At tida går så fort som ho gjer

forundrar meg kvar einaste dag. Det er vanskeleg å ha realistiske mål for kva ein kan rekka i løpet av ein dag, og truleg er det ein uting å operera med slike mål i ferien.

Kjærasten min er komen heim frå kurs, så nå er eg ikkje
“fungerande aleinemor” lenger. Ikkje det at belastninga er spesielt stor heller nå som me deler hus med bare ungdomar. Då eg hadde to barnehagebarn og to førskulebarn og sjølv skulle på jobb, då gjaldt det å trekkja pusten djupt når ein skulle vera aleine ei veke.
Likevel, det er noko skuldresenkande med å vera to.

Eg fekk akkurat vita at ti ungdomar vart funne bevisstlause utanfor ein buss på ein rockefestival ikkje så langt frå her. To av dei er bekrefta døde. Det blir spekulert i om dei er kullos-forgifta, eller om dei kan ha fått i seg noko giftig på annan måte. Oddvar er på den festivalen, men han var snar til å ringa Oddvar slik at me slapp å engsta oss for han. Ennå har dei ikkje gått ut med namn. Ein tenkjer jo automatisk at ein håpar ingen eg kjenner er berørt av dette. Sjølvsagt er det ein litt egoistisk tankemåte som dukkar opp kvar gong ein for eksempel møter ein ambulanse med blålys.

Eg trur eg skal ut og sykla litt. Eg treng ein tenkepause.

Heidi