Post mortem.

 

Du rakk å bli kasta jord på,

før det av mayaindianarar profeterte øyeblikket

verda hadde frykta i årevis,

då jorda og alt dens vesen

klokka tolv minutt over tolv

tjueførste desember to tusen og tolv

skulle gå under.

*

Du ikkje bare blitt kasta jord på,

korsteikna og velsigna,

og grått for,

du låg i kista

omringa av blomar. ¨

*

Tidspunktet kom

trompeten

og den elektriske gitaren

var framleis

midt i deilig er jorden,

sånn omtrent på

”Slekt skal følge slekters gang.”

*

Eg kikka ned på klokka mi,

den med rosa gummireim,

som gav meg utslett på handledet,

konstaterte at om klokka gjekk rett,

noko eg meinte ho gjorde,

så skulle slekt framleis fylgja slekters gang,

og tider både koma

og henrulla.

*

Der sat me i det minste gravkapellet,

jentene mine hadde gitt frå seg stolane

til nokon som trong dei betre.

Di stod bakerst i lokalet,

hutra litt i korte, svarte kjolar.

*

Me vart ståande ved kista di

før me tok med oss blomar

for å leggja ut

på dei snødekte nye gravene

saman med brennande lys

*

På gjestgiveriet

sette dei blomane i vasar

og serverte smørbrød med laks

og med reker og fin smelta ost.

*

Talane blanda seg

med ostekaka og varm kaffilukt,

med bunadskledde servitørane

med finsk aksent.

*

På veg inn til kyrkjegarden ramla eg

og slo hol på kneet

akkurat slik eg pleidde å gjera

då eg var fem år,

det vart tre hol

på kneet av strømpebuksa

den nye i tynn ull,

den som skulle vera så sterk.

*

Snølaget låg tjukt og mjukt

som eit vernande teppe om gravene,

Framleis var dei eine tom

bare støtta var på plass.

Du skulle rekka å koma

til siste kvileplassen

saman med henne,

ho du ikkje kunne leva utan.

*

Den siste biten skunda du deg,

du gav slepp på livet

og sovna inn til gitarsoloar,

og fleire hender

enn du kunne klara

å halda fast i.

*

Då me nådde fram til deg,

hadde du lagt kroppen att,

me såg han,

og såg at den hadde ingen

lenger bruk for.

*

Kroppen låg att,

i ei av dei velbrukte

flannelsskjortene dine,

dei gav deg ein kvit ansiktsduk

og lukka døra for livet

for aller siste gongen.

*

Eg kviskra farvel,

og tenkte på dei russiske songane dine,

og alle gjetteleikana

om kven som kunne ha skrive

lange lyriske linjer

som du alltid siterte etter minnet.

*

Så langt

og så kort

kan eit menneskeliv vera.

*

Dei kvite blomane

stod der

i sin bleike uskuld,

og den vennlege begravelsesagenten,

han me brillene,

som me nesten var blitt litt kjende med

det siste året,

gjorde oss diskret merksame,

på at dei snart venta eit nytt fylgje

med andre sørgjande.

*

Me nikka forståande

og gjekk ut døra

med armane fulle av blomar.

*

Det var glatt ute.

Heidi