Gå til innhald

Luke 21-2019

Noko av det mest fantastiske med å ha ferie er at vekkjarklokka ikkje ringer om morgonen. Det er òg koseleg å stå opp og ha dei to yngste på plass i huset.

Etter å ha drukke morgonkaffi heime hos barnebarnet hadde eg og Sunniva ein handlerunde nede på Bryne. Under besøkjet i matbutikken fekk eg for første gong i år den der følelsen frå Vidar Sandbeck sin sang om at «Nå er det himmel og jord om å gjøra med påsken og pinsen og jula for døra… “ Det var veldig mykje folk med ganske så fulle handlevogner og lang kø framfor kassa-apparata. Eg klarte ikkje få bestemt meg for kva eg skulle handla inn til middag for dei første par dagane og lurte på om eg eigentleg burde starta storhandelen før julehelga med det same… Så leita eg lenge etter delfiafeitt fordi eg hadde lova Halvard å laga risbollar. Då eg fann ei eg kunne spørja, fekk eg vita at dei var heilt utselde. Me prøvde to butikkar til, men det ser ikkje ut til å vera delfiafeitt å oppdriva på Bryne. Litt komisk i grunnen kva behov som plutseleg rammar lokalbefolkninga… Eg fekk kjøpt med meg ein liter kremfløte slik at eg kan koma til å vera blant dei priviligerte når alle skal laga riskrem på tysdag…

Noko av det koselegaste som skjedde i dag var at me slo fylgje med Ingrid og Oddvar til Vik det me drakk kaffi og åt heimebakte julekaker og havrekjeks med ost. Veslejenta var heilt gira av å ha alle fire besteforeldra i same stova på same tida.

Her i stova er det framleis ikkje julepynta, men det kjem. Nå gjeld det bare å halda akslene på plass, så blir det jul i år og. Me er heilt i rute etter eige skjema, verken meir eller mindre. Nå gjeld det bare å balansera alle sine ynskje, forventningar og behov mot eigne forventningar og tankar om korleis alt er òg helst bør vera. I morgon er me mange som skal bruka dagen på å ha det fint i lag. Me er heldige som har fått sjansen til det.

Det blir kanskje eit merkeleg malapropos, men i dag har eg lyst til å slutta med eit par setningar frå Martin Lönnebo sin tekst for dagen. » I mørket utgjer sjølv eit lite lys ein stor forskjell.» La oss ha tru på dei små lysa me er i stand til å halda tende.

Heidi

Luke 20-2019

Eg starta dagen med rydding og pynting av peparkaker. Det var koseleg med ein føremiddag i lag med Halvard.

I dag var det tida for ein koseleg tradisjon, kvart år før jul tek eg og Odd Christian ein tur til Kvadrat. Leif kan ikkje utstå store khøpesenter, spesielt ikkje i adventtida så han er det ikkja tale om å få med på slikt. Eg slit ikkje ut skoa mine på kjøpesenter eg heller, men av og til synest eg det er kjekt å bare sviva rundt, sjå på folk og ta inn stemnings, og sjølvsagt handla litt og om det måtte falla seg slik. I dag møtte me Sonja og hadde eit koseleg måltid saman på indisk restaurant. I kveld har eg pakka inn gavar og høyrt på koselege raduoprogram på P2. Sunniva kom heim litt før midnatt. Eg gleder meg til tid med henne i morgon.

Heidi

Luke 19-2019

Eg har fått juleferie! Det kjennest nesten ikkje verkeleg. Adventstida har gått så fort, og siden eg jobbar heime på fredagar, så hoppar eg av karusellen ein dag før alle andre. Nå heiter neste kapittel førjul og jul i heimen.

Dei siste vekene har det kreative hatt stor plass i sjuande klasse. I dag har eg hatt tre timar med korsstingsbroderi og strikking, to timar med skapande skriving og innimellom dette kåringa av vinnarteikningane i den veldig lokale teiknekonkurransen om å laga den finaste teikninga med tema berekraft laga på ein felles mal med sirklar i ulik storleik og nokre linjer. Eg er imponert over kor kreative elevar me har.

Etter å ha ønska ungane god jul ein dag på forskot var det samling i aulaen med smørbrød, gode ord frå rektor, Julekveldsvise og Deilig er jorden.

Halvard er komen heim på juleferie og Sunniva kjem i morgon kveld. I dag var det spontan samling heime i stova med julegeiter frå butikken, ost og kaffi. Barnebarnet hadde eg ikkje sett på over ei veke, så det var fantastisk å få ein prat med henne. Då me var på badet for eit lite stell sa ho plutseleg: «Dar æ ett troll i speilet?»? «Et mommortroll!» Så gjekk ho rett over på songen om trollemor og trollefar og lille Olle Bolle før ho sa at morfar godt kunne vera trollefar. Eg får velja å ta det som eit komplement.

