Första vackra da`n i mai…

Etter adrenalin-kick av dimensjonar, som gjorde at eg i ein periode slo augene lysvakne opp klokka fem om morgonen, har eg landa. Få ting er så nervepirrande som å stå i kulissene på ein stor scene med manus , rekvisitter, handhaldne mikrofonar og myggar medan ein administrerer ein gjeng svært unge skodespelarar ute på scenen. Når det heile er over og alt vart vellukka, kjenner ein seg letta, glad, fri -og litt tom innvendig. Dei store prosjekta mine er hanka inn og tekne til jorda eit for eit. Alt har gått bra, og eg er takksam.

Eg er takksam og trøytt. Eg vil sova, sova, sova, men det vanlige livet mitt flyt roleg og beherska forbi, og eg må flyta med… Sola skin, og bjørkene er blitt grøne. Det er vakkert å leva. Baksida av å vera travel er alt som hopar seg opp heime i mellomtida. Vaskekjellaren fløymer over, og spindelvevet pyntar taklistene. Huset skrik etter kjærlege husmorhender, men ingen kjærlege husmødrer
ringer på døra mi. Det meste let seg vel ordnast sånn smått om senn…

I går var me i konfirmasjon. Me feira søte, vakre Hanne som føddest sånn omtrent i går. Eg var der då sjølv og åt pasta den kvelden riene starta. Vemod og venteglede. Livet kjem og kjem.

I stova mi sit ein vaksen son, for første gong i livet med skjegg under haka og spelar gitar: “How many roads must a man walk down?”… Det vil seia, skal eg vera heilt ærleg, så var det tidlegare i veka han gjorde det, for nå i helga er han på russetur til Kragerø.

Halvard er heldigvis framleis oppteken av å vaska dokkestova i hagen, slik at kompisane kan samlast der med soveposane under armen for å tygga karamellar og lesa Donald Duck. I går sat han framleis på fanget min, men i oktober blir han elleve, så kanskje det er siste sommaren med barn på fanget.

Og nå er me i mai. Denne vidunderlege, grøne månaden som alltid tek pusten frå meg fordi eg blir så tørst på liv at eg mest ikkje har tid til å sova. Ein ny forsommar er allereie i gang. Akkurat som før liknar dette året til forveksling på dei som gjekk, og akkurat som før er alt annleis. Når skal me verkeleg læra å tella dagane våre?

“The answer my friend is blowing in the wind. The answer is blowing in the wind…”

Heidi