnehagen i staden for å sykla rett heim. Det viste seg at nøkkelen var gjengløymd heime, så det var bare å gå heim att utan sykkel. På veg heim var ho innom butikken og handla. Ho oppdaga først etter trehundre meter av heimvegen at veska låg att i butikken. Då var det bare å snu igjen… Heldigvis er det alltid snille menneske som tek vare på vesker, mobilar og lommebøker slik at dei kvar einaste gong, på ein eller annan måte, kjem seg trygt heim att.

I morgon skal eg til med eit spennande eksperiment. Eg skal lesa «Berre ein hund» av Per Sivle høgt for tre sjetteklassar. Etterpå skal dei få jobba med kreative oppgåver knytte til historien. «Berre ein hund» gjorde stort inntrykk på meg då eg var barn. Eg fekk boka «Sogur» anbefalt av far min. Før var det ein del forfattarar som barna i følgje læreplanen skulle bli kjende med, slik er det ikkje lenger, så mange av dei gamle gode perlene står i fare for å bli gløymde. Akkurat denne historien har eg lese i alle sjette- eller sjuande- klassane eg har hatt og det har alltid fungert før. Denne gongen skal eg starta med ein liten biletepresentasjon før me går laus på litteraturen. Må stoppa for i dag, for eg må lesa meg litt opp på Sivle sin originaltekst som eg har lasta ned frå nettet.

Heidi

27. mai 2019

burst

burst

Alt vel. Kom greit i mål med muntleg eksamen. Har ikkje fått karakter endå, men trur nokså sikkert eg kan rekna meg som kompetanseheva. Brukte deler av natta på å la hjernen repetera modellar frå pensum på autopilot, så vart litt lite soving. Sovna på sofaen i kveld til Woody Allen og Diane Keaton… Må sova vidare, satsar på å venda tilbake hit i morgon…

Heidi

26.mai 2019

IMG_20190526_220845_121

Slik som eg skriv her for tida så kunne ein koma til å tru at eg var det einaste mennesket i verda som nokon gong hadde teke ein eksamen. Det er litt slitsomt å måtta vera så fokusert, men på ein merkeleg måte så er det litt kjekt og. Nerden i meg kosar seg rett og slett litt med å ha unnskuldning for å kunna sitja ei heil langhelg og bare fordjupa seg i lesing, skriving og gjenhøyr med gamle nettforelesningar. Eg hugsar frå eg var barn at min langt over gjennomsnittet sportsinteresserte far kunne sitja med ein fotballkamp på reiseradioen inntil øyret og høyra ein fotballkamp samtidig som han såg skøyteløp på fjernsynet. I dag har eg nesten gått han ein høg gang med å lesa på notater om munnlege ferdigheiter i klasseromet med ein grammatikkforelesning på øyrene samtidig for å sjekka ut om det var noko der eg måtte øva meir på…

Nå i kveld sat me på gruppa og sjekka powerpointen som er ein del av oppgåva vår, me oppdaga at det var noko tull med formatering og kjeldetilvisningar, og vart sitjande i lange tider for å prøva å ordna opp. Til slutt sa me oss sånn nokonlunde fornøgde og fekk levert…

Aldri har eg brukt så lang tid på å sjekka antal komma, punktum, store bokstavar, årstal og parenteser som i mine forsøk på å få oppgavene heilt korrekte etter den såkalla Apa-malen. Nesten synd at eg ikkje skal studera meir, nå som eg endeleg har blitt ganske flink på slike ting. Frå i morgon ettermiddag av går livet mitt inn i ein ny fase: Eg er ikkje nettstudent lenger… Det skal følast befriande, samtidig som eg har skjøve ein del ting framfor meg som eg må kasta meg uti for å koma i mål med, men i morgon kveld skal eg ta fri…

Det har på mange måtar vore eit lærerikt løp, men viss rette vedkomande mot formodning måtte lesa dette, så synest eg at lærarar som er pålagde å ta vidareutdanning på grunn av kompetansehevingsregelen skulle hatt rett på å få tilrettelagd slik at dei ikkje måtte ta studiet på toppen av vanleg jobb. Det hadde vore veldig fint å kunne bruka meir tid på å fordjupa seg og å få tid til å pusta litt ut mellom slaga.