Det er koseleg at Halvard spelar Chopin i stova igjen, og det vart koseleg å baka dei årlege krumkakene. Denne gongen hadde eg til og med eit kremmarhus i tre å kveila dei varme kakene rundt. Likevel kan eg konstatera at dei tradisjonen tru er litt rare og skakke med ulike nyansar i brunfargen. Dette gir meg forsåvidt ei ikkje heilt realistisk kjensle av å vera ei ung og ikkje heilt ferdigutvikla husmor…

Nokre har spurt meg kor den nye boka vår kan kjøpast. Svaret er : Heime hos oss, på bokhandelen i Storgata på Bryne og på Time bibliotek. Etterkvart blir ho sannsynlegvis å få kjøpt litt fleire stadar og. Om bøket som skal sendast rekk fram til jul er vel usikker, men dersom adressen ikkje er for langt unna, kan det tenkjast jo kan leverast på døra om me har ærend i den leia.

Nå skal eg nyta kjensla av å deaktivera morgonalarmen min. Slikt kan me lika 🤩

Heidi

Luke 18-2019

Biletet over er teke litt før klokka ti i dag. Lyset i desse mørkaste dagane er fint og spesielt.

Haustsemesteret går mot ein ende, og både me og elevane ser fram mot juleferien. Dei som har jobba i skulen veit at første del av julefeiringa finn stad i klasseroma og korridorane med lystenning, juleverkstad, julesongar, julemusikk, forestillingar og mørke morgonar, glitter i håret og under skoa, brannblemmer etter limpistolen, lukt av julebakst og lyden av stadig meir oppgira ungar i gangane.

I dag starta eg skuledagen med adventlys og musikk før me gjekk over på kunsthistorie, stjernenatt, maling og van Gogh. Det er ikkje feil å sitja og mala med solgult og koboltblått til lyden av julemusikk medan det framleis er mørkt ute.

Litt seinare serverte kantinegruppa rykande varm kyllingsuppe med chili og nybakt kake. Det småregna ute då eg hadde den siste vakta, men ikkje nok til å bli gjennomvåt. Å ha vakt på det området der sjuandeklassingane held til er heilt annleis enn å ha vakt på områda med dei minste barna. Det blir meir samtalar enn trøysting og politiarbeid, og det er sjølvsagt ei viss trøyst i akkurat det.

Etter jobb møtte eg Monica og drakk ein kopp kaffi på kafe, eg fekk send nesten all juleposten, og i kveld har eg kost meg med litt ferdigstilling av heimelaga julegavar og litt baking. Eg hadde funne ei oppskrift på honningkaker som såg så god ut, men eg var vel eigentleg litt skuffa over resultatet, eg såg for meg ei sprø overflate og ei honningmjuk innside, men det vart ikkje heilt slik. Nå skal eg pynta peparkakene og laga ein porsjon krumkaker, og så trur eg kanskje det blir med det. I morgon er den siste skuledagen min sidan eg jobbar heime om fredagane. Nå gjeld det å landa førjulstida i skulen på ein god måte.

Heidi

Luke 17-2019

I luke 17 er det så masse innhald at det mest ikkje er plass til bokstavar og ord i tillegg. Nokre linjer skal eg likevel få pressa inn.

Dagen begynte med ein reparasjonsaksjon for to boksar knuste peparkaker. For to veker sidan i dag stod dei på toppen av ei latmannsbør med ei trapp, begge datt av og møtte golvet med eit smell. På trass av at loka at på plass, så vart nesten alle kakene knust.

For å unngå at den unge bakaren som hadde gleda seg til dekorseansen skulle bli like knust som kakene gjaldt det å finna ein gjenbruksplan. Løysinga viste seg å bli cake-pops, noko eg aldri følt hadde laga, smulane vart blanda med vanuljekrem og smelta sjokolade. Så vart dei sette på pinne, trekte med sjokoladeglasur og rulla i kakepynt. Eit intetessant prosjekt.

Med skriveelevane år eg graut og las Obstfelder sitt julaftendikt som eg filisoferte over i lag med ungdomane. Spennande! Nå må eg dessverre ta dagen med for landing om eg skal koma meg opp i morgon.

Heidi

Luke 16-2019

Store delar av dagen vart brukt på toget. Deler av turen var det snøtungt vinterlandskap utanfor vindauget, grantre med hendene fulle av snø og isdekte vatn under vintermørk himmel.

Noko av det eg liker aller best med lange togturar er at eg kan lesa i timesvis i strekk utan å få dårleg samvit for alt eg burde gjera.

Boka på biletet er så sterk at ho fortener ein omtale ein dag eg har betre tid til å skriva, så slik får det bli. Eg vil likevel fortelja at boka består av dagbøker og brev skrivne av nedelandske Etty Hillesum, som ein veldig forenkla kan referera til som ein vaksen utgave av Anne Frank. Ho var ei jødisk jente som døydde under Holocaust 29 år gammal.

