sporisand

Dagen starta med sein frokost, kaffi og lilla strikking. Etterkvart tok eg og Eva Mari oss ut i nysnøen og nullgradersføret som innebar at snøen som låg på bakken var mest som vått snøslaps å rekna. Vakkert og vinterleg var det likevel.

Me tok bussen opp på Bærums verk der me møtte dei to andre svigerinnene i Harboe-familien, Astrid og Elisabeth. Me hadde bestilt bord på Vertshuset for å eta adventslunsj saman. Dette er eit nydeleg lokale i nasjonalromantisk stil der servitørene går i folkedrakter mens dei serverer.

Maten var standsmessig, hummersuppe med heimebakt brød og karamellpudding med krem og frukt. Etter at måltidet offisielt var over, bar dei inn etasjefat med klementiner, dadlar og sjokoladekaramellar. Ryktet seier at staden snart skal opphøyra å eksistera i sin nåverande form, så det var kjekt å få det med seg. Veldig koseleg var det og at me fire fekk nokre timar for oss sjølve, det skjer ganske sjeldan.

Etterpå gjekk me for å få med oss julemarknaden på verket der ein kunne kjøpa heimestrikka luer og vottar, brende mandlar, akevittgelé, peanøttsmør med pepar og chili i tillegg til diverse anna ein kan trenga eller ikkje trenga.

Ettermiddagen og kvelden har me brukt inne med strikkepinner, kaffi og ein passe søt julefilm. Eg har prøvd å leggja ut ei lydfil til den nye salmen eg spontant har laga dei siste dagane i lag med Arne Martin Sandstad. Det har eg ikkje klart å få til frå mobilen, men kanskje eg klarer det i morgon. Kan likevel ikkje dy meg for å leggja inn tekst og notar.

Mens eg er i det kyrkjelege landskapet sånn avslutningsvis, så vil eg gjerne gratulera Sunniva Gylver som har fått tillit til å bli ny Oslo-biskop etter Kari Veiteberg. Dette har eg stor tiltru til.

Heidi

Eit strikketøy let seg av alltid fiksa i nærleiken av Eva Mari. Plutseleg sat eg i sofaen, prata og drakk kaffi medan eg strikka meg eit nytt lilla adventskjerf.

Den nemnde dama er heilt rå både med strikkepinnar og symaskin. I løpet av dei siste vekene hadde ho strikka to julebukser med reinsdyr på magen, og den eine var til min vesle Tage.

I byen fekk me kjøpt matchande flanellskjorter og mørkeraud strømpebukse i rett storleik. Etterpå hadde me indisk lunsj på Jaipur der me koste oss med god mat medan me kikka ned på folk som myldra rundt i gata i det sure vinterveret med store pakkar og elegante kåper. Min personlege favoritt var nok mannen i dynejakke som hadde lånt jordbærlua til barnebarnet eller kanskje av det yngste barnet sitt. Lua var for liten til å nå øyrene, men varma nok greitt på toppen av skallen der menn på hans alder fort kan bli litt kalde…

Me sat så godt der at me til og med plukka fram strikkepinnar til kaffikoppen. Eg veit ikkje om det er uhøfleg åtferd på ein restaurant, men ingen såg stygt på oss.

Etterkvart tok me banen til Tøyen der me møtte Sunniva med ein liten nyhenta barnehagegut i vogn. Me blei med dei heim til ein fin ettermiddag med tacos og tortillas. Halvard kom og på besøk, og Tage opptrådte med alle sine nyaste kunstar. Då guten var i seng og me var på heimveg hadde det kome eit tynt lag med nysnø, og bakgården der eg drakk kaffi og skreiv salmer i sommar var nå fyllt av vinterlys.

Dagens siste spennande prosjekt er at ei ny salme eg skreiv på toget i går er i ferd med å få melodi allereie. Eg gler meg til eg kan publisere han her 🕊️.

Auga er ved å detta igjen, så eg skal avrunda blogginnlegget, og lukka luka igjen før eg sommar. God natt ❄️.

Heidi

I dag opnar eg luka inn til ein togtur på sørlandsbanen. Klokka eitt hekta eg med meg kofferten min, vottar, jakke, skjerf og lue og forlot skulen med kurs for jernbanestasjonen. Eg er aldri hundre prosent sikker på om eit tog dukkar opp før eg ser at det rullar inn på rett spor på perrongen, og det gjorde det i dag. Heilt rutemessig, som det heiter på togspråket.

