Gå til innhald

Profilen av eit lite ansikt.

mai 18, 2005

Dei to eldste ungane brukar å kjøra med meg til jobben. I dag registrerte eg at ganske mange trøytte russ vart kjørde til skulen av foreldre som nok syntest at ungdomane deira skulle sitja fint på stubben sin då skuleklokka slo. Truleg pusta dei fleste i foreldregenerasjonen letta ut etter endt russefeiring, for i dag skal uniformane pakkast vekk for godt.

Det første eg måtte gjera på jobb i dag morges var å banka fint på døra til inspektøren vår for å tigga paracet. Eg innleia med frasen: “Kanskje dette tek seg dårleg ut om morgonen 18. mai, men…” Og Sigvald hadde paracet og lurte på om eg trong ein eller to. Definitivt to, var svaret, og minst ein i lomma i reserve. Eg er skeptisk til medikamentbruk, men dunkande hovudverk bør stansast i startfasen…

Utpå dagen fekk eg vita at Ingrid ikkje skal opp til eksamen i matematikk, takk til Gud og Jesus for det. I staden skal ho opp i engelsk komande fredag, men det er ein heilt annan og mykje hyggelegare situasjon. Så fekk eg vita at nokre pengar eg trudde eg måtte betala til kommunekassen ikkje skulle betalast likevel. – Takk ein gong til.

Dagens ubestridde høgdepunkt var å få sjå ultralydbilete av ei ufødd lita jente. Me fekk vita at ho hadde det veldig bra der inne, og fekk sjå ein tydeleg avteikna profil av eit lite ansikt. Det var mest så ein kunne sjå kven ho likna på. Den vesle rosenknoppen av eit menneske, som av ulike grunnar ber arbeidstittelen Berit, bør helst vera der ho er til langt uti oktober. Når så langt lid så håpar eg at eg får sjansen til å bli godt kjend med henne.

I kveld har eg lete meg overtala til å baka sjokoladekake til to tenåringar som sit og les til eksamen og heildagsprøve. Dei hadde ein teori om at nettopp sjokoladekake var energigjevande og motiverande…
Me mangla smør, men Halvard sprang til naboen som gjerne ville ha nok smør til brødskivene sine i morgon tidleg, men for øvrig kunne me forsyna oss frå boksen hans, – og det gjorde me.

Så har eg bakt sukkerbrød til bløtkake, for Sunnigull blir tolv år i morgon. Kjærasten min dreg på seminar til Trondheim, men resten av familien er inviterte til bløtkake og gryterett i morgon klokka halv seks. Nå skal eg pakka inn mange småting som ho skal finna på bordet når ho står opp, for framleis blir ho glad for armband av glasperler, hårspenner og hårpynt, badehandkle med hjerter, notatbøker med glitter og pennar med perler på.

Ingrid har overrakt gåva sin allereie. Gåva var “time hos frisøren”, og eg vart ikkje informert før det heile var over… Ho har bleika og blondert veslesystera sitt hår, ho har klipt det og stritta det med strittetong. Etterpå har ho teke vakre portrett av syster si med digitalt kamera og printa ut det finaste med passpartout og greier. Det ligg klar på bordet… Kva seier ein til slikt? Mor blir relativt mållaus og lurer på om ho burde skjenna litt, men håret vart jo faktisk fint…

Og storebroren som skal ha heildagsprøve i IT og programmering i morgon, og mest ikkje har sove den siste veka? Han har tydelegvis bevilga seg ein pause i studiene han og. Gitaren hans ljomar gjennom huset og det same gjer songen: “Take me home, country- road.”…

Heidi

From → Uncategorized

3 kommentarar
  1. morsan permalink

    Vet du, det strömmar ut värme och kärlek från dina texter 🙂

  2. May Brit permalink

    Ja varme og kjærleik i kvart eit ord 🙂 Me gler oss til selskap i dag!

  3. Heidi: permalink

    Tusen takk, begge to. Får prøva å halda prestasjonsangsten frå livet når eg skal spegla meg i slike vakre ord. 😉

Legg att svar til morsan Avbryt svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: