Skip to content

Å vera heime i februar

Me hadde ein fantastisk vinterferie i Valencia, men det var slett ikkje så verst å koma heim heller. Å bli teken i mot på flyplassen med eit ventande barnebarn i barnesetet var stort. Ho hadde rukke å veksa merkbart  på bare ei veke. Vel heime var det tida for å føla seg litt norsk igjen. Det var litt rart å vera langt vekke første veka av OL, så det vart litt OL-oppdatering i løpet av sundagen, og det vart strikking på sofaen med kaffikopp og ullteppe og ein malande katt i fanget som var nokså underernært på kos og klapping.

Sjølv om det var kaldare her enn i Spania, så er det vårkjenning heime og. Det er mykje vatn på stadar der det pleier å vera tørt land, etter ein våt haust og vinter, men snøklokkene blømer og sola har vore her mest heile veka.

Det er framleis vinter, men det er lysvinteren som har overtatt etter mørkevinteren. Nå er det lyst om morgonen når eg går til jobb, og det er lyst når eg går heim. To dagar har eg teke opp min gamle jobb som barnepike.

79FAB12C-597B-4DAF-87F8-2E9402258F2D

Eg har faktisk vore i lønna jobb sidan eg gjekk i andre klasse på skulen.  Frå eg var åtte til eg var seksten år, passa eg barn i to timar kvar ettermiddag. I løpet av desse åra rakk eg å ha fem barn som eg passa frå dei var babyar til dei var eit par år. I tillegg sat eg ein del barnevakt om kveldane. Det var ein måte å tena lommepengar på, men mest av alt var det ein  jobb eg gjorde med lyst og glede og i grunnen aldri tenkte på som ein jobb, men eg tenkjer jo i etterkant at det var ein god måte å læra å ta ansvar på.

Nå er sirkelen slutta. Det er kjempekoseleg å ta ein trilletur med barnevogn på lyse ettermiddagar, og den vesle personen som ligg i vogna, får eg aldri nok av.

I ettermiddag måtte eg ut og gå ein tur, for det hadde vore ein roleg dag inne fram til då. Som det kjem fram av bileta, så var det nydelege kveldsfargar ute. Eg såg bare ein av svaneungane i Tjødna, ein flott ungdom flankert av foreldra sine, og lurer på om det bare er ein av dei som har klart seg gjennom vinteren. I så fall er det synd etter alt det bekyttelsesarbeidet dei vaksne svanene har lagt ned. Dei har nesten ikkje sett augene av avkommet sitt.

Før eg avsluttar innlegget, så har eg lyst til å anbefala to bøker eg har lese i helga. Den eine er ein roman: «Harpesong» av Levi Henriksen. Plateprodusenten Jim er fadder i ein barnedåp, men er så fyllesjuk at han har vanskeleg for å konsentrera seg. Når salmesongen startar, blir han sett heilt ut og nesten løfta til himmels. Han høyrer nokon synga bak seg. Songarane viser seg å vera tre søsken i åttiårsalderen. Han får vita at dei ein gong var ei berømt songgruppe med utgangspunkt i ein pinsemenighet som gav ut plater ein gong for lenge sidan. Jim blir besett av tanken på å få dei til å synga inn ei plate, noko som til å begynna med virkar uoppnåeleg. Han utviklar eit merkeleg vennskap med dei tre, og blir vikla inn i historien deira på ein fascinerande måte.

Eg liker at Levi Henriksen lagar ein historie som er både utradisjonell og som kanskje i utgangspunktet virkar usannsynleg, og klarer å trollbinda meg som lesar. Denne boka klarte eg mest ikkje å leggja frå meg.

