Ei stemningsrapport frå kvelden.

Den kvelden eg er i akkurat nå her på Solgården, altså. Inne i festsalen øver det som skal bli eit slags sommarkor. Eg sit ute på terrassen, og har faktisk måtta søkja ly under eit halvtak med den bittelille pc-en min fordi det er nokre regndropa i lufta som truleg ikkje er bra for teknologien…

Ungdomane musiserer, Lars spelar på utandørspianoet, Rudi og Magnus spelar gitar og nokon syng til. Dei er flinke. Ein annan ungdomsgjeng spelar vannpolo i bassenget. Synd at Halvard ikkje kjem før neste tur. Han hadde likt å jamma i lag med dei.

Me er langt borte frå dei norske sommarnettene, og mørket kjem allereie smygande. Dei av dei vaksne som ikkje er på korøving, sit rundt borda og småpratar. Eldstemann som er med på turen er 93 år. Han er ein sprek mann som nettopp la ut på ein liten spasertur.

I dag har eg hatt ein roleg ettermiddag, ei god bok ute i sola er ikkje dumt, og ein symjetur i bassenget var herleg det og. I den vesle luksusleiligheita mi leikar eg “bu- i- eit- ryddig- hus- med- nystrokne-klær-leiken.” Til ei avveksling kjennest det bra og interessant. Den største luksusen her er at eg bare skal ha barneopplegg, fortelja, historier, lesa og skriva medan andre lagar mat, vaskar opp og til og med vaskar huset mitt. Reine husmorferien med andre ord.

Før eg reiste, kjøpte eg meg ei stor teaterdokke, som eg har ønska meg lenge. Ho er ca like stor som eit barn på halvanna år. Ho er ei handdokke med ei styrestong på den eine handa, slik at ein spelar med ei hand inni dokka og ei hand på stanga. Etter litt tenking fram og tilbake har ho fått namnet Theodora.

Barnsleg som eg er, så har eg vore i kassen med gøymde barneklede, og pakka ned ein liten feriegarderobe til Theodora. Eg vurderte å gje henne eit anna stemmeleie og ein annan dialekt enn meg sjølv, men fann ut at eg er såpass lite driven i dokkespel at det ville bli for innvikla å halda styr på både rørsler og dialektar.

Då Ingrid venta besøk av ein tidlegare klassekamerat her ein kveld fekk eg treng beskjed om at hand- dokka fint fekk halda seg på matta. Å ha ei mor som tok i mot eller vinka farvel med ei teaterdokke på armen var rett og slett litt for flautt. Eg har vel ein viss respekt for synspunktet. Sidan mi eiga mor ikkje i sine villaste fantasiar ville ha gjort noko slikt, veit eg ikkje kva ungane mine gjennomgår.

Heidi