Før sommarferien opparbeider eg meg to dagars avspasering som eg har ruga godt på fram til nå. Då eg bestemde meg for at ein fredeleg Oslo-tur måtte vera tingen i den travlaste førjulstida, framstod det heile som ein veldig god idé. Dei siste dagane har eg ikkje vore så sikker. Eg har hatt så mange ballar i lufta at det har vore reine balansekunsten å få kabalane til å gå opp, og i går var eg så trøytt at eg nesten ikkje visste korleis eg skulle orka å pakka kofferten. Men det fekk eg gjort, og i dag morges kjende eg meg klar. Vikaropplegg for juleverkstad er ferdigstild, eg har fått øvd med dei som skal opptre i kyrkja, og fått tømt keramikkomnen etter ein vellukka omgang med glasurbrenning. Eg har ikkje fått rydda verken arbeidsbordet på jobb eller arbeidsrommet heime, så der kan alle sjå spor etter ein travel og lettare kaotisk person med mange merkelege prosjekt på gang.

Eg las på Go-ahead si side at vognene i eit togsett var ute av drift slik at ein måtte belage seg på å reise med lokaltog vogner utan toalett eller kafeteria vogn. I dag kunne dei informera om at vognene var på plass og at toget gjekk som vanleg. Av og til må ein ha flaks.

Nå sit eg i nemnde kafevogn og nyt ein kopp togkaffi i pappkopp med lok. Ein kunde seier » Æ ska bestill ein porsjon kjøttkaka i brun saus, fantasien strækk sæ ikkje lenger». Den blide sørlandske togvertinna svarer «Men det æ jo det beste i værden!». Kunden svarer «Ja, ikke saint…» Førebileteleg positivisme frå begge partar. Eg blir rett og slett i litt godt humør av vinklinga på handelen.

I kveld blir eg henta på Lysaker stasjon av Eva Mari, som eg gleder meg til å treffa. Så gleder eg meg til å møta Sunniva, Trygve, Halvard og vesle Tage. Før eg kjem så langt har eg to romaner å dukka ned i. Kanskje får eg skrive litt og?

Klokka er ti over tre, og det skumrar alt der ute. Eg høyrer til dei av oss som liker desember mørket. Det er noko koseleg med mørke morgonar og mørke ettermiddagar. Det er fint å tenna levande lys og nyta dei lange kveldane og dei lange morgonane.

Eg kjenner mens eg skriv at eg har konvertert tilbake og kome fram til at ei reise i adventstida er gode greier. Dei andre klarer nok både å halda fortet og passa på at jula er i gang til eg kjem heim igjen. Det einaste eg kanskje kunne ønska meg nå var eit strikketøy, men det kan det henda at det går an å gjera noko med.

Heidi

Eit open luke mot grønt kyrkjelandskap

I ettermiddag var eg på eit utvalsmøte i utval for grøn kyrkje her på Bryne. Det er eit av dei engasjementa eg er veldig glad for. Eg vil så gjerne bidra på eit eller anna vis til å arbeida for ei framtid for menneska på jorda og for skaparverket. Det er lett å kjenna seg handlingslamma. Det blir liksom litt smått å sortera søppel og å ta toget i staden for å fly. Alt heng fast i store system det kan virka tungt og nesten håplaust å påvirka. Då klamrar eg meg til Changemakers motto «Det er klart at jeg kan forandre verden», og minner meg sjølv og andre på at alle menneske bare er eit menneske, og at viss mange menneske står saman, så er det mogleg å få til forandringar.

Me arrangerte nettopp eit jordmessearrangement med kyrkjemiddag og panelsamtale i lag med litteraturfestivalen «Jorddøgn», det var veldig fint. Me, eller det vil seia langt meir kompetente folk enn meg har opparbeida ei blomstereng mellom kyrkja og byen der det er sådd frø som er samla inn lokalt. Me har hatt kurs i kompostering, temakveld om bier, kurs i vegetarisk matlaging og byttedag, så har me skrive ei fast spalte i menighetsbladet og forsøkt oss på ein klesbytedag. Nå diskuterte me nye idear, kunne det vera ein idé å ha kveldar med praktisk verkstad i reparasjon av klede og idear om redesign?Me veit ikkje, men me tek gjerne i mot idear. Eg er glad for å tilhøyra ei kyrkje som tek dette med grøne verdiar på alvor. Likevel tenkjer eg at det aller fremste kyrkja kan tilby er levd truspraksis. Det mest unike kyrkja har å tilbu er trua på Jesus, på at livet er sterkare enn døden og kjærleiken sterkare enn hatet. Det er ikkje småting, og det er nesten litt vanskeleg å skriva om. Likevel tek eg sjansen. Nokre av oss trur at det er mogleg å lena livet sitt i tillit mot det som er større enn mennesket. I dag avsluttar eg med eit dikt frå den nest siste diktsamlinga mi, «For humlene si skuld»:

Så står me her

Så står me her
saman og aleine
med dei sprikande liva våre pakka tett rundt kroppen.

Står her med trass og håp,
med vrang og god vilje
og store haugar
av alt me ikkje makta
blanda med bunker av alt som vart betre enn nokon kunne ha venta.

Står her med hendene fulle av liv og knuste skåler,
med krukker fulle av skår, og speglar fulle av sprekker.

Står her med sorga
over alt som skulle ha vore og takken for alt som vart.

Står her og er framleis i live skjelvande, sterke og redde,
framleis med håpet
som gulltrådar
i furene i handflatene våre.

Sjå i nåde til nervebanane i våre levde liv,
til spora me tråkka opp
slik at dei ikkje blir andre til skade,
slik at det gode ting kan spira

også i furer av tap og tårer.

Me kviskrar forsiktig
i takt med vår eigen pust og puls:
Så får du ha takk, då Gud,
deg høyrer livet til.

                                                                       Heidi

Opninga av luka for i dag gir lesaren ein kikk inn i læraryrket, ein jobb eg til våren har halde til i i fulle førti år. Det siste står for meg som merkeleg på grensa til lite truverdig. Kor har det blitt av førti år av mitt liv?

Svaret er at eg har levd dei djupt og intenst, og dokumenteringa er det vel heller ikkje noko å seia på. Desse åra har bare gått så forunderleg fort.

Læraryrket er ei tålmodskrevande og intens livsform. Det nyttar ikkje å skunda seg, for då kan ein fort springa forbi eit eller anna barn som treng å bli sett, og ein kan ikkje rekna med å ta lange pustepausar, for det skjer alltid eitt eller anna som krev at ein koplar seg på rett kanal fortare enn lynet.

Med ein kombinasjon av skule og kulturskule har eg ein tolvtimars arbeidsdag kvar veke, og i periodar kan det fort bli fleire av det slaget. Men eg klagar ikkje, lærarar har eit avkorta arbeidsår med lange avspaseringar, og sidan eg jobbar heime kvar fredag, må all undervisning og bunden tid inn på fire dagar. Då seier det seg sjølv at dagane blir intense.

I dag tidleg tenkte eg at ei arbeidsøkt måtte til i klasseromet i løpet av morgonen, for eg visste ikkje ein gong om me hadde fått hengd opp adventkalendaren i form av kvar sin konvolutt med hemmeleg innhald. Overraskinga var stor, og gleda djup og ekte, då eg opna døra og såg inn i eit magisk pynta klasserom som nokre av mine fantastiske medarbeidarar må ha brukt delar av helga på å få organisert. Litt av resultatet ser du på biletet, og smilet er heilt autentisk og rett frå hjartet.

Deler av føremiddagen gjekk med på å glasera ferdigbrende keramikkrelieff i ulike fargar og dekorar, for å så å setja på ein omn med glasurbrenning som skal jobba seg opp til tusen grader eller meir i løpet av natta, og forhåpentlegvis er klar til å opnast ein gong i morgon ettermiddag. Keramikkbrenning er kjempespennande, ikkje minst glasurbrenning, for ein veit aldri korleis resultatet blir. Det å opna døra inn til omnen etter fullend brenning er skikkeleg spennande, og etter å ha fyld omnen, bolta døra igjen, og starta han etter alle kunstens reglar er eg alltid redd for å ha gjort eit eller anna heilt gale, og i verste fall starta ein brann i løpet av dagen eller natta. Til nå har det gått bra.

For å hella litt malurt i begeret, så er det mest alltid eit eller anna som går gale og i løpet av ein dag. Det har vore ei rivande utvikling frå mine første lærarår med grøne krittavler der ein skreiv med firkanta kvitt, eller rundt gulkvitt tavlekritt. Nå skjer alt digitalt, og det er fantastiske mogleheiter så lenge teknologien leverer, men utruleg stressande når ein står der med ryggen til ein klasse og prøver å få tavla til å virka medan elevane blir stadig meir høglytte.

Etter å ha brukt ca ti minutt på å prøva på alle tenkjelege måtar å få kopla på ipaden for å kunna presentera vekesongen til adventsamlinga og bileta til adventboka på tavla, måtte eg resignera og klara meg utan visuell støtte. Og som i mange skuledagar har det vore både trøysting, skjenning, klemming, grensesetjing og friminutt som har forsvunne i alt anna enn å slenga seg ned i ein sofa på personalrommet.

