Skip to content

Siste dagen i sommarferien

Siste dagen i sommarferien er her teknisk sett. Nå skal me ha helg, og så skal me ha tre planleggingsdagar før elevane kjem. Sommaren har vore god, og ferien har gått fort. Det blir kjekt å sjå att gilde kolleger, og det blir fint å møta elevane. Det blir ei utfordring å måtta stå tidleg opp om morgonen og å takla at alle desse opne dagane der ingenting er planlagd og alt kan skje skal bytast ut med den typen fullagde timeplanar eg har ein tendens til å praktisera ti månadar i året. Erfaringa seier at det kjem til å bli bra.

Eg har brukt dagen til å rydda arbeidsromet her heime. Eg er ikkje sikker på at ein framand som kom inn hit ville tenkja at her har det blitt rydda i timesvis i dag, men slik er det. Eg har rydda i store mengder papir og tatt sjansen på å kasta uhorveleg mykje. Me får satsa på at eg ikkje angrar og må ut og endevenda ein stappfull blå dunk for å finna att noko… Eg hadde og kome så langt at eg hadde to pappøskjer klare til kasting, og så viser det seg at han eg deler heimekontor med har bore dei innatt fordi dei kan vera fine å senda bøker i viss han får store bestillingar…

Megden av ufullendt arbeid i form av skriveprosjekt, strikkeprosjekt og syprosjekt fortel meg at eg ikkje skal trenga å kjeda meg framover heller. Og kalendaren fortel meg at det sannsynlegvis blir mange fine dagar før mørke og kulde overtar for fullt.

Det er forresten ikkje sant at eg har rydda heile dagen. Eg har hatt fleire koselege kaffibesøk. Då Laila stakk innom måtte me drikka føremiddagskaffi i kvar vår mummikopp, og for ein gongs skuld har eg bakt ei hundre prosent ufornuftig, men ganske god sjokoladekake som eg inviterte Leif og Odd Christian til å smaka på for å feira sommarferien som var her i dag og. Eg har snart høyrt alle episodane av sommar i P2, og anbefalar serien på det varmaste. Eg har alltid syntest det er så spennande å koma inn i tankane på andre menneske. Nokre av episodane har eg høyrd på direkte radio, men dei fleste har eg henta opp frå NRK P2 via datamaskinen og høyrd på medan eg har jobba med andre ting. Det er veldig fint å kunna henta fram både radio og fjernsynsprogram når det måtte passa.

Eg og Leif har sett på ganske mange episodar av Netflixserien «The handmade», som er ein framtidsdystopi om at ei totalitær og militant gruppe med vag tilknytning til kristendomen har overtatt USA. Tankane går til IS og Muslimsk stat, og kor farleg det er å tru at det er denne formen for islam dei fleste muslimar bekjenner seg til. Eg tenkjer og på kor farleg det er å kobla religion til ukjærlege maktstrukturar.

Sommar er og å lesa bøker og tenkja. Eg har og fått med langt fleire nyhetssendingar enn normalt og pustar i grunnen litt letta ut så lenge sendinga ikkje innleier med «Den amerikanske presidenten Donald Trump…» Eg kjenner at eg blir opprørt, sint og skremt av å høyra at han tek etter den nordkoreanske måten å ordleggja seg på. Av og til kan ein lura på om verda framleis er på henglsene…

Temaet for Korsveifestivalen i år var «Ta i mot». Hovudtalar Magnus Malm sine hovudtankar gjekk ut på å roleg halda seg så nær Gud og det gode at ein kunne vidarereflektera det ut i det livet me står midt ute og oppe i. Det å ta i mot det gode kan hjelpa oss til å bevara roa og ikkje bli redde slik at me ikkje i panikk blir kalde og egoistiske. For meg er dette gode tankar. Eg får vel seia at min versjon av Magnus Malm sitt bodskap på to linjer nødvendigvis blir litt tabloid. For å få tak på det han seier så går det an å lesa bøkene hans eller gå inn på Korsvei si heimeside og høyra på talane hans. Han er ein klok mann med eit tankesett som på mange måtar er veldig motstraums i ei postmodernistisk tid.

IMG_2004

Nokon har sagt til meg at eg av og til skriv så langt at dei ikkje orkar lesa alt. Eg har ein mistanke om at dette er i ferd med å bli eit slikt innlegg…
Eg får avslutta med ei fjør som er klar til å skriva den komande seinsommaren ned i sanden.

IMG_1986

Og med eit vakkert eldre par som klamrar seg til kvarandre i alderdomen…
Så hadde eg plutseleg ikkje hjarte til å kasta dei i komposten. Dei får liggja på ein tallerken på kjøkkenbenken og aldrast i fred… Det var meg og kasting…

Heidi

Pust på oss, Gud

image

Nå er me i det siste kapittelet i den nye boka. For meg er det eit viktig kapittel. Tittelen «Pust på oss, Gud», spelar på skapinga i Bibelen der Gud skapar mennesket av jord, legg seg ned og pustar sin eigen pust inn i nasebora til jordmennesket slik at mennesket blir eit levande vesen. Det er eit fint bilete, synest eg, mold frå jorda og pust frå Gud. Me treng begge deler, spesielt i utfordrande tider.

Her kjem nokre av dikta du kan finna i denne bolken.
***

Eg kler meg i ei kyrkje av håp

Eg kler meg
i ei kyrkje av håp
og veit eg skal elska.

Eg kler meg
i ei kyrkje av håp
og går med modige steg
ut til den farlege kjærleiken.

Å praktisera håpet,
Det skulle falla meg
uendeleg lett.

Bare håpet
har feste i vind.
Bare håpet er realistisk.
Der bur me, saman med Gud.

***

Bortanfor all folkeskikk

Ein lengt og ein trong
bortanfor all folkeskikk,
om å reisa seg frå kyrkjebenken
og leggja seg flatt på golvet
i midtgangen eller i koret
med pute og teppe
midt under ein gudsteneste.
Liggja der og sjå i taket
eller med lett lukka auge
og la seg bera av salmesong og orgeltonar
av kyrie og lovsong
bare la røystene til dei som trur,
få stryka meg mjukt
som var eg eit lite barn,
Liggja der og ta i mot
med halvopne auge,
trekkja teppet tettare rundt kroppen,
kjenna varmen av ullsokkar mot kalde tær,
Bare la velsigninginga synka
forsiktig over meg,
og inn i meg.
Bare ta i mot
før eg reiser meg og går ut.

***

Kom og finn oss

Kom visdom
og bygg huset ditt hos oss,
me har lengta.

For våre anspende kjevar
og stive nakkar si skuld.
kom og finn oss nå.

***

Kyrie

Ein kan sjå feil
sjølv med kjærlege auge
og laga sår med varme hender.
Sjølv velmeinande føter
kan trø på feil vegar
og ikkje vita om det.

Kyrie
Kyrie eleison.

Me veit ikkje betre.
Ikkje alltid.

***
Når du gløymer å hugsa kven du er

Når du gløymer
å hugsa kven du er,
skal du lista deg til Gud,
du kan godt gjera det i mørket.
Han hugsar.
Forsiktig bøyer han seg ned,
så kviskrar han namnet ditt
forsiktig inn i det eine øyret.

***

La hjarta våre bli tøyelege

La hjarta våre bli tøyelege,
lette å strekkja og forma
til det me framleis ikkje veit
Det er slik me verkeleg treng dei.

La ikkje frykta vår
ropa høgare
enn det ho og me fortener.

***

Sekundet

Å halda eit sekund
i hendene mine,
tynnhuda og lite
mellom fortid og framtid,
stryka det varsamt,
med blikk
og med nakne fingertuppar,
velsigna det
og la det fly vidare.

***

Pust på oss Gud

Her står me, lett skjelvande
i jord og vatn
og pustar menneskepust.

Pust på oss Gud.

***

Og med dette takkar eg for meg i dag. Kom gjerne med tankar om dikta dersom du har lyst.

Heidi

Matrjuska

Allereie i den føste diktsamlinga mi som eg skreiv då eg var eit par og tjue år, hadde eg med meg eit dikt med Matrjuskamotiv. Det er for meg noko veldig sant med desse russiske dokkene der den minste dokka har lag på lag med mødrer utanpå seg. Eg har brukt dette som namnet på den delen av boka som handlar om akkurat dette: Å vera eit barn, å vera mor, å ligga godt an til å bli bestemor. Her kjem det eit lite utval av desse og.

***

Dei som ikkje lenger er her

Til mi overrasking
er dei her ofte endå.
Eg trudde dei ville lukka døra bak seg
og aldri sjå seg tilbake,
men framleis har dei meiningar
og framleis smiler dei til meg
med og utan tenner og gebiss
Rett som det er hevar dei augebryna
og ristar tankefullt på hovuda sine.
Framleis oppdagar eg,
oftare enn ein skulle tru,
at eg endå er eit barn.

***

Viss dei framleis var her

Med besteforeldra mine i live
ein einaste dag i sommar
kunne me reisa på tur
og dei som ville kunne springa barføtte
i graset med sitronsommarfuglar i hekken
og mørkeraude roser langs veggen.
Me skulle ha med nistekorg og teppe til å sitja på,
med farmor sine nysteikte fiskekaker
og morfar sine arme riddarar
og eventyrbrus og wienerbrød
han hadde med seg heim i sykkeltaska
og farfar kunne løfta meg høgt opp i lufta
og seia at eg var den vesle dokka hans
Moster kunne og få vera med
ho kunne ta med eit fat
med tjukke pannekaker
frå det gamle kjøkkenet sitt
med skrå blå kjøkkendører.
Bestemor skulle smila tannlaust
og le litt av det heile
medan ho tok fram ein reisegrammofon,
kor ho nå skulle få den i frå
kor ho nå skulle få den i frå
og gamle plater med Jim Reeves.
Til slutt skulle me passa på
at dei gamle folkevognene
nådde solnedgangen med god klaring.

***

 
Så går det ein veg

Så går det ein veg
Langs blonder og kneippbrød
mellom brunost og vaskepulver
som eg ikkje heilt klarer å finna,
eg går etter luktspora
av rå jord,
av våt mose og sinksalve
av barneføter mot lår og mage.
Det finst ord som dukkar opp
nesten før eg har tenkt dei,
med bilete som aldri nådde fram
til eit einaste fotoalbum
bare tankane vandrar
stødig og ordlaust
saman med livet
den vegen dei skal.

***

For nå er dei vaksne

I det kvite vinterlyset
går eg omkring og vaktar meg vel
for å eta barna mine
og tida deira levande
eg øver og øver
på å vera mammaklok,
stillfarande og ventande,
ei av dei som veit kor tid det passar
å stikka hovudet fram
ei som ventar på den store dirigenten
som visar med teikn
at det er mor sin tur i partituret
at det er på tide nå
å klemma dei og kjærastane deira
å baka bollar,
dekka bord og koka kaffi.
Eg formanar meg sjølv
om å bløma i mitt eige liv
medan den store musikken
som stadig voggar
dagane som har vore
og dagane som koma skal.
Eg gjer avtalar med Vår Herre
om å hugsa i tide
at dei er heilt utan marionettetrådar
og går ut og inn av scenen
heilt utan mi hjelp.
Stort sett i alle fall.

***
Minste Matrjuska

Du vesle elska barn
som framleis gøymer deg
i eit mjukt om omfavnande mørke av mor,
der kjærleg dempa stemmer og songar,
musikk og hjarteslag omgir deg
tett på alle kantar,
medan du,
truleg temmeleg fatta,
sutter ubekymra på totten
og sparkar mot det mjuke varme.
Når du kjem ut av dine hemmelege rom,
og møter blikket mitt med lyseblå tillit,
skal eg fortelja deg om fire lag mødrer
du skal bera med deg over di eiga hud,
over dine eigne hjarteslag og nervebanar.
Måtte dei bli deg til styrke.
Du har mykje å gle deg til.

***
Nå har eg bare eit kapittel att eg ikkje har lete dykk kikka inn i… Eg tenkjer det blir ein tur innom der og når eg bare har gått gjennom det sjølv.

Heidi

 

 

Eg høyrer heime i livet

Sidan me er så godt i gang, så vinkar eg nølande på alle som har lyst til å fylgja og går til rom nummer fire. Dette romet heiter «Eg høyrer heime i livet.»  Det er det store romet for alle oss som lever liva våre. Som gjer rare ting og fine ting, som dansar og fortviler, trur og tviler, leikar rare leikar, trur på eventyra og mest av alt klamrar oss med negler, tenner, optimisme og livsglede til dei store håpa og alt som er godt. Her kjem eit aldri så lite utval der i frå og.

 

***

Eg høyrer heime i livet

Eg høyrer heime i livet,
eg lener meg mot sterkare hender,
og kjenner dei ber meg
når eg ikkje sjølv orkar bera.
Trygg ligg eg der
med hendene rundt meg
som ein fjørlaus fugleunge i eit trygt reir.
Der ligg eg mellom stjerner og planetar,
mellom kvardagane og det heilage,
mellom fødsel og alderdom,

mellom barndomen og alt eg ikkje veit kva er.
Alt eg veit er kjærleiken,
at han er skapt for å bera meg
stille og utan store fakter,
heilt til eg ein morgon,

utan å skjøna kva som skjer,
strekkjer vengene ut

og kjenner eg kan fly att.

***

Eg stavar fuglar og kirsebærblomar

Eg vaknar om natta og skriv i mørket.
Eg stavar fuglar og kirsebærblomar.
Eg snublar i språket
og dett ut av rutinane.
Eg går som villfaren ut på gata
når morgonen kjem med lyset
og står der med opne hender.

***

Vev meg ei hette av mot

Vev meg ei hette av mot
til å dekkja min nakne nakke,
til å verna det solfarga håret
som kruser seg mot ryggen.
Vev meg ei hette av brustne draumar,
vev meg ein kappe av skjelvande håp.
Ta meg med til den staden
der svarttrasten syng
i timane før dagen gryr.
Ta meg med til sekunda
mellom draum og vaken dag,
og våg å møta blikket mitt.

***

Ein eselfole gjennom livet

Ein eselfole gjennom livet
gjennom Storgata,
gjennom vinden
ned mot strendene.
Ein eselfole
og ein mann med tornekrone,
bak han ein mørkhåra mann
med gulltenner og eit lite raudt trekkspel,
bak han ei svartkledd bleik kvinne
med ein gråtande fiolin,
så kjem alle klovnane
og til slutt alle me andre.

***

Denne sjenerte grunntonen

Varmen mellom menneske,
denne sjenerte grunntonen
av å vera glad i
smila deira
som avslørar
at dei er hjelpelaust
fanga i det gode,
at dei lever små blyge mysterium
dei ikkje torer å visa fram,
i alle fall ikkje
med ytterjakker og solbriller på.

***

Kanskje er det deg

Så går tida
som lange tog
gjennom det
foranderlege landskapet.
Det hender eg hopper av
og på i fart
og lurer på kor eg skal hen.
Kanskje er det deg eg møter
i ei av vognene.
Kanskje me gløymer å gå av
og blir gamle saman.

***

 

Det du skal ta med deg

Det er dette du skal ta med deg.
Barndomen og ein ryggsekk,
stemmar og strok av kvinnehender.
Vengeslag og kattepotar
og lukter av såpe og heimebakt brød
av det du høyrde
og ikkje høyrde
av blomar og svarte fluer
med grønaktig glans
og med mønster på vengene.

***

I dag er me her framleis

I dag er me her framleis.
Denne dagen kan det meste skje.
Framleis kan tida
koma til oss med det meste.
Med opphaldsver eller kuling
på Vestlandet sør for Stadt.

***

Velkomen til å seia kva som treff deg, dersom du har lyst, altså.

Heidi

 

 

 

 

 

Det er ein tråd av sorg i alle ting

IMG_0648

Kanskje dette blir på grensa til det masete, men for meg gav det meining å la dei som vil gløtta inn i ein og ein bolk i den nye boka. Det tredje romet har eg kalt «Det finst ein tråd av sorg i alle ting». Ein gong for fleire år sidan vakna eg med den setningen i munnen og visste at den måtte eg kunna bruka til noko. For meg er det ein riktig og viktig setning.

Eg kjenner at eg vil snakka ærleg om det som er vanskeleg. Samtidig vil eg gjerne halda opp eit håp og inspirera andre til å våga å bera håpet gjennom gatene. Her kjem eit lite utval tekstar frå denne bolken.

***

Gud hjelpe den som ber sorga

Gud hjelpe den som ber sorga
som ei hette av mørke
framfor ansikt og kropp
Gud hjelpe den som veit
seg hudlaus utan.

***

Den hausten

Det var den hausten Donald T
vart lovleg vald til president i USA,
den hausten Leonard Cohen
hengde frå seg hatten sin,
og forlot oss for godt.
Me sykla gjennom morgonmørket
med kroppane framleis fylde
av novembernatta,
novembernatta og alle draumane.
Me sykla gjennom gatene
med side svarte regnkåper og regnet
mjukt piskande mot panne, kinn og hender,
sykla oss varme og mjuke
under gatelykter fulle av spindelvev,
klare for ny styrke
og for demring av dag.

***

Om krig og fred og kvardagar

Om krig og fred
og kvardagar
er det mykje å seia,
og mykje meir å tenkja.
Alle historiene,
alle dei blinde vala våre,
dei modige og dei redde,
lagar linjer
til portretta i ansikta våre.
Medan verda tikkar vidare
med høglydte pistolskot
og hamrande hjarteslag
ser me på kvarandre
og seier på det ordlause språket
at nå er det på tide,
nå må me stoppa opp litt,
men når det kjem til orda,
kremtar me usikkert
og slit med å finna att stemmen
nå når me verkeleg kunne ha trengt han.

***

Det er ein tråd av sorg i alle ting

Det er ein tråd av sorg i alle ting,
mørk og glødande
glir han gjennom dagane dine,
tøyer han seg utan ord
frå akilleshælen,
gjennom magen og hjartet,
gjennom strupen og tårekanalane,
opp til eit ukjend rom
bak blikket ditt ein stad.
Gleda eig eit moldmørkt djup,
og fridomen har røter i jorda.
Det er ein tråd av sorg i alle ting
for den som er døypt med namnet menneske.

***

Syrgjesongen over gapet

Syrgjesongen over gapet
av slik det er
og slik det skulle ha vore
fløytemusikken for oss
som sit på stasjonen
og ventar oss gamle
medan me filosoferer og diskuterer
kva tog me skulle ha vore på.

***

Skuggen av ein som snur seg

I dei store korridorane
og i butikkane,
i husa våre
og i kyrkjene,
i speglane i prøveroma
og på bussane
sviv og surrar lyden
av lengten frå splitta liv,
av songen som seier
at du er her for å konsumera
og for å prestera eit liv.
Du anar bare skuggen
av ein som snur seg for å kviskra
at dette ikkje kan stemma.

***

Når eg ikkje lenger har stemme att

Når eg ikkje lenger har stemme att,
skal eg dyppa penselen
i det moldmørke,
det bjørkegrøne,
det juniblå og det liljekvite,
skal eg henta denne
blodappelsinrosa fargen
frå solnedgongane i vest
og mala skriket mitt
på det største lerretet eg kan finna.

***

Ikkje lite bare det

Det er bare oss,
me som går her i mørket
med håpet og trua og kjærleiken.
Det finst dagar
då mørket vil ta
stemmen og motet frå oss
når skodda festar seg
i halsen og i nasebora.
Det finst dagar me snublar
i småstein i mørket
og dagar me ikkje trur
at det går an å finna fram.
Ikkje lite bare det
at me framleis går her.

***
Som eld i hendene mine

Med mørket
som ein kappe over akslene
kjem eg til deg
og strekkjer hendene ut
etter håpet sine gode gåver.
Eg vil bera dei ut
bera dei som eld i hendene mine
og gå.
***

Plutseleg hadde eg klistra inn fleire tekstar enn eg eigentleg hadde tenkt, men det får vera slik. Eg tek gjerne i mot tilbakemeldingar på om noko treff deg.

Heidi

Kvinnene ber i ei sjokkrosa kyrkje

Den andre bolken i den nye boka mi har fått namnet «Kvinnene ber i ei sjokkrosa kyrkje». Her har eg samla dikt som ikkje har røter på Jæren, men som stakk hovudet fram medan eg «vandra i andre gater». Her byr eg på nokre av dei og. Fortel meg gjerne kva som eventuelt gjer inntrykk…

Eg gjekk i andre gater

Eg tok på meg andre sko.
Eg gjekk i andre gater.
Eg opna hjartet på vidt gap.
Eg kledde meg i deg.
Eg tok på meg andre briller
for å sjå med nytt blikk.
Eg såg at verda var den same.
Eg såg at eg tok liten plass.
Eg såg at du er større enn eg anar.

***
Draum

Ein skulle la livet segla
sin eigen sjø
ein onsdag innimellom
og heller sitja på kaffihus
i Wien og Lviv,
i København og i Haugesund
med Apfelstrudel og svart kaffi
og ei notisbok eller to.

 

 

 

 

 

 

***

Flyskrekk

Aldri så nær min eigen død
som på flyplassar
der ein ventar
på å bli ført som eit lam til slaktebenken
inn i eit flygande rom
kilometer frå fast grunn under føtene.
Taust la seg føra
inn i ein engsteleg skjelvande verden
utan filter
med pappkoppar
og håpet om trygg landing
blinkande i det uendeleg fjerne.

***

Ho

Ho ber ansiktet sitt
som eit sonoffer
taust gjennom gatene.
Nokon har skrive
for hardt på det
med alt for spiss blyant.
I sko som toler gange
og fargesterke fillete klede,
med ein lilla ryggsekk
full av alt som har gått gale
og toppa med draumar
som ingen lenger kan sjå.
Ho har på store øyreklokker
så musikken finst.
Eg ser at ho er vakker.

***

Eg skjuler ansiktet i kappen

Eg skjuler ansiktet i kappen.
Eg pakkar hjartet godt inn.
Så ser eg rett fram,
og går forbi
der du sit på benken
ved ein ukjend jernbanestasjon
og brøler i smerte og avmakt
med oppkast på skjorta
og spritflaska i den høgre handa.
Engsteleg for at du skal slå
eller kan hende til og med bita,
slår eg fylgje med dei andre
som går forbi.
Utilpass snur eg meg
og speidar etter samaritanaren.

***

Kvinnene ber i ei sjokkrosa kyrkje

Kvinnene ber
i ei sjokkrosa kyrkje
ein stad i Ukraina
dei har tildekka hovud,
Dei bøyer seg over ikona,
dei kysser glassplatene
som ligg over dei-
Dei tørkar kyssa forsiktig vekk
med broderte lommetørkle.
Så lukkar dei auga og græt.

 

 

 

 

 

***

Det vennlege lyset

Oldemødrene bøyer seg
med store sjal om håret
kor dei er vakre
i det vennlege lyset
av voks og flammar
med auga blenkande
i forklara ansikt som hos nonner.
Lyset som langsamt forvandlar dei
til unge madonnaer
med urørde trusbarn i armane.
Du heilage lys
kom til oss med din nåde.

Heidi

 

 

 

 

 

 

Eg sit her i regnet med ei diktsamling

Det er mi eiga diktsamling som eg akkurat nå er i ferd med å gjera heilt ferdig. Kanskje blir eg ferdig før kvelden kjem. Det er spennande. Eg har same følelsen som ein ofte får når ein skal levera ei stor oppgåve, eller går fram for å levera eksamensoppgåva. Burde eg gå endå ein runde med desse orda? Er det bra, eller er det skikkeleg dårleg? Akkurat nå er ikkje magekjensla så aller verst, men eg har bedd folk eg stolar på om å lesa og gje tilbakemeldingar. Ein kan lett bli blind på eige arbeid, samtidig som du til sjuande og sist må stola på deg sjølv og din eigen intuisjon. Eg liker at konsulentane mine framhever forskjellige dikt som dei tekstane dei liker best…

Banet har fått eit namn. Boka skal heita «Eg høyrer heime i livet» Eg har delt ho inn i ulike bolkar eller kapittel med ulike tema. Den første bolken heiter «Å stava eit sommaralfabet». Det er rett og slett ei samling dikt som handlar om sommar på Jæren. Kanskje den delen først og framst vil appellera til dei av oss som har pulsen sin i Jærnaturen og nordavind i blodet, men det er då ein del av oss… Denne boka skal på same måten som dei to siste diktsamlingane mine illustrerast med Leif sine fotografi. Eg gler meg veldig til den skrekkblanda fryden som alltid ligg i det å halda den ferdige boka i hendene sine og tenkja at «Nå er det gjort, nå kan ingenting forandrast…» Eg har allereie skrive nye tekstar som skal få liggja til i neste runde. Nå skal eg få desse i bok, og så kjem det nye omgangar med jobbing.

Eg tenkte at eg kunne by på nokre av dei jærske sommardikta medan det framleis er sommar der ute. Nå kjenner eg på valgets kval om kva for nokre eg skal velgja. Eg trur eg skal prøva å plukka ut dikt som er ganske forskjellige for å få fram litt av breidda:

 

Alltid noko

Svarttrastsongen,
løvetennene
nordavinden…

Alltid noko sterkt å lena seg mot.
***

Let it be

Alt som er for lett,
for dumt og for tåpeleg
til å halda fast med tanke og hender
skal du ikkje forakta.
Pakk kvardagane dine inn
i blondegardiner
med kremdott og jordbær
og mangefarga sukkerstrø.
Let it be.
La det koma.
La det vera.
Ein draum du nesten klarer å halda fast,
ein lyseblå sommarkjole til tørk i vinden,
eit par kvite sandalar
og ein konkylie frå ein gong det var juni.

 

***

Når sommaren kjem

Når sommaren kjem,
skal me knyta livet vårt saman,
verken meir eller mindre.

Me skal binda det til ein kjepp
me kan bera over aksla.
Så skal me ta skorne av
og gå barbeinte over grusen,
over storbyasfalten,
og over endelause sandstrender.
Me skal finna
nåde hos Gud og hos menneske,
smila til sure menn
og bada i sommarregn,
i fontener og i store bølgjer
me og liva våre.

***

Heime

Då du med kraft
og med lys i stemmen,
smilte og sa
at det var godt å sjå meg,
og at du var så glad
for at det var opphaldsver,
då eg høyrde orda dine
om den friske vinden,
forstod eg at eg var heime.

***

Når haustregnet vaskar sommaren av oss

Når haustregnet vaskar sommaren av oss,
og huda bleiknar bak freknene
I tida for gummistøvlane
og for dei store paraplyane,
kan me la oss overraska
over all varmen som er tilbake,
av hjarta våre
som alltid vel å tikka vidare,
vart og levande,
stille og sterkt,
og lar oss stå slik,
oppreiste i regnet
og høyra hanane gala
både for andre og tredje gongen.

***

Kanskje er det du

Kanskje er det du som kjem
langs dabbevegen
ein morgon eg endå ikkje har sett
med vind i håret
og sola i den eine augnekroken.
Kanskje du framleis
kler deg på same måten
og framleis tenkjer på noko anna.
Kanskje du hugsar
kor samtalane våre tok vegen,
slik at me kan snakka ferdig
etter at eg har kokt kaffi.

***

Språket i landskapet ditt

Språket i landskapet ditt
Sandkuler og steingardar
er runde eller harde konsonantar.
I vinden flyt vokalane
saman med måkeskrika.
Det ligg komma i vindskeive tre.
Eg veit ikkje alltid kor orda bur,
men sjå opp for rabarbra og mogne plommer.
Sjå opp for det sure og skarpe,
og det mjuke som sprengjer mot skalet.
Skriv alt saman ned når mørket kjem
i seinsommarkveldane
eller dei morgonane når kirsebærblomane
strør seg lattermildt over håret ditt.
Flytt inn og ut av rutinane,
men gløym ikkje å lesa setningane
i sanden og på kveldshimmelen.
Ver var for språket og landskapet ditt.

***

Skumringstimen

Velkomen,
seier kvelden
og viskar vekk dei skarpe linjene.
Velkomen til skumringstimen.
Her ser me stort på det.

 

***

Eg sa at det snart er for seint til å forandra, men framleis let det seg gjera. Om nokon gjer meg eit råd eller ei invending som gjer meg klokare, så kan eg velja å gå inn og endra litt. Om nokon tek seg bryet med å fortelja kva for ein av tekstane som appellerer mest til akkurat dei, så er eg frykteleg glad for det og.

Nå får eg koma meg vidare med arbeidet mitt. Eg drikk varm chili-te og høyrer på podcast med sommar i P2 mens eg jobbar. Katten spaserer på tastaturet og må haldast litt i sjakk.

Heidi