Det same gjeld den andre boka, som eg Sunniva anbefalte og lånte meg. Boka er eo novellesamling som heiter «Historien om fru Berg» av Ingvild Risøi. Boka inneheld hjarteskjerande historier om menneske i vanskelege situasjonar som gjer så godt dei kan. Her møter ein barn med psykisk sjuke foreldre, ungdomar som slit med livet og ein vaksen som kanskje ikkje klarer å ta godt nok vare på barna han elskar og på kjærasten med fødselsdepresjon. Boka snakkar sant om det å vera menneske på ein måte som gjer vondt, men som samtidig er fylt med varme og respekt for dei som dett utanfor dei ferdiglaga firkantane. Det håpar eg me andre klarer å gjera og.

Heidi

 

 

Fredag i Valencia

NI mellomtida har det blitt lørdag. Eg sit på flyplassen i Alicante og har på møysommeleg vis klart å kopla meg på eit gratis nettverk for passajerar, så nå får me sjå om dette funkar.

I går var det siste føremiddagen vår i Valencia, og me bestemte oss for å vandra rundt i byen og leva etter innfallsmetoden.

D911C5D6-1463-4062-9551-3FE90EF995F2

Me vurderte å kjøpa nye og meir internasjonale 17. mai antrekk, men dei tradisjonelle antrekka dei hadde å by på hadde viss verken rett storleik eller prisklasse.

Eg gjekk inn i ein leikebutikk for å kjøpa meg ei ny badeand. Då eg kom ut var posen så tung at eg stussa og måtte sjekka. I tillegg til den lyseblå badeanda med krone låg det ein leikepistol. Først trudde eg det var ein gratisgave til kundane, men då eg såg at pistolen kosta elleve euro tenkte eg at noko måtte vera feil. Dessutan hadde eg ingen interesse av å eiga ein stor sølvfarge knallpistol. Resolutt gjekk eg inn att i den bare- spansktalande butikken med pistolen i handa. Dei såg rart på meg, og eg måtte forklara på veldig haltande spansk. Først etterpå gjekk det opp for meg at eg kunne blitt teken for ransforsøk. Eg trur leikepistolar er populære til slikt.

Me ende med å gå tilbake til vitenskapsmuseet, der me såg på ei stor utstilling av trefigurar som skal vera med i ein parade på ein stor festival og bli brende etterpå. Figurane er ironiske karikaturar av spanske politikarar og kjendispar. Dei fleste var ukjende for oss, men både paven, Putin, Donald og Kim var der.

1D3374E5-BD75-479B-8246-B96F2514347F

Etterpå gjekk me ned til havna og strandpromenaden før me tok trikken tilbake.

Då Sunniva var ferdig med forelesningar for dagen hadde ho og eg ei aller siste byvandring før me avslutta med take- home- vegansk meny som me avslutta kvelden med I leiligheiten hennar. Det var trist å måtta ta farvel for denne gongen. For ei fin veke me har hatt og for ein fin by Valencia er.

Heidi

Torsdag i Valencia – del to

 

6CCE301E-AA2A-4D23-B022-C5125FAB56E7

Høgdepunktet kvar dag er når Sunniva er ferdig på universitetet og kan møta oss. I dag var den eine forelesaren hennar sjuk og måtte avlysa, så ho kunne møta oss alt i halv tre tida. I dag kunne ho visa oss kor me kunne nyta livet og finveret på ein kafé som hadde uteservering i bakgården. Mens me var der kommuniserte me på Facetime med det fire månadar gamle barnebarnet vårt. Heldigvis hadde dei andre bakgardsgjestene ha gått, elles kunne dei ha begynt å lura når alle sat med fjollete  smil og gurgla inn i ein mobil som gjekk på rundgang…

 

Om ein veit kor ein skal gå, så et det mange kafear her der ein kan sitja og lesa eller skriva med ein kopp te eller eit glas appelsinjus. Sunniva og eg hadde ein lese- og skrivepause på ein til kafé medan me venta på at butikkane skulle opna att etter siestaen klokka fem. Eg trudde kanskje at siesta var eit sommarfenomen, men her praktiserer dei det heile året. Både skular og butikkar stenger midt på dagen.