Rett etter undervisning og planlegging av dei neste vekene i lag med trinnteamet, var det utviklingssamtalar med ein og ein elev med tilhøyrande foreldre. Me sat der med vintermørke utanfor, og ikkje sei det høgt til nokon, eit brennande stearinlys på bordet. Desse treffpunkta med elev i lag med foreldre to gonger i året er veldig fine. Det er krevande i forkant med elevsamtalar, fagevalueringar og legging av kabalar for frammøtetider, men det er veldig fint å få setja seg ned og snakka saman på denne måten.

Plutseleg har dagen gått, og læraren syklar heim i mørket i iskald vind og rekk å bli skikkeleg kald på fingrane, og plutseleg er det langt over tida då ein eigentleg burde gått og lagt seg.

I morgon ventar adventfrokost i klasseromet, adventsstund, forestilling med 6. trinn og øving av drama til julegudstenesta. Det blir sikkert fint. Innimellom skal det gjerast klar til juleverksted, leitast etter ei pukkelhette til ein kamel, gjerast klar til ein krle-time og ha litt utviklingssamtale og sånn. Det blir sikkert fint.

Heidi

Så har me trådd over terskelen til det romet i livet som heiter advent. Det pleier å vera eit fint rom å vera i, og døra opnar seg like plutseleg kvart år, sjølv om me har både klokke og kalendar.

I år trefte det seg til og med slik at første desember er første sundag i advent, og når det passar slik pleier me å laga adventkaffi og tenna det første lyset i lag med familien. Sidan det var julemesse i kyrkja i går var diverse julekaker, ambrosiabrød og eplesyltetøy av det heimelaga slaget kjøpt inn slik at det vart eit enkelt gjestebod å halda.

Ute var det grått og kaldt og surt, så det passa fint å koka ei stor gryte kakao, eller for å vera meir nøyaktig sjokolade basert på kokesjokolade. Det er sjeldan kost her hos oss, eg trur det er årevis sidan eg sist kokte kakao, men det heng ei kjensle av barndom og sundag ved denne drikken. Heime var det ofte kakao til kveldsmaten på sundagane, og for å forsterka det litt ekstragavante opna me ofte ein boks med sardiner i tomatsaus og som me hadde på grovbrødskiver med margarin.

Hos bestemor og morfar på Bryne kokte me kakaoen av kokesjokolade, og denne vart då kalla sukkerlade. Det var alltid stor stas å sitja rundt bordet og drikka det i store kvite koppar med brødskiver til. I dag drakk me av mummikoppar og var elleve personar rundt bordet. At det plutseleg er eg som er bestemora er litt uverkeleg, men så lenge me har med oss to oppegåande olderforeldre, så kjennest det ikkje fullt så gammalt som det elles kanskje kunne gjort.

I går, i ein alder av meir enn seksti, vann eg forresten mi første fruktkorg på åretrekning. I barndomen var slike korger ei korg med hank, gjerne med glitter tvinna rundt hanken og ei stor sløyfe på sida. Nåtidas fruktkorg er ei låg pappøskje frå butikken innepalla i selofan som viste seg å innehalda klementiner, epler, bananar, ei stor sjokoladeplate, ei pakke småsjokoladar, ein pakke oreokjeks og ein pakke sørlandschips. Me måtte spara opninga av korga til jentene kunne vera med og opna. Eg er litt usikker på om slike gevinstar for dei har den same magien som det hadde for oss for nesten 60 år sidan. Eg ser framleis for meg basardokker i trevogger med garderobestativ som eg heller aldri vann. To basardokker dukka likevel opp i min veg,den eine var ei celluloid-dokke med pålimt lysegult hår og brudekjole som onkelen min vann ein gong på slutten av femtitalet. Denne passa bestemor godt på, men av og til fekk eg leika med ho, noko som var stor stas.

Den andre basardokka vann farmor. Ho var stor, hadde lyst hår og krøller og var kledd i kjole, kvit fuskpelskåpe og med kvite gummistøvlar. På lappen som fulgte med stod det at ho heitte Dorthe. Eg var ganske stor då dette skjedde, ti år eller noko slikt. Farmor spurde om eg var for stor til å få henne, som den eldste jenta med mange yngre syskenbarn var det nok av dei som ville blitt glade for å få ho. Eg visste at eg kanskje var nesten for gammal til å få dokker, men eg hadde så frykteleg lyst på henne, og fekk lov til å bli den heldige mottakaren. Då barna mine 35 år seinare hadde klipt panneluggen hennar og brukt kulepenn i ansiktet vart eg oppriktig lei meg. Denne dokka bur framleis i huset mitt og går under namnet storesyster fordi me har fleire babydokker i tillegg. Døtrene mine synest av ein eller annan grunn ho er skummel, men barnebarna har heldigvis teke henne til hjartet sitt.

I går var det julemesse i kyrkja med program frå morgon til kveld. Barnekoret song og Iben fekk synga i mikrofon. Det var stappfullt av små og store menneske der som handla småkaker, syltetøy, trearbeid og heimesydde og heimestrikka bamsar, handlenett, grytekluter og andre varer. Dei kjøpte kaker og saft, graut, lapskaus og årer med mange lodd. Pengane strøymde inn til barnearbeidet i kyrkja og til barn i andre land som treng dei endå meir enn oss. Julemessedagar er skikkelege dugnadsdagar der me kjem med alle varene me har laga, handlar masse med godt samvit og nyt aktivitetsnivået.

Det er blitt advent og desemberblogging, for det ein har klart å gjennomføra i mange, mange år kan ein ikkje så lett bare bestemma seg for ikkje å gjennomføra. Det er ein ganske grei ting å skriva i desember i tillegg til i mai og om sommaren. Då blir det overkomeleg. Første luke i adventkalenderen er med dette opna. Kva resten av lukene inneheld for meg som skriv, deg som les og for resten av verda, er det fortsatt ingen som veit. Me får synga som i adventsongen av Eyvind Skeie, her med nynorsk tekst:

«Tenn lys, eit lys skal brenne for denne jorda vår,
den blanke himmelstjerna der vi og alle går
omkring og deler vona at gode ting skal skje,
må jord og himmel møtast, eit lys er tend for det.»

Heidi

August må vera den vakraste av alle månadar. Mogen,mjuk, full av fred og frukter og framleis full av sommar. Samtidig ber denne månaden med seg eit vemod over at me snart må vera klare til å gi slipp på det som har vakse seg fram og blitt fullend. Å gå gjennom august liknar mykje på det å leva. Kunsten å leva med vissa at alt skal forandra seg, alt skal bli annleis, alt skal gå over og kanskje koma tilbake er ikkje det enklaste me har å forhalda oss til når me str her med eit liv i hendene. Det er stor livskunst i det å kunna kviskra «La det skje» utan å prøva å halda krampaktig fast. Det er og livskunst å kvila i det som er vakkert utan å reflektera for mykje over at dette ikkje er noko me har løfte om å få behalda for alltid.
Dette er tankar som dukkar opp kvar gong det blir august, og i år trur eg at eg har tenkt ekstra mykje på det. Eg trur kanskje eg må skriva ei augustsalme der desse tankane får lov til å bli til ei bøn.

I år har eg levd i sommaren på ein intens måte. Me har vore på tre sommarturar og hatt to omganger med gildt besøk i heimen. Då me reiste heim sist veke bestemde Eva Mari seg til mi glede for å bli med til sørvestlandet nokre dagar. Det betydde at sommarferien fekk ein veldig god slutt med ein av yndlingsgjestene mine dei siste feriedagane. Me hadde ein herleg dag i Stavanger og ein dag med lunsj på Drivhuset, den koselege drivhusrestauranten her på Bryne. Me tok med oss Gerd og sat ute i nydelege omgivelsar der me kunne eta god mat, le veldig høgt og ha det bra.

I dag har eg og Leif vore på gudsteneste i Timekyrkja med dåp av heile seks barn. Det var ein nydeleg sommargudsteneste med sommarkjolar og bunadar og fin sommar utanfor vindauga. Sundagsteksten var om kvinnene som fulgte Jesus, som me får vita atskillig mindre om enn dei tolv mannlege disiplane. Etter ein sommar på farten kjendest det som å koma heim å vera i kyrkja her heime. Eg kjende at eg vart både rørt og rørt ved. Eg blir ofte rørt til tårer over å sjå barn bli borne til dåpen. Eg synest det er fint og vakkert at så mange unge foreldre framleis ynskjer at barna deira skal høyra til i kyrkja. Eg håpar at både dei som blir døypte og dei som vel å la barna sine koma til kyrkja på denne måten skal kunna oppleva kyrkjeromet som ein god plass å koma heim til både på kvardagar og vanlege sundagar, i høgtider og i tider der ein nesten ikkje kjenner grunnen under føtene sine.

I ettermiddag hadde me med to små jenter til Vitenfabrikken på Sandnes. Det var ein kjekk måte å vera saman på. Så heldige me er som har to av barnebarna så nære at me kan vera i lag med dei fleire gonger i veka. Slik hadde eg det med mine besteforeldre, og i vaksen alder ser eg på det som ein stor ressurs at dei var der.

Om få dagar skal eg møta igjen ein gjeng andre barn som er viktige for meg. Eg gleder meg vilt og oppriktig til å sjå dei igjen. Det er eit fantastisk privilegium å ha ei stor gruppe barn ein får lov til å bli glad i og fylgja tett gjennom årstider og utviklingstrinn. Sjølv om eg veit at det å starta eit skuleår er omtrent som å kasta seg uti kald sjø etter å ha lege lenge og hatt det roleg og godt på eit varmt svaberg. Det er alltid intenst å begynna igjen, å byggja opp eit nytt lite samfunn med nye timeplanar og andre endringar. Ein kaver litt rundt i kaldt vatn før ein har det heile under kontroll, men erfaringa seier at det meste kjem på plass etter kvart. På min arbeidsplass har me allereie starta litt med planlegging. Me begynte på fredag, og så blei det helg i staden for ferie. Det gjer at eg faktisk føler at me er i gang att.

Når eg møter elevane mine igjen hugsar eg alltid å fortelja at det framleis er sommar og at i resten av august skal me oppleva seinsommaren saman. Det gjer meg godt å kunna seia akkurat det.

Heidi

Dette er litt av utsikta frå Sunniva og Trygve sin balkong i Oslo. Det viser deler av ein fantastisk bakgard med drivhus, plantekassar, tre, benker og småbord og eit fantastisk uteareal for alle småbarna som bur der. Eg er imponert over byutviklinga i Oslo. Det er så mange grøne lunger, parkar og fellesareal, og bilane har forsvunne meir og meir ut av sentrum.

Me har hatt eit heilt fantastisk ver denne veka, sol og sommar kvar dag, deilig fint og varmt. Det vil seia nå i føremiddag har det regna litt, men når det er 20 grader og meir og vindstille, så er det ikkje så farleg med sommarregn. Eg høyrer at ikkje alle er like fornøgde med sommarveret i år, men me har truffet godt med turane våre, og me har samanlagd hatt ein fin norsk sommar, synest eg.

Folk soler seg i parkane og på strendene, eg synest å leggja merke til at sommarbrune nordmenn har lysare brunfarge enn for eksempel for ti år sidan. Kanskje det skuldast solkrem, eller kanskje at det å steikja seg i sola ikkje er så trendy som før? Skal sjå eg er meir trendriktig enn eg trur, for i år har eg ikkje ligge strekk ut i sola innsmurt med solkrem ein einaste gong. Ikkje fordi eg ikkje kan lika litt sol på ryggen, men då skal ein ha god tid, og det har skjedd så mykje anna.

I går hadde me ein nydeleg kveld i lag med Torun, Torbjørn og Elise som kom frå Røyse for å vera i lag med oss. Me hadde kjempegod middag på Südöst på Grünerløkka før me spaserte rundt i byen, prata og såg oss om. Det har vore mange fine treff med venner i sommar, gode menneskemøter er noko av det finaste eg veit. På torsdag hadde eg ein lang og og triveleg lunsj med mi gode barndomsvenninne Sissel på Aker brygge. Me treffest sånn omtrent ein gong i året, og som det står i songen: «Hver gang vi møtes, har vi det bra, vi e venna før livet, sånne e goe å ha.»

I går flytta me inn på gjestehuset på Katharinahjemmet, her bur det nonner og voluntører, turistar og studentar. Dette er ein god og fredeleg plass å halda til når ein er i Oslo. Eg har budd her fleire gonger med venninner, men eg trur det er første gongen Leif er her. Her er det fint bibliotek, klosterbutikk, kapell og ein koseleg spisesal med enkel og god frokost. Viss ein vil kan ein vera med på tidebønner. I går var me på messe i Dominikanarklosteret som ligg fem minutts gange frå her me bur.

I dag har me feira min eldste svoger Joffe med storfamilien, pølser, salatar, frukt og kaker. Me stilde ein heil liten delegasjon frå vår heim med Leif og meg, Halvard, Sunniva, Trygve og Tage i eit slags felles sundagsopptog frå Bekkestua stasjon med Tage i barnevogn.

Vel framme møtte barna våre fleire av syskenbarna sine og ein ganske stor gjeng små tremenninger var samla for første gong. Om me hadde klart å samla alle ville det ha vore ytterligare sju små syskenbarn, men geografisk spreiing tatt med i reknskapen, så var det slett ikkje verst å klara å samla så mange. Me var heime hos Einar og Astrid som har overteke det som for generasjonen under oss var farmor og farfar sitt hus og hage, og det var jo litt ekstra kjekt.

