Gå til innhald

Eggerøre, spekeskinke og rabarbragrøt.

mai 17, 2005

Eg må innrømma at eg var litt i hønemor-modus i går natt då eldsteguten var på sekstande-mai- fest med resten av russen ute i parken ein plass. Det er lenge sidan eg hadde for vane å sitja oppe og venta på han, men i går var det litt vanskeleg å somna. Til slutt sende eg sms for å spørja om han hadde med seg nykkel, og då eg fekk som svar at han var heime hos ei venninne og såg film slapp eg roa over meg.

Alarmen på mobilen min ringde kvart på åtte i dag tidleg, og det var i seinaste laget. Det skulle strykast skjorter og flagg, to jenter skulle hjelpast på med bunadar, og russen min, som etter litt tenkjetid fann ut at han ville opp og gå i barnetog likevel, trong og ein omgang med strykejernet.

Me fann ikkje Sunniva sitt bunadbelte, men med hjelp av to sikkerheitsnåler kunne ho bruka Ingrid sitt gamle. I siste liten fekk eg dei andre fem ut av døra i nokonlunde rett tid til å stilla opp for barnetog. Kjærasten min er foreldrekontakt og hadde i oppdrag å marsjera med Halvard sin klasse. Då dei var vel ute hadde eg prolem med å finna ein hårbørste, men etter litt panikkleiting fann eg fram og vart relativt presentabel.

Akkurat som alle andre år rakk eg fram i tide, og fekk vinka fint til alle mine, både kjærast, barn, nieser og elevar i det dei marsjerte forbi. Noko med det essensielle med å gå i 17- mai tog er nemleg at nokon står og vinkar, ropar og er i beredskap til å fella ei tåre eller to over unge korpsmusikantar i litt for store uniformar og bunadsjenter med markblomar i håret.

Nede i sentrum var det klemming og helsing på kjende, og akkurat som vanleg var det mest umogleg å høyra barna sine talar fordi høgtalaranlegget bare virka sånn delvis. Forsongarane kunne bare første verset på den eine songen og tre gonger tre hurra stoppa opp på tredje ropet. Nasjonalsongen gjekk så høgt at få klarte synga med på slutten av versa, og halvparten av ungane sneik seg ut av geledda for å ta hol på 17.-mai pengane og kjøpa soft-is og vanngevær.

Kjærasten min spanderte pølser på Reidar og Hanne og meg på arrangementet på barneskulen. Etterpå kjøpte eg ei flaske eplemost som eg etterpå måtte byta i ein Farris med skrukork fordi ingen av foreldra i kafeteriaen hadde tenkt på at ein trong ein flaskeopnar til glasflaskene. Snøen meterologane hadde trua med såg me lite til, og dei regndropane eg fekk i håret kan teljast på ei hand. Sola varma tappert, men nordavinden var kald, så optimistane med tynne sommarkjolar måtte heim og finna meir klede.

Etter russetog og kaffe -mocca på kaffibaren bad eg spontant heile min familie på besøk. Me samla det me hadde til eit fellesbord. Sjølv kunne me bidra med heimebakt brød, eggerøre, spekeskinke og nykokt rabarbragrøt. Mor kom med to kaker, bror min med is og
onkelen min med twist. Svogaren min fekk bidra med kaffifilter, for det var me tome for. Takka vera Esso-stasjonen så fekk eg tak i smør og solo. Så var me plutseleg blitt 14 til kaffi. Kjærasten min bakte eit ekstra grovbrød og fant pølser i fryseboksen. Bare dei to russane våre glimra med fråveret sitt, og min russ er framleis ikkje heimkomen.

Så vart det god gammaldags syttande mai i år og. Hovudet er tomt og trøytt, og beina verkar ,akkurat som dei skal. Eg lengtar intenst til senga allereie, men eg får prøva å få det blå Höganes- serviset inn i oppvaskemaskinen før eg legg meg. Kanskje eg til og med får ekspedert grytene?

Halvard og Sunniva er i ferd med å skifta vatn i akvariet. Dette var ein dårleg ide akkurat nå, spør du meg, – men det er liksom ikkje heilt truverdig å insistera på at vår einaste gullfisk har det kjempefint så lenge det knapt er innkikk eller utsikt oppi der…

Til rors Columbus!

Heidi

From → Uncategorized

2 kommentarar
  1. Tintomara permalink

    Kul att få en skildring av 17 mai inifrån! 😉
    Beträffande guldfisken – jag har det från högsta ort, vår ansvariga biologilärare – så mår den sämre i klart vatten än i grumligt. Har du sett hur vattnet ser ut i naturen? Ett klart vatten är inte näriingsrikt. Syresättningen sker genom att det finns växter. Vi har nämligen ett akvarium på skolan, och en av mina elever tyckte synd om fisken p g a det grumliga vattnet, och jag förde klagomålen vidare till kollegan förstås.
    Fast blir vattnet för grumligt ser man ju inte fisken, och då kan man ju undra varför man alls har den. 😉

  2. Heidi: permalink

    Takk, Tintomara. Dette var balsam på dårleg samvit og gode argument å slå i bordet med når mine sterkt dyreelskande minstebarn krev full rens på upassande tidspunkt. 🙂

Legg att svar til Heidi: Avbryt svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: