sporisand

Biletet over tok eg på sundag i gamle Stavanger. Det har med seg litt av den fargerike og uperfekte sommarsjarmen eg hadde lyst til å formidla.

Akkurat nå ligg eg på magen på ein sofa i hagestova der eg har opna dørene og kan kjenna sola varma meg. Litt sol takkar me ikkje nei til. Hetebølgjer i Europa i juni og juli har me med all respekt merka lite til her på sørvestlandet, og det bør me kanskje djupast sett vera glade for.

Heldigvis har me ein viss realkompetanse i å takla sommarregn og sommervind, så me klarer oss vel ganske bra enten me småhutrar i shorts og T-skjorte i 16 grader, eller me tek på ullgenser, regntøy og støvlar og går oss ein lang fin tur i regnet. Nå har dei lova oss nokre dagar med temperaturer på over 20 grader, og det passar bra, for i dag får me den første runden med sommargjester. Eg har laga rabarbrapai med rabarbra frå eigen hage, og Leif kokar spaghettisaus og bakar surdeigsbrød.

Sist eg skreiv ein sommartekst he, okka eg meg litt over store ryddeoppgåver. Til mi eiga overrasking er eg i mål både med rydding av arbeigsrom og rydding av ting eg tok med meg heim frå skulen. Det er nesten for godt til å vera sant,

sjølv om eg har brukt nesten ei veke av sommarferien til å få det til. Til trøyst og oppmuntring har eg høyrd på store mengdar podcastar: «Sommar i P2» og svenske «Sökarna» og «Dålig liturgi dödar». Den siste er laga av to svenske teologar som tek opp eit vidt spenn av tema med humor og nysgjerrigheit. Eg innser at den poden er litt smal, men ikkje så smal som det høyrest ut til, så gi han gjerne ein sjanse.

Den nyaste hobbyen min er at eg googlar langtidsvervarslet for Seljord ca kvar tredje time. Grunnen til det er at me komande tysdag skal slå opp den gamle lavvoen vår på Dyrskuplassen i Seljord for å vera med på Korsveifestival. Dette har me gjort annakvart år sidan dei to yngste barna våre var bittesmå for sånn ca tretti år sidan. Det har vore til stor glede og begeistring, og eit meningsfullt ankerfeste for det meste eg trur på. I år skal me ha med oss det eldste barnebarnet, og eg håpar det vil bli ei fin oppleving for henne og. I år blir dette det aller viktigaste fokuset for meg. I tillegg gler eg meg til programmet og til å vera der i lag med gode venner. Nokre av dei ser me veldig sjeldan fordi dei bur langt borte.

Og korfor skulle veret vera så viktig? Det lurer eg og på, eg kan ikkje hugsa at eg stressa med festivalveret for tjufem år sidan og sånn. Kanskje forklaringa er at då hadde me ikkje mobilar, og då fantest ikkje yr langtidsvarsel heller. Då fekk m vel ta det som det kom… At det skal regna når me kjem ser ut som ei urokkelig sanning, men me har slått opp lavvo i regn før. At det i tillegg skulle vera 27 grader stod for meg som rein bonus, for i lesande situasjon var det ca 12 grader her. Dei komande dagane såg først lovande ut, men så melde dei plutseleg regn tre dagar i strekk. Så vart det komande veret bra igjen. I dag morges var dei på ny over på tre dagar med regn, men for eit par timar sidan melde dei opphald på onsdag og moglegvis nokre små regnbyger på torsdag. Eg veit jo at me rett og slett får ta det som det kjem. Kanskje er det god trening i bekymringslaus livsglede for 64 år gamle damer å tenkja at campinglivet blir kjempefint enten det regnar eller ikkje.

Elles har eg endeleg fått tid til å fordjupa meg i Nottp R Thelle sin fyldige, grundige og veldig interessante biografi om Carl Ludvig Reichelt. Det er ei bok som ein må lesa litt langsamt for å få med seg alle aspekta, men eg anbefalar ho verkeleg.

«Hugs at nå har du ferie, du må ikkje bare jobba…» sa ei velmeinande venninne til meg då eg sa noko om kor fulle dagar ein fort får sjølv utan dei vanlege timane på jobb pluss før- og etterarbeid… Eg trur det er det eg skal gjera akkurat nå, slappa av litt… Kanskje sesonginnvia hengekøya?

Heidi

Eg innser at eg truleg aldri vil erfare det å kryssa mållinja etter eit gjennomført maratonløp. Eg vågar likevel å seia at det var litt same kjensla å fullføra løpet som sjuandeklasselærar. Dei siste månadane skjedde det så mykje heile tida, det var intenst og fint og travelt, og så var det samtidig det at eg skulle rydda meg sjølv og kassane mine både fysisk og mentalt ut av ein arbeidsplass der eg har halde til i 39 år og hatt det veldig bra.

Siste dagen gjekk eg heim med blomar, vasar, sjokolade, små gavar og store mengder kort og gode ord. Betre avskjed kunne eg ikkje fått. Det kjendest som om eg kunne skiljast frå alle, både små og store, med bare gode kjensler og gjensidige ønske om alt godt. Det var fint, vemodig og godt å kunna leggja seg ned litt på andre sida av målstreken, før det var å koma seg fort på føtene att for å rydda resten.