Og siste del av mai-bloggen skal bli velsigna fri for eksamensprat… Utanom i morgon då… Då kjem eg nok til å ha behov for å lessa av meg litt av dagens erfaringar…

IMG_20190526_221314_037

(Bileta er sjølvsagt arrangerte, ingen har det så rotete på skrivebordet, helsar
nettstudent Elvira Huskestuen).

Heidi

25. mai 2019

IMG_20190525_213948_050

I dag har me faktisk bryllaupsdag, me har vore gifte i 34 år. Så pass lang fartstid gjer at me kan leva med at denne dagen stort sett har vore arbeid med muntleg eksamen for mitt vedkomande. Me har og fått til ein kjapp tur gjennom Storgata med barnevogn i anledning Jærdagen. Han har vore ute med bilen i det kjærlege oppdraget å kjøpa meir printarblekk slik at eg kan få teke utskrift av notatene mine, og eg har slått til med ein gave i form av ei stor firkløverplate. Eigentleg skulle det ha vore helnøtt, rett og slett fordi det er den eg liker best sjølv… Det er bare det at dei tullar slik med sjokoladane for tida at dei gamle gode mest ikkje er å finna lenger. Nå er det småkakesmuler, lakris, salt karamell og bringebærfyll som gjeld… I tillegg har me ete den fornemme festmiddagen griljerte fiskefileter frå fryseboksen saman med ris, rømme og Oddvar sin chilimarmelade. Nå skal eg ta fri resten av kvelden. Kanskje me finn ein hyggeleg film?

IMG_20190525_213901_517

Heidi

24.mai 2019

IMG_20190524_220015_045

Samarbeid er ein fin ting. Eg liker å samarbeida, og trur sjølv at eg er relativt god til det og, sjølv om det sjølvsagt kan hende at eg ikkje klarer å sjå meg sjølv med andre sine auge. Akkurat nå er eg inne i eit spennande og utfordrande samarbeid. I lag med to fine personar som eg bare kjenner på nettet, skal eg ha munnleg eksamen på måndag. Me har fått ei oppgåve og skal laga ein presentasjon i lag. Det er godt at me er blitt litt betre kjende gjennom året, for eigentleg er det ein ganske krevande prosess å finna ein veg i lag, bli einige og prestera saman med kort tidsfrist og felles skjebne enten dette går godt eller dårleg.

Så gjeld det å finna ut kva som er lurt og kva som ikkje er lurt. Korleis får me lagt inn ein fin raud tråd gjennom det heile. Korleis angrip me det. Skal me laga ein disposisjon veldig fort eller skal me samla masse stoff før me disponerer? Eg er sikker på me kjem i mål, men kjensla av graden av kontroll varierer. Det er utfordrande og spennande. Eg prøver å vera flink til å lytta og passe flink til å argumentere for mine løysningsforslag.

Dette med lytting er noko som interesserer meg, sjølv om eg av og til høyrer av ein som kjenner meg veldig godt at eg kanskje kunne trena på å la vera å snakka på innpust dersom eg gjer det på alle utpust. Eg trur eg har gitt opp å framstå som taus og mystisk, men eg vil gjerne vera ein god lyttar som ikkje er mest oppteken av å snakka sjølv.

Ei venninne fortalde meg om eit eller anna prosjekt som går ut på at to ukjende menneske skal møtast og lytta til kvarandre. Dei to skal ikkje vera alt for like i utgangspunktet, og spelereglane går ut på at dei skal vera ærlege om kva dei står for og lytta til kvarandre utan å vera fordømmande eller gå i aggressive forsvar for eigne synspunkt.

Noko slikt hadde eg hatt lyst til å vera med på. Eg trur eg ville ha lytta interessert til kven som helst som var villig til å vera med på leiken og ikkje bryta spelereglane. Menneske interesserer meg veldig, og eg innser at i dette forvirrende livet og denne merkelige verda så er det fullt mogleg å enda opp med heilt ulike livssyn, verdisett og referansepunkt. Det ville og vera interessant at dei lytta til meg og prøvde å møta meg som det mennesket eg er på tvers av fordommar. «Nynorskdame, vestlending, halvgammal, religiøs, avholdsmenneske, jo takk, kjenner typen, elles takk»… Når eg høyrer nokon uttala seg veldig bastant om kor fordømmande kristenfolket er eller kor dønn kjedelege avholdsfolk må vera, så får eg av og til lyst til å ringa dei. «Hei, kan me møtast, kanskje eg kjem til å overraska deg…» Så langt har eg aldri gjort det, og det er sikkert like bra…

