Skip to content

Måndag i Valencia

 

33BEA48E-D685-4C2E-8186-BDA731F3BAA4

Som sagt,så bur me sentralt i gamlebyen her i Valencia. Me låser oss inn døra og går opp ei smal og svingete trapp i andre enden av bygningen, slik ser trappeoppgangen ut.

7995E7A1-14D4-4DCD-B6E8-B3BFB9B6020E

Så går me gata ned, og viss me vil ut av gamlebyen, går me gjennom denne porten i den gamle bymuren.

171050DD-6314-4266-B0A2-021DAE0E8428

Så kan me gå på ei bru over parken i det gamle elveleiet, den me gjekk tur i i går.

I dag ville me dra på ein liten utflukt med trikken, så det gjaldt å finna ut korleis billettsystemet var. Me var usikre på om me hadde klart å validiera fleirreisekortet vårt, så me spurde ei dame på trikken. Det viste seg at det hadde me ikkje klart, så me hoppa av på første stoppestaden i tilfelle kontroll.

Det var lurt på meir enn ein måte, for då me kom av viste det seg at me var på veg i feil retning. Då me kom på rett trikk var det første me møtte to kontrollører, så då var det greitt å kunna smila og visa fram gyldig billett.

9DCDA78D-A458-4E6B-8E93-44C43868C8C3

Målet var å dra ut til sjøen til ein tidlegare gammal fiskarlandsby, som nå ligg innanfor bygrensa.

Det var ei fin lang og brei strand der, så me bestemte oss for å gå ein tur langs sjøen. Det var mest ingen folk der. I det fjerne såg me ein heil flokk svartkledde personar. Først lurte eg litt på om det var muslimske kvinner som var ute og gjekk tur, men då me kom nærare viste det seg å verampolitifolk. Plutseleg forstod me at det var ein drukna mann som låg på stranda med politifolk rundt. Dei hadde ikkje sperra av området. Han hadde nok lege i sjøen ei stund og dei pakka han rett og slett inn i ein plastpresenning.

Eg rakk å sjå nok til å bli fylt av både ubehag og tanken på kor hårfin grensen mellom død og liv kan vera. Me gjekk snaraste vegen opp frå stranda og såg at både ambulanse og fleire politifolk venta oppe på bilvegen.

I følge det Leif hadde lese seg til, så skulle sjølve landsbyen litt inn frå strandområdet, vera ganske forfallen. Det viste seg å vera informasjon som ikkje var overdreven. Det hadde nok vore fint der ein gong, men nå stod fleire av husa klare til å ramla saman. Ein skulle tru at desse gatene så nære sandstranda kunne verta eit trendområde å bu i, men foreløpig såg det ikkje slik ut.

Me skulle feira litt at Leif fylde år i dag, og leita etter ein stad å eta lunsj. For meg vart det kaffi og bolle, for menyen på den einaste plassen me fann, frista ikkje. Reisekameraten min åt høne med hals og venger i tjukk brun saus og steikte røykte sardiner. Eg er fullt klar over at kanskje dei aller fleste menneske på jorda ville ha jubla over eit slikt måltid, og innser med ein lettare skamfølelse at eg nok er frykteleg bortskjemt.

I dag var Sunniva på universitetet på dagtid, men ho møtte meg på ettermiddagen for å ta ein jentetur i butikkar. Me var i fleire bokhandlar, i vintagebutikkar, små butikker med «rare ting» og i ein kunstbutikk. Det eg handla var ei godnatt- biletbok med tekst på tysk og spansk og eit såpestykke. Til slutt var me trøytte i beina og sette oss på ein kafé og åt bittesmå vegetarvårrullar og drakk kaffi.

Om kvelden skulle me møta Leif og feira han litt på ein marokkansk restaurant der Sunniva hadde bestilt bord. Det viste seg at alle restaurantane ho hadde høyrt skulle vera bra haldt stengd på måndagar, men på nettet hadde ho funne denne marokkanske plassen som hadde fått gode anmeldingar.

Me møtte Leif og vandra fram og tilbake dei same gatene utan å finna fram. Det viste seg å vera litt innvikla å navigera etter GPS. Til slutt kunne me letta konstatera at her var det, og gjekk inn og fann eit bord. Det var riktig nok eit mindre enn me hadde trudd ut frå internett, men det er ikkje alltid alt er slik det gir seg ut for å vera. Først etter at me hadde fått maten, oppdaga me at me var på feil plass. Dei kunne ikkje finna reserveringa vår…

Den staden me havna på var nok både mindre, enklare og billigare enn den me eigentleg skulle på. Kelnaren var ung og søt og hyggeleg og betrudde oss at det slett ikkje var første gongen folk gjekk feil…

Life is what happens to you when you’re busy making other plans. Det har vore ein dag med merkelege opplevingar, men Leif meiner at han har blitt feira og er glad. I morgon blir det kanskje ein tur på kunstmuseum om alt går planmessig føre seg…

Heidi

Meir frå sundagen i Valencia

2D559254-63FB-48C8-8AB2-12473AF95640Eg har litt problem med å få bloggen til å fungera, men sidan skrivelysta er stor, så klarer eg ikkje å la vera å prøva å få til eit innlegg til frå i dag. Bak dette vesle relieffet og holet i ein mur, reknar eg med at det bur ein fornem katt.

0DD60218-E6B9-42B6-B668-79BD0FA4CFBE

Slik lukeparkerer spanjolane, eg trur det er like bra at eg ikkje skal vera sjåfør eller parkør her nede…

 

Me har vore på ein koseleg restaurant Sunniva visste om der det vart servert vaffel med trøffel, speilegg og serranoskinke og vegansk sjokoladekake utan søtning. Jusen i glaset er laga av eple, gulrot og ingefær. Restauranten var i ein bakgard der det vaks bananar.

22EA3ECB-556C-4472-AC88-445D2710996F

F0D922DA-1ADA-4CF5-862B-0E58B2A60AFB

Og i gatene er det appelsintre med knalloransje appelsiner.

4B37A853-24BC-4A62-B4FA-89C47C76D762

Eg trudde ikkje tyrefekting var lov lenger i Spania, men det ser ut som om aktiviteten lever i beste velgåande her i Valencia.

I byen er det ein stor park rundt eit delvis uttørka elveleie. Her er det sykkelstiar, gangveier, leikeparkar og kafear. Etter å ha vore på sundagsmarknad på føremiddagen, var me på tur i parken etter lunsj. Her fekk me ein forsmak på vår og nesten sommar. Eg trur temperaturen nærma seg 18 grader, og me sat ute i sola og drakk kaffi og åt is. Varmande sol på ryggen gjer underverk på frosne nordmenn.

Verre er det faktisk å halda temperaturen oppe her inne i leilegheita. Me gjekk heim for å kvila litt og måtte etterkvart finna fram dyna for å prøva å halda varmen. Nå har me funne ein ekstra varmeovn som me har satt oss heilt inntil, så det begynner å hjelpa. Om ein halv times tid skal me ut og eta middag med Sunniva. Me ser på spansk TV at dei melder skikkeleg regnver på måndag og tysdag. Det har viss vore skikkeleg tørke her, så dersom vêret slår til så får me prøva å gleda oss i lag med dei innfødte… Me seier ikkje nei takk til meir sommarver heller om sjansen skulle by seg…

Morsdag i Valencia

 

 

10E80396-9AAA-4715-8456-4838ABEEE605

Valencia er verkeleg ein fin by. Etter koseleg frokost  i leilegheita «vår», der det er fine kattar på tallerknane, var me klare for byvandring med Sunniva.

0BDBC997-B889-436C-A514-F9C1B763F092

Sidan det var morsdag, kom ho med gave til meg, Kristus- og Maria- ikon kjøpt i Roma.

0F676244-B33D-4031-A3DF-DB87F14CA530

Det et nesten litt som å vera i Roma å vera her. Sidan me bur i gamlebyen kjem me rett ut i gamle pitoreske gater når me går dei fem etasjane ned frå der me bur.

Dei er veldig glade i gatekunst her, og mange dører, portar og husvegger er dekorerte.

Eg får problem med å lasta dette opp, det blir viss for mange bilete. Eg ser eg må fordela dei på to postar, så dette blir den første av to eller fleire frå sundagen i Valencia.

Heidi

 

 

Valencia, her er me

BBC646AD-146E-4878-9071-644F76EC7BE8

I fjerde etasje i eit hus i gamlebyen har me leigd oss eit værelse. Sunniva kom for å møta oss, og så la me ut på gatevandring.

4B5CD036-2871-4D12-AC46-7724F41C64AE

1ADB8F82-1349-47E3-8663-323383B9E755

45A0D880-6562-4BD8-9911-ED6417AE36A623C8429C-48DA-4BD2-A262-C82B46534EF8

Sunniva hadde bestilt bord til oss på ein liten tapasrestaurant ho visste om. Det smakte fantastisk godt.