Jubilanten og dei tre brørne hans stilde alle i chenille-onepiecar med juletre og reinsdyr på, som vart kjøpte inn til Leif sin 60-årsdag, og alle var glade og fornøgde. Her vil nokon lura på om Harboe familien er litt spesielle. Til det kan det kanskje tilføyast at dei fleste familiar er litt spesielle, så akkurat det spørsmålet skal få bli hengande ubesvart i lause lufta…

I morgon avsluttar me den siste av dei tre ferieturane for i år og set oss på toget heim. Nå blir det striskjorte og havrelefse som det heiter på den gamle seiemåten. Me kan vel fornya oss litt og kalla det morgonalarmar, vekeplanar og fråverssjekk på Visma.

«Når hausten kjem og sistkveldskløva hente, då skal e takk, før sommarn så å fekk». Men som eg minner meg sjølv om kvart år: August er ein sommarmånad, og det er framleis langt fram til hausten…

Heidi

På onsdag sette me oss på toget retning Oslo. Me har budd tre netter hos Sunniva og Trygve som har flytta inn i ny leilighet i ein av dei gamle Gråbeinsgardane i skjæringspunktet mellom Tøyen og Grønland. Dei har ikkje gjesterom, men ein fantastisk bakgard dei deler med alle dei andre i komplekset. Der var det eit bakgårdshus besøkande gjester kunne leia seg inn i.

Der var det mellom anna eit drivhus med langbord der eg sette meg ned for å skriva ein salme som eg bestemde meg for å skriva rett etter at eg hadde lagt ut sist innlegg. Eg har lyst til å dela teksten eg skreiv. Arne Martin Aandstad har alt laga ein fin melodi, men den trur eg ikkje at eg får til å dela frå mobilen, så det får venta. 😊 Eg er i byen og sit utanfor Espresso House på Stortorget og skriv. For ein snau time sidan fekk eg melding om at melodien var klar, så då måtte eg inn på ein kafé for å lytta til lydfila. Kreativt arbeid er spennande. Her er teksten. Sidan han er heilt nyskriven kan det framleis koma justeringar.

Rør ved vår vilje

Rør ved vår vilje, Skapar.

Rør oss, så me kan sjå

kor vondt og kor vilt me handlar

mot jorda me lever på.

Rør våre nakne føter

me trør med på heilag mold.

Rør våre harde hjarte.

Skapar, me mista kontroll.

*

Rør ved vår tanke, Jesus.

Rør ved våre hjarte mildt.

Fyll oss med mot og varme.

Me veit me har gått oss vilt.

Rør ved vår egoisme

som seier at alt er vårt.

Rør våre redde tankar,

Herre, me treng det så sårt.

*

Rør oss, du Heilage Ande.

Rør oss og vår feige tru

på at me er utan ansvar.

Ja, rør oss, og vekk oss, du.

Lei oss i val og haldning,

og vis oss kor me skal gå.

Vis oss din veg til handling,

rør ved oss, gjer det nå.

*

Rør meg, du himmelske kjærleik.

Styrk mine vaklande steg.

Hjelp meg å håpa håpet,

kom, styrk meg, og bli hos meg.

Rør meg, slepp aldri taket,

sjølv når eg trur galt er rett.

Rør meg i himmelsk omsorg,

sjølv når eg snublar og dett.

Heidi

PS: Nå fekk eg til å dela notene

«Kalla den änglamarken eller himlajorden om du vill,
jorden vi ärvde och lunden den gröna.
Vildrosor och blåklokkor
och lindblommor och kamomill…»

Slik syng Evert Taube på plater og gamle innspelningar nesten femti år etter sin død, og mange har sunge og syng med han songen om å ta vare på alt det fine me har arva og har overteke ansvaret for.

Sommaren er verkeleg ei tid for det vakre, kvar dag finn eg fine fotomotiv som eg tenkjer eg har lyst til å dela på instagram for å la andre få sjå noko av det fine eg ser, det ser eg at mange andre og gjer, både der og på andre kanalar.

Ein av dei årlege sommargledene eg har er å lytta til Sommar i P2 og høyra meir eller mindre kjende personar fortelja om livet sitt utan å bli avbrotne av programleiarar eller motdebattantar. I år hadde eg mage episodar å ta igjen, sidan me har vore så mykje på reise, så eg hadde ein liten bank med ventande interessante menneskemøte. Eg såg at den eine som hadde ein episode der var klima-aktivist. Eg må innrømma at det ikkje var den første episoden eg klikka meg fram til, sidan sommaren var så fin og alt var bra, og eg visste at eg kanskje ville bli trist og fortvila av å høyra på.