Me lever i eit samfunn som av mange grunnar står i fare for å bli meir lagdelt og ha fleire grupperingar enn før, er det ein reell fare for at me ender opp med å bare kommunisere med og lytta til menneske som liknar på oss sjølve i tankar, ord og handlingar. Det er skummelt, me kan veldig fort koma til å tru veldig mykje om kvarandre. Fordommar kan me klara oss utan. Eg har tru på dialog. Kanskje me menneske ofte liknar meir på kvarandre enn me liker å tru når me kjem litt under overflata.

Heidi

23.mai 2019

Så er eg i mitt femtiniande år. Det er påbegynt i dag, så framleis kan alt skje… Eg kan jo kanskje strekkja det så langt som at det må då vera noko livsbejaande og nesten ungt ved å gå inn i sin femtiåttande gebursdag og motta ei eksamensoppgåve i det dagen begynnar.

Mine to medstudentar sat klare ved datamaskinane i det oppgåva skulle publiserast, sjølv var eg på veg inn i klasseromet i det teksten tikka inn. Eg fekk eit foto av oppgåva på mobilen som eg smugkikka på første gong eg hadde sjansen, sånn fem minutt inne i timen, og konstaterte at dette såg då ganske greitt ut.

I matfriminuttet logga eg meg på inne på møteromet for å bruka matpausen til å ta ein første prat med dei eg skal jobba i lag med. Etter at me hadde snakka saman ei stund, sa eg at det eg stressa mest med var om teknologien fungerte, akkurat då vart skjermen på surfacen min svart. Batteriet var oppbrukt, og eg hadde teke med feil straumledning. Eg fekk logga meg på på I-paden og kom tilbake i det møtet vart avslutta, men me hadde fått lagt ein plan.

Etter ein time om lesing av tabellar og dei Mellom- Europeiske landa og eit jobbrelatert møte, sykla eg heim og fekk begynt på oppgåva. Så kom Iben frå barnehagen, og me måtte feira dagen med kaffi, melk og kake.

Eg hadde invitert med meg generasjonane over og under i tillegg til kjærasten min på restaurant for å eta middag i lag. Iben vart pynta i ny gul kjole og fekk sett opp håret i anledning dagen. Ho såg ut som ein veldig sjølvbevisst liten ballettdansar.

Middagen vart veldig koseleg. Så heldig eg er som har ein så stor del av familien buande rundt meg. Iben åt og koste seg og ved hjelp av turar i lokalet i lag med morfar, mormor, mamma og oldefar etter tur, så klarte ho å underhalda seg sjølv og oss ganske lenge. Etterpå var det heim att til nytt eksamensmøte.

Koppen på toppen fekk eg i lag med ein annan mummikopp i gebursdagspresang. Historien om det usynlege barnet er ein av dei aller finaste forteljingane frå Tove Jansson sitt Mummidalunivers. Mummimamma som aldri har avvist nokon som treng omsorg, har tatt eit usynleg barn heim til seg. Barnet, som så vidt eg hugsar det heiter Ninni, har blitt usynleg fordi ingen har sett henne. Ved hjelp av mykje omsorg, kjærleik og tåmod, får mummimamma henne langsomt til å bli synleg att. Så vidt eg kan hugsa det har ho eit tilbakefall ein gong ho føler seg krenka, men til slutt er ho like synleg som alle andre.

Sidan Mummimamma er eit av mine store ideal der ho tålmodig drassar rundt på den store veska si fylt av syltetøyglas og andre ting som nokon kan koma til å trenga, har eg teke denne historia inn i hjartet mitt. Eg er sikker på at barn ingen ser risikerer å bli usynlege og eg er sikker på at dei med Mummimamma si oppskrift kan koma til å bli synlege igjen. Faktisk er akkurat dette noko av det viktigaste me steller med me som jobbar i skulen. Me jobbar med å få barn til å vera synlege på ein tillitsfull og glad måte slik at dei kan, slik visjonen på skulen min tilseier, få lyst på livet og evne til å meistra det.

Heidi