I dag gjekk me i eit strok med mange rare små butikkar med gjenbruksvarer, kunst eller kunsthandverk. Eg ende opp med å handla meg ei fargeglad handlaga lærveske i glade fargar, to prikkete kulepennar og nåler av metalltråd og perler til inntekt for eit utviklingsprosjekt i eit afrikansk land. Sunniva prøvde klær i second-hand- butikkar og fann noko ho likte.

Spanjolane et middag frå halv ni og utover, derfor startar middagsserveringa på kafear og restaurantar klokka halv ni. For oss kan det jo virka som ein merkeleg døgnrytme, ikkje minst for barnefamiliar. Kanskje barna søv i siestaen, eller kanskje middagen er for dei vaksne? I dag avslutta me dagen med fin spansk mat på ein restaurant som ligg i nærleiken og heiter Canela. Me fekk skinkekrokettar og steikt camembert med blåbær til forrett. Hovudretten vart ovnsbakt torsk til meg og valensiansk paella til far og dotter. Det var veldig godt alt saman. Det kan tenkjast å bli hardt å koma heim til heimelaga kvardagsmat etter ei veke med dette livet.

Heidi

Torsdag i Valencia – Sol over labyrinten


 

Dagen i dag kom med nydeleg sol og nesten tjue grader. Det me oppdaga var at her i gamlebyen må ein leita etter sola sjølv om himmelen er blå. Her er det små tronge labyrintar av nokre gater mellom gamle høge hus, så så lenge sola ikkje er aller høgast på himmelen, så er det alltid noko som kastar skugge. Me går på ein måte rundt som små maur i ein labyrint med veldig høge veggar.

 

 

Og som eg har skrive høgt så er både veggar og gjenstandar dekorerte med mykje gatekunst.

 

 

Me to turistane brukte føremiddagen til å sjå på butikkar og på folk. Eg trur ein av oss ynskjer seg ein hatt frå ein eksklusiv hattebutikk i byen. Nå kan du som les sjå på biletet til høgre og gissa kva handelsvare du ser der…

Me var inne på den største Mathallen i byen. Biletet er henta frå sjømatavdelinga. Det er staden for levande kråkebollar. Dei låg der på is saman med sprellende krabbar og kreps og andre sjødyr eg til dels ikkje ante eksisterte. Det var og ein heil glassdisk med ulike blekksprutar, uendelege rekkjer med flyndrer og annan fisk, for ikkje å gløyma enorme areal med høns og kalkunar og eit utvalg av heile skinker eg aldri har sett maken til. Alt dette var så overveldande at eg mista heilt lysta på både å handla inn råvarer, laga mat og eta. Kanskje det ville vera ein effektiv slankekur å gå der ein halvtime til dagen. Det vart rett og slett alt for mykje, bare luktene av så mykje fisk og rått kjøt… Dei som handlar der regelmessig venner seg vel til det…

Dei to føregåande dagane klarte eg ikkje å finna ut kor damer som bruker større klede enn størrelse 42 kjøper kleda sine… I dag klarte eg å knekka koden, så då fekk eg handla litt. Det stod at det var vaskemaskin i leiligheita, men det er nokså tungvint å få kleda tørre, så det var faktisk eit enklare alternativ å fornya seg litt. I rein kjøpeglede etter å ha handla med ei dame som bare snakka spansk, og fått tak i det eg ville, så gjekk eg rett i ein bokhandel og kjøpte to biletbøker. Dei var av det slaget der ein ikkje treng store spanskkunnskapar å lesa dei på norsk for eit lite barn, og skulle det skorta på forståinga, så er det bare å finna på noko som fungerer. Eg har alltid elska biletbøker, og nå når eg har prøvd meg litt på å skriva dei sjølv, så gjeld det å halda seg inspirert…

Av publiseringsmessige grunnar, så må eg dela denne dagen og i to. Innlegget sluttar her. Velkomen til å henga med vidare…

Heidi

Onsdag i Valencia del to – Valentinsdag

 

 

Det er mykje spennande arkitektur her i byen. Dette er eit par bilete frå vitenskapsmuseet som ligg i den delen av byen som på kartet heiter la Ciudad. Det er ein monumental bygning som minner litt om eit skip med baugen opp eller ein stor kval. Me gjekk ikkje inn på nokon av utstillingane, men i midten av bygningen er det eit slags stort atrium der ein kan spasera, fotografera eller setja seg ned for å drikka kaffi og sjå på folk.

Me rakk å gjera alt saman, og eg må innrømma at eg hadde stor underhaldning i å betrakta eit par i aksjon med mobiltelefon og selfiestong. Ho hadde høge sko som eg ville ha brukke anklane med bare ved å prøva å stå på dei, og ein liten trong raud kjole. Dei balanserte på kanten av byggverket på jakt etter den perfekte selfien. Fruen var tydelegvis perfeksjonist, for ho vart aldri fornøgd. Det var solbriller på, solbriller av, hårlokk bak øyret, hårlokk framfor øyret, ti graders sving med hovudet, tjue graders sving tilbake, hand tilfeldig mot håret, hand lett bak nakken… Om den tålmodige kavaleren i det heile tatt kom med på selfien, er eg usikker på. Ingenting er så komisk som oss menneske i situasjonar der me ikkje ein gong forstår at me er det. Eg ser ikkje vekk frå at folk i gitte situasjonar ler så tårene trillar av meg i ufrivillig komiske situasjonar, så det får gå opp i opp…

E722C2DC-5A31-49CD-A57F-46258DED58D7

Denne flotte, vassande mannen figurerte ikkje så langt frå vitenskapsmuseet. Me kom ned i den parken som ligg i det uttørking elveleiet. Me spaserte gjennom parken mot området rundt Colon, som er handlestrøket i byen.

 

I parken er det flokkar med ville papegøyar, som i følge eit rykte skal stamma frå at nokre papegøyar byen ein gong fekk i gave, rytme og begynte å formeira seg slik at dei nå har blitt ein eigen stamme. Me møtte ein stor flokk. Dei var kjempefine, men ikkje så lette å fotografera i motlys.

 

37671186-D03C-4FB1-A01A-AC6F05161340

Leif var mogen for ein pause etter ein lang dag på hjul og på føtene, men Sunniva forbarma seg over mor si som hadde lyst til å gå i butikker. Først av alt sette me oss ned ved eit bord i den store Mathallen og hadde te og litt mat.

Me var så heldige at me klarte å snusa opp ei sidegate der butikkar med dyr babymote låg på rekke og rad. Dei kunne reklamera med «rebajas» med inntil 70% avslag. Slike butikkar må mormor inn i. Noko var feil prisklasse på trass av prosentane, men litt havna i elegante papirposar. Det kan virka som om det finst ei gruppe spanske småbarn som flannererer i bygatene kledde som prinsar og prinsesser på sundagane. Eg ser for meg ein liten prins med kortbukse, kvite knestrømper, lyseblå sandaler og lyseblå dobbelspend frakk. Eg er bare ikkje sikker på kor ofte han ville få brukt det antrekket på Bryne. Nå finst det forsåvidt ingen slik prins i min verden heller, så spørsmålet får forbli ubesvart…

Dagen vart avslutta på ein pizzaplass der Leif hadde lese at anmeldarane hadde skrive «The best pizza I ever tasted.» Pizzaen var god. Det var eit trongt lite lokale der me sat rundt små bord på høge barkrakkar, slike eg alltid er litt redd for å detta ned i frå… Det gjekk bra denne gongen og… Borda var pynta med hjarteballongar på grunn av Valentinsdagen. Leif kom forresten heim frå sin daglege morgontur for å kjøpa ferskt brød til frokosten med ei langstilka rose til meg denne morgonen. Fødd og oppvaksen som eg er på Jæren, var mitt første spørsmål om nokon hadde delt ut gratis roser på gata… Skjerp deg, Heidi…

Heidi

Onsdag i Valencia – Dei som syklar modig utan pedalbrems…

 

I dag har me vore på farten heile dagen. Sunniva kunne ta heilt fri frå universitetet, og me hadde funne ut at dette måtte vera dagen for ein sykkeltur. Sunniva brukar ofte desse bysyklane, og i kollektivet ho bur i har nokre av jentene spleisa på to ekstra sykkelkort, slik at når nokon har besøk heimefrå kan dei låna gratis bysyklar.