Likevel, då eg var ute og sykla tur ned til strendene, og mellom anna tok bilete over frå ein byggåker på Vik eller deromkring, fekk tanken at nå hadde eg nytt stilla ei stund, nå kunne eg kanskje høyra litt på radio. Denne gongen fall valet på episoden med klimaaktivisten Jonas Kittelsen. Eg tenkte kanskje at det kunne passa mellom i åkrane og blomane.

Akkurat som eg hadde tenkt/ frykta gjorde dette sterkt inntrykk på meg. Det var lett å identifisera seg med den unge mannen først i tjue-åra som etter å ha teke pause i studiene og budde på ei hytte i eit halvt år der han las bøker og levde så billig han kunne for å få tid til å tenkja, fann ut at det einaste valet han kunne forsvara var å bruka livet på å prøva å gjera ein forskjell i forhold til klimakrisa. Han hadde budd eit år i Kina og kjend klimaendringar og luftforureining nær på kroppen, og var vettskremt med tanken på kva som var i ferd med å skje med jorda.

Då Trump vart vald til president for snart åtte år sidan, tenkte eg at dette har ikkje jorda tid til. Å la ein klimakrisefornektar ha roret i USA virka som ein situasjon ein ikkje kunne ha råd til medan stoppeklokka til ei ufråvikeleg gigantkrise tikka vidare. Trump vart vald, så kom korona, og så kom krigen i Ukraina. Klimakampen pågår, og mange krefter er sett inn på å snu utviklinga, men jorda er ei stor skute å snu. Naturforskarar seier at for å overleva som menneske er me programmerte til ikkje å få full panikk for villdyr før løva hoppar fram frå busken rett framfor oss. Det er ein beskyttelsesmekanisme for ikkje å gå til grunne i bekymringar, men kanskje ikkje alltid det som gjer åtferda vår mest framtidsretta. Under koronakrisa gjekk store deler av verda inn i eit for oss ukjend modus, og me levde med at ingenting såg ut som før. I den bobla levde me med store restriksjonar i to år. Det lar seg altså gjera å leggja om kursen viss me må. I følgje Jonas Kittelsen har me gått inn i ein kollektiv fornektingstilstand, der me later som om det klimaforskarane har funne ut ikkje er sant.

Dagens anbefaling frå meg er å høyra på denne episoden på «Sommar i P2», og så gjera deg opp eigne meiningar om kva du trur på eller ikkje. Eg veit at det er vanskeleg å vita kva me kan gjera. Det monnar liksom så lite om eg skulle lukkast i å vera kjempeflink til å sortera søppel, eller av ulike grunnar lar vera å gå inn i fly når det ikkje er tvingande nødvendig. Det er dei store systema me må endra på. Når det er sagt, så startar det meste av det store i det små, og alle store rørsler startar med at nokre få ser at det må skje noko.

Om eg har tenkt å lenka meg fast inne på stortinget eller noko slikt? Nei, det har eg vel ikkje, men eg har stort behov for å ropa ut at nå må det skje noko. Eg har barnebarn og potensielle oldebarn å ta ansvar for, og dei som lever under tørke og hetebølgjer som nesten ikkje er til å leva med, dei er har og barnebarn og barn eller er barn sjølv. Akkurat nå er mitt bittelille bidrag å skriva denne teksten, men eg tenkjer at me alle må vera så sterke og vakne og modige som me kan for å prøva å gjera vårt for at jorda framleis skal vera bebueleg og god i lange tider. Eg har problem med å forstå at dette ikkje skulle vera den aller første og største utfordringa å ta tak i, og eg forstår ikkje at ikkje alle kan einast om det.

Om dette er krisemaksimering og svartmaling, og om eg har latt meg lura til å tru noko som ikkje er sant? Ja, då kan eg med handa på hjartet svara at ingenting gledar meg meir, og det er ingenting eg heller ville ta feil om. Her har eg ikkje det minste fnugg av behov for å ha rett. Eg er bare redd at det ikkje er så vel.

Måtte me finna gode, kloke måtar å stå saman på. Og måtte me ikkje la alt det vanskelege overskugga gleda og det gode i verda og i kvardagane. Eg har klokkartru på at det går an å kvila i det gode slik at me blir sterke nok til å stå i alt som er vanskeleg. Dette var dagens, til meg å vera, ganske aktivistaktige tekst. Det er lov å la seg inspirera, og det er lov å vera ærleg og redeleg heilt ueinig i tankane mine. Ha ein framleis god sommardag.

Heidi