Det mest bemerkelsesverdige med boka er at denne Etty viser seg å vera ei dame heilt utanom det vanlege. I begynnelsen av boka møter me henne som ei sterk jente med sterke meiningar i eit litt bohemaktig miljø.

Etterkvart utviklar ho ei tru på Gud, på medmenneske og på formidling av det gode som gjer at ho på ein heilt eigen måte ber med seg kjærleiken til livet og andre menneske under svært vanskelege kår. Sjølv i konsentrasjonsleiren held ho fast på at livet er vakkert og at alle menneske er verd å elska. Ho klandrer ikkje Gud for det som skjer, men meiner at Gud treng menneske som ser andre menneske med kjærlege auge same kor dumt og ondskapsfullt desse måtte bera seg åt.

Eg ser at desse setningane kan virka naive og floskelaktige. Det er ikkje lett å nærma seg det gode i det vonde på ein truverdig måte, så eg skal som sagt koma tilbake til det.

Korsveipresten Tone Stangeland Kaufmann refererte til denne boka på avslutningsgudstenesten på Korsvei, og eg kjende det og då at det var ei bok eg måtte få tak på og lesa. Boka gjorde sterkt inntrykk, men var relativt krevande å lesa fordi ho var skriven på eit ganske avansert engelsk med ein del referansar me ikkje utan vidare kjenner til. Eg trur kanskje eg skal lesa ho ein gong til for å få tak på alt.

Vel heime hadde me koseleg besøk av Torun. Leif serverte god heimelaga fiskesuppe og kvelden vart avslutta med å kjøra henne til nattoget. Nå må alle flinke jenter koma seg i seng. Morgondagen kan fort bli intens.

Heidi

Luke 15- 2019

Det er så mykje ein skal hugsa og halda greie på her i livet. Då alle her i huset på Haslum hadde gått til ro og sov søtt i går kveld, var det tida for å leggja ut ny luke på blogg-kalenderen via mobilen min. I halvsøvne tasta eg inn feil pinkode og fekk jernteppe. Kva gjorde eg gale nå nettopp. PIN-koden min er den som låg inne då eg fekk mobilen og derfor ikkje logisk på nokon måte. I halvpanikk begynte eg å byta om på siffer, og plutseleg hadde eg brukt opp dei tre forsøka. For å hugsa det til ein annan gong, og til alle som måtte koma i same situasjonen: Vent til jernteppet har heva seg og forvirringa har gått over før du tastar inn siste forsøk…

Nå ville mobilen ha PUK-koden. Den visste eg innerst inne at var ei lang rekkje tilfeldige tal, men eg måtte likevel prøva om det kunne vera noko eg hadde lagt inn. Eg prøvde diverse kjende kodar og fødselsdatoar, men nei… Her var det bare å innsjå at det ikkje kom til å bli opna nokon bloggrute på rett side av datogrensa.

Nå er «alt så meget bedre»… Det hender at det lønnar seg å ha ein datakyndig mann. Han har klart å spora opp PUK-koden via kanalar eg ikkje visste om, så nå blir det ny luke for alle som måtte ha venta på det.

Bak luke 15 skjuler det seg og ein dag med mykje innhald. Eg var på sjukebesøk, og er så glad for at eg tilfeldigvis var så nær at det let seg gjera. God betring til ei kjær venninne, eg er så glad du er så langt.

Nede i byen møtte me Sunniva og Trygve og Halvard og Therese til lunsj. Det er så fint å vera i lag med dei. Aller helst skulle eg sjølvsagt hatt alle barna mine i nabogata, men Oslo er heller ikkje eit dårleg alternativ, ein kjem lett fram utan både bil og fly.

Sunniva og Trygve hadde til å drikka kaffi med oss på kulturhuset etter lunsjen, og så gjekk me litt i lag i ein julepynta hovudstad. Det vart fint og stemningsfullt sjølv om snøen var nesten heilt borte og det var regn i lufta.

Då dei andre måtte vidare gjekk eg og Leif ned til nasjonalteateret gjennom sentrumsgatene. Butikkane var sundagsopne bortsett frå Bok og media som haldt sin sundagssti rein. Det var litt synd for oss som hadde lyst til å sjå på julekrybbeutstillinga, men eg har respekt for at dei tydelegvis har stått i mot presset om opningstider.

I «Spikersuppa» var det rigga til julemarknad med boder der dei selde alt frå kakao, brende mandlar og glaserte eple til spekepølser, ost, ullsokkar og skinntøflar. Det var òg sett opp parisarhjul og ein gammaldags karusell. Med alle lysa i mørket minde det meg om julemarnaden i tivoli i København.

Vel tilbake på Haslum med litt ost og lefser som bygave såg me ein passe tåpeleg julefilm medan me fordøydde sterke inntrykk frå dagen som var og strikka juleenglar av Eva Mari sitt restegarn.

Heidi