Om å kjenna seg att.

Festen i går blei ei stor oppleving. Det var varme klemmar frå eg kom inn døra og den gode kjensla av at “Desse menneska er eg jo faktisk veldig glad i, korfor i all verda ser eg dei ikkje oftare…”

Eg hadde gløymt kor mange fargerike og flotte folk eg faktisk gjekk på skulen med. Når ein møter dei att i ein slik setting så kjem dei faktisk inn under sistenemnde kategori alle som ein. Dei hadde bokstaveleg talt kome frå aust og vest og sør og nord for å vera med på festen.

Kari Lise hadde reist heilt frå Chicago fordi ho hadde så lyst til å sjå oss att. Der borte vart ho verande etter å ha studert i USA i eit par år. Under namnet Kerilaisa lever ho med amerikans mann og to vakre tenåringsdøtrer me fekk sjå bilete av. Det er tjueseks år sidan sist eg såg henne, og bare møtet med ho ville gjort festen verd sin pris.

På ein veranda i Thailand sit Steen og skriv Boing-blad og barnebøker viss han då ikkje syng nede på stampuben sin. Han hadde sidan sist fått seg kone frå Thailand og adoptert to thailandske tenåringsjenter.

Inger Kari var nygift og Morten, som var næraste naboen min størsteparten av barndomen, og gjekk i klassen min i tolv år, hadde blitt bestefar til to jenter.

Rune kom utkledd som gorilla i førtiårsdagen min. Han hadde fått snusen i at eg skulle feira og dukka opp heilt uanmeldt. Han letta ikkje ein millimeter på gorillamaska og eg var heilt ekte vettskremd då han prøvde å fanga meg.

Børge ankom same festen utkledd som ei lett hysterisk dame med grøne platåsko og eit kålhovud under armen. Han påstod at han var leiar for fanklubben min på Vikeså og radbrakk dikta mine. Han var like uanmeld og ubuden som mannen i gorilladrakt. Tenk å kjenna folk som bare gjer slike ting utan at du har sett snurten til dei dei siste fem åra.

Ragnar hadde måtta legga opp karrieren som dypdykkar i Nordsjøen fordi ein rett og slett ikkje kan ha ein slik jobb i mange år. Nå jobba han på kontor, men glimtet i auga hans gjorde at eg absolutt kjende igjen
“Vidlasen” som hoppa utfor små stup med eini gammal herreparaply som fallskjerm, og konstruerte sine eigne slalåmbindingar då han var fjorten.

Ein av dei mange konklusjonane var at me var evig takknemlige fordi me hadde fått veksa opp på denne vesle flekken av ein tettstad på seksti og syttitallet då alle kjende alle og fabrikkblåsa bles signal kvar dag klokka halv tolv som betydde at folk skulle gå heim til middag. I klassen min var det folk som sykla heim kvar einaste skuledag for å eta middag i langfriminuttet.

Sjølvsagt gjekk tida alt for fort og plutseleg stod kjærasten min der for å henta meg. Eg meinte på førehand at klokka eitt sikkert var passe seint, men sjølvsagt kjendest det alt for tidleg.

I dag har eg vore serverings- og kjøkkenhjelp i konfirmasjonen til Karen Amalie. Veldig kjekt det og.

Snipp snapp snute
så var helga… ute…

Heidi