Eg var i utgangspunktet litt skeptisk, eg veit frå før at storbysykling kan vera litt skummelt, og etter at eg sykla i ein husvegg med ein lånt herresykkel utan bakbrems der føtene sat fast i pedalklyper for sånn ca førti år sidan, så har eg vore skeptisk til syklar utan pedalbrems. Det er ein av mine mange små nevrosar…

Bysyklane viste seg å vera heilt problemfrie å manøvrera, sykkelstisystemet var godt utbygd, og dei andre to var flinke å ta hensyn til ein litt pysete medsyklist… Systemet er at ein bare kan ha ein sykkel ein halvtime om gongen, så med jamne mellomrom måtte me finna eit bysykkelsystem og byta syklane.

Me parkerte syklane og gjekk langs strandpromenaden til me kom til ein veldig koseleg kafé der Sunniva hadde vore før eit par gonger.

Det var mange kafear i området, nokre veldig innbydande, andre meir forfalne.

F3DB743A-5502-4CDA-9B73-2A9C377209B4Me vandra langs sjøen og kikka på alle som var ute for å jogga eller gjera gymnastiske tøyeøvingar. Me møtte og ein klasse med femtenåringar som hadde utegym med læraren sin, ein spansk entusiastisk variant av Sven Serigstad med treningstights og caps. Dei coolaste jogga i dongeribukse, og sjølvsagt var det minst ein som lurde seg bak ein lokal kafé for å ta ein ufortent pause. Det er alltid fascinerande å observera kolleger i arbeid.

Ein gatemusikant av det slaget som var flink til å spela trekkspel, sat på ein Stein og spelte den eine tangoen etter den andre. Som ein variant av hatten på fortauet foretrakk han å få pengane «rett i næven» og så direkte i buksekommen.

Etterpå sykla me ned til havna og inn mot sentrum. Dei som vil bli med oss vidare må gå til del to, for nå begynner programmet å henga pga alle bileta.

Heidi

Tysdag i Valencia – del to

 

Som eg har vore inne på før, så er det grenser for kor mykje eg får til å lasta opp på nettet om gongen, så her kjem resten av innlegget… Desse tre kunstverka likte eg godt.

Den siste kunstnaren hadde ei utstilling heilt for seg sjølv, så han har eg namnet på: Julio Gonzales. Eg likte installasjonane hans veldig godt.

Etter å ha lada mobilbatteriet, skrive litt dikt og drukke kaffe møtte eg Leif til lunsj i byen. Etterpå hadde eg lyst til å sjå meg om i nokre butikkar, så me vart einige om å møtast i leiligheita.

Dei som kjenner meg veit at min evne til å finna fram på ukjende, (og kjende og for å vera heilt ærleg) stadar, er så dårleg at ein mest ikkje trur det kan vera sant. Eg fann derfor ei rute tilbake i lag med Leif der eg stort sett bare kunne fylgja ei einaste lang gate og likevel finna fram til slutt… Eg var sikker på at sjølv med GPS og kartet i handa ville eg koma til å gå meg vill i den labyrinten gamlebyen er… Eg fann fram, og at vegen sikkert vart dobbel så lang som han kunne ha vore, får me sjå på som helsebonus.

Nå skal me snart setja oss på ein buss eller noko slikt for å sjå kor Sunniva bur og eta middag med henne ein stad i området.

Her i Valencia er det ikkje like varmt som på sundagen, men i dag trur eg det var bortimot femten grader. Dei tidlegaste blomane blømer, og det luktar vår.

Heidi