Då ho Sunniva spurde kva rettar dei hadde å anbefala, fekk ho til svar at alt var godt, men den gratinerte blekkspruten med hummus var så god at han var verd å døy for… Me våga ikkje anna enn å ta med gratinert blekksprut, men personleg må eg innrømma at mine favorittar var manchego-ost med heimebakt valnøttbrød, krokettar, sterkt krydra potetbåtar med aioli og japanske steikte grønsakar.

I morgon blir det spansk sundag i lag med Sunniva. Eg gler meg.

Heidi

Reisebloggen er opna – frå mobilen

F5B39290-0BB8-4B37-9E29-8DD8F6AA8C65.jpeg

Akkurat nå går toget frå Alicante stasjon. Det skal ta oss med til Valencia og Sunniva. Akkurat nå oppdaga eg derfor at me skal reisa baklengs, så det kan henda eg blir kvalm og må droppa prosjektet…

Odd Christian var snill og stilde som sjåfør halv sju i dag. Det var sikkert den farlegaste etappen i dag å koma seg til Sola. Det var nemleg såpeglatt ute. Heldigvis hadde me berekna god tid.

Me hadde sterk medvind og fløy inn førtifem minutt av reksetida. Dei sa det ville medføra ein del turbulens under heile turen og at det var ufarleg, men litt ubehageleg . Eg såg for meg ein berg-og-dal-banetur omtrent som mjølkeruta frå Skomperud på heia som det står om i songen. Heldigvis overgår som oftast fantasien min det ekte livet og turen gjekk riktig bra. Eg fekk lese to bøker og var nesten ikkje redd. Me tok rullebanen med eit solid dunk, men då var me jo på bakken, og så lenge ingenting eksploderte, så var alt ok,

Ute var det ca tolv grader og sol. Det er første gongen eg er i dette området om vinteren. Litt rart med dette litt golde ørkenaktige landskapet med palmer mot snødekte fjelltoppar. Me tok flybussen til sentrum og sette oss på ein kafé på jernbanen mens me venta på toget.

920D59D0-BD09-493E-B4E1-86EC5D88565C.jpegDet er tydeleg at terrorfrykten er til stades. For første gong opplevde eg at me måtte sikkerheitsklarerast og bagasjen gjennomlysast akkurat som på flyplassar før me slapp ned på perrongen.

98F796D5-4ABF-4129-BCA4-E79FFB8EA7BAEg likte heller ikkje dei bevæpna vaktene på flyplassen. I mitt hovud  klarer eg ikkje å kopla skarpe våpen til tryggleik..,

B54CC524-2C5F-4659-A8EB-A504D7538C45.jpegMen i alle fall… Me er trygt landa i «Utlandet». Nå sit me på toget og alt er bra, eit lettare middelaldrande ektepar på veg mot nye eventyr…

Heidi

Velkomen vinterferie

Vinterferien er her. Nord- og Sør-Korea har marsjert inn på olympiastadion under same flagget, barnebarnet har ledd høgt i sofaen, og på Bryne silregnar det.

Eg drikk lokalt heksebrygg i form av store mengdar sitron, lime og ingefær med ein sprut akasiehonning for å bekjempa forkjølingsviruset som skal jagast vekk med alt som må til. Trettito år i barneskulen er forresten anbefalingsverdig kur for immunforsvaret. Dei siste to vekene har skulen vår vore ramma av ein influensaepidimi me aldri har sett maken til. Nokre dagar var ein tredel av elevane på trinnet sjuke og sengeliggjande og personalsituasjonen har vore slik at me nesten har teld barn og vaksene til stades på skulen og laga ein fordelingsnøkkel for dagen slik at me skulle få hjula til å gå rundt på ein best mogleg måte.  Unntakstilstandar har faktisk sin eigen sjarm, ein blir litt rykka ut av rutinane som me vanlegvis held oss fast i, og stort sett er eg eit menneske som ikkje liker å vita nøyaktig kva som skal skje etter at eg har fått morgonkaffien min… Det er forresten fascinerande kva mengder snått og virussmitte ein kan vassa rundt i utan å bli sjuk. Det skal innrømmast at forbruket av paracet, halstablettar og papirlommetørkle hadde ein stigande kurve mellom oss vaksne den siste veka, så nå trur eg me er klare for å finna kvilepulsen.

Litt alternative opplegg måtte me finna på sidan me var underbemanna, så det vart eit Skrik-opplegg på trinnet med ei lyninnføring i ekspresjonismen og om Evard Munch, der alle først fekk mala skriket sitt, og så prøva å skriva det ned. Det ende opp med ein skrik-vegg på gangen.

Eg er forresten imponert over kollegene eg jobbar tettast med, det må det vel vera lov til å skriva på bloggen sin. I naturfagtimane har elevane fått vore med på å opna opp ekte lunger og hjarte henta frå slakteriet, fått sett heilt flate lunger blåsa seg opp til full storleik når dei blir blesne luft i, og fått demonstrert korleis ein set venflonar og sprøyter, ikkje dumt med lærarar med bakgrunn i helsevesenet. Dei har fått blåsa vatn ut av plastdunkar for å måla eigen lungekapasitet og dei har lært å filma og dokumentera forsøk på i-padane sine.

Dei har laga bøker om fantasidyr og oppfinningar ved hjelp av biletmanipulering og fantasi i norsktimane, og dei har laga spelefilmar i miniatyr om inkludering og utestengning. Etter ferien skal me i gang med eit stort litteraturprosjekt, og i den eine klassen skal me gjennomføra eit spiringsforsøk i Nyssgjerrigper-format. Dei andre klassane har sine eigne forskningsprosjekt. Eg har ei oppleving av at kreativitet og forskningsbasert undervisning er til stades i undervisninga vår i stigande grad, og det skal eg vera den første til å applaudera.

Dei som har vore i skulen like lenge som meg, kjenner til dei pedagogiske pendelsvingningane…  Og i tilfelle nokon ikkje har fått med seg at eg meiner det: Skulen er ein fantastisk arbeidsplass ein kvar einaste dag får strekt det ein måtte ha av begeistring, kreativitet, tålmod, romslegheit, sosial teft, organiseringstalent og krefter. Kvar einaste dag kjenner me på ting me kunne ha fått til endå betre og rett som det er kjenner me kor godt det er når klasseromslivet «swingar» på ein måte som er nesten magisk.

Etter jul har veret vore mykje meir vennleg enn i oktober, november og desember, og det har blitt mange fine turar med og utan barnevogn. Nå er det mykje lysare om ettermiddagane og det er nesten som eit aldri så lite streif av vår innimellom.

Og kva skal så bruka ferien til? Jo, eg skal ut på noko som eg trur kjem til å bli veldig fint. Eg og Leif set oss på flyet i morgontidleg for å reisa til Spania der me skal besøkja Sunniva i Valencia og vera i lag med henne der i ei veke. Ho studerer spansk dette året, og er utvekslingsstudent på eit spansk universitet. Eg er veldig lite glad i å fly, så eg har den defekten at når ein ferie inneber flyturar så klarar eg ikkje heilt å gleda meg til turen før eg er vel framme. Det å landa for meg kjennest ofte nesten som å få livet i gave… Heldigvis er eg ikkje slik at eg begynner å grua for flyturen heim, eg er flink til å leva i nuet…

Nå er det snart pakking på gang. Og eg må finna ut om eg skal ut og gå dei titusen stega mine eller om eg skal sjukemelda meg for å bli heilt frisk av forkjølinga. Ein frisk tur i regn er vel meir til gagn enn til skade, er eg redd…

Ein av dei tinga eg har lyst til å gjera mykje av i ferien er å skriva. Eg håpar det kan bli både diktskriving og reiseblogging. God ferie til alle som er like heldige som meg…

Heidi

Alt bra

0FC7291A-8BAF-4CB7-8E90-5E4A30441E6ESidan det er rekordlenge sidan sist innlegg, har eg fått spørsmål om alt er bra. Svaret er heldigvis ja. Her sit eg på sofaen med strikketøy  og ullpledd og ein høgtmalande katt på aksla og vil forfatta eit beroligande  livsteikn.

Det har vore travle dagar, store strikketøy, gilde bøker, gilde folk, mange sosiale treffpunkt, gilde turar og rekordstort sjukefråver på jobb. Sjølv har eg halde meg på beina, og det aktar eg å fortsetja med.

I helga har eg vore barnevakt og trillepike, lese ut ei bok, vore og sett på konkurransar i elitedans, vore på thai-restaurant med venner og dramatisert blinde Bartimeus på sundagsskulen…

Eg har skrive om Carola sin Hey Mickey til bruk i tiandeklassemusikalen med ny tittel: Hei Donald! Så har eg laga bollesuppe på salt lammekjøt slik bestemor og morfar gjorde det, og invitert barn og svigerbarn til å eta  suppe saman med oss.

Nå er det bare ei arbeidsveke att til vinterferien. Kanskje det blir ei god skriveveke. I alle fall ser eg fram til å skriva reiseblogg i vinterferien 🙂

AF506918-88D1-45D8-8297-1892F9237124

Heidi