Etter ei fin jonsokfeiring med familien, med open dør mot bålpanna på terrassen, og regnet silande ned som seg hør og bør i dette hjørnet av verda, sette me oss i bilen og kjørde austover for å få nyta nokre dagar med det yngste barnebarnet, og alle dei andre me har der borte, medan førstnemnde framleis er nyfødde. Det vart ei fin veke, delvis innlosjerte på diakonissehuset, i deilig austlandsk sommarver med tjue grader pluss, som det så fint heiter i songen.

Nå har me vore heime sidan sundag, og sjølv om me har ferie, er dette ein liten smak av livet som kreativ lausarbeidar. Eg har skrive nokre timar kvar dag, noko som er ei rein glede, og eg har klart å skubba meg sjølv ut døra nesten dagleg, fordi eg har pålagd meg sjølv at nå finst det ingen god unnskyldning lenger for ikkje å gå ein tur kvar dag 😬

Så er det det som i utgangspunktet er det minst lystbetonte: Ein ny omgang med rydding. Eg har bore med meg alt eg ikkje hadde hjarte til å kasta på skulen i mange, mange berenett som framleis står på golvet i tøyromet i kjellaren. Arbeidsromet her heime har og vore ein nokså forsømt arena dei siste månadane, så der må det ryddast og reinskast for å få plass til det nye rotet… Og ikkje nok med det. Hyllene der med skrivesaker, diktbøker, teologiske bøker, eventyr, strikkeoppskrifter og formingsutstyr er så fulle at det ligg stablar utanfor bøkene slik at alt ramlar ned om eg prøver å leggja frå meg ein kulepenn der…

Nokon har sagt det så fint at det å rydda i gamle sakar er som ei oppdagingsferd og ein erindringstur i eige liv. Det fortel eg meg sjølv, og til ein viss grad er det sant. Faren er at ein blir veldig frista til å bla gjennom gamle bilete, boka du aldri fekk lese, og korta du ikkje har hjarte til å kasta.

Nå ryk store deler av diktsamlinga samlinga mi. Med kollegial respekt og nysgjerrigheit har eg i alle år plukka med meg diktsamlinger på sal i trådkorger utanfor bokhandlar, og i gratiskassar på opprydding i diverse bibliotek. I tillegg har eg kjøpt masse diktsamlinger fordi dikt oppriktig interesserer meg. Det gjer vondt å kvitta meg med ein tredjedel av dei. Ein høgare prosent klarer eg nok ikkje å prestera… Eg har nå rydda i fire- fem timar over to dagar, og berenetta i kjellaren er eg langt frå å kunna nærma meg. Eg må og innrømma at eg rotar forferdeleg når eg ryddar. For å vera ærleg rotar eg same kva eg gjer. Eg har alltid beundra at nokon kan laga fem retters middag, ha 30 elevar i kunst og handverksavdelinga eller baka sju slag julekaker samtidig medan dei har det tilnærma heilt ryddig rundt seg… Kanskje er det ikkje for seint å bli ein veldig ryddig person, men eg er stygt redd for at det kan eg bare gløyma

Det positive og fortrøystningsfulle er at eg er vant med å manøvrere i mitt eige rot, så det har eg ganske høg kompetanse på.

«Det er klart du må unna deg å ha ein ryddig og fin plass der du kan sitja og arbeida,» sa Torhild til meg ein annan gong eg rydda arbeidsromet. «Det fortener du,» trur eg jammen at ho la til… Så her er det vel bare å stå på… Enten ein time til dagen det første halvåret, eller eit skikkeleg skippertak nå… Ein kombinasjon av dei to høyrest kanskje best ut… Og nokon vil kanskje leggja merke til at for nokre menneske fell det lettare å skriva lange tekstar om rot og rydding enn rett og slett å rydda…😬

For å heva blikket litt. Denne flotte jenta her fyller 36 år i dag, og eg gratulerer henne med ord og varme tankar. Gratulerer med dagen, Ingrid! Eg trur ho er sånn omtrent det mest kreative barnet eg nokon gong har møtt, så valet av briller er ikkje tilfeldig.

Livet går fortare enn eg kunne ha forestilt meg. På biletet er ho omtrent fire år gammal. Eg budde nettopp i barndommen hennar, nå er eg så heldig å få ha beina mine i barndommen til døtrene hennar. Ha ein fin sommarmånad alle de som les her. Eg skriv nok meir etterkvart.

Heidi

Det finnest høge tider. Tider der sekund, minutt og dagar strekkjer hals og hever seg som høge spisse fjelltopper over eit lågare og meir monotont landskap. Det er desse fjelltoppene som først spring deg i auga når du snur deg og ser deg tilbake. Det er desse tidene du først vil hugsa når du tek eit overblikk over eigne tider. Det er minutt som brenn deg inn i sjela di på ein måte som gjer at du aldri gløymer dei.

Eg høyrde ein gong ein definisjon, eller kanskje snarare ei forklaring av korfor me bruker ordet «høgtid». Det er tider og dagar som stikk seg ut fordi dei er viktigare enn andre dagar, og derfor vil raga over dei som fjell i eit landskap av tid. Det er ei vakker forklaring.

For meg er det å møta eit nyfødde barn høgtid. Å få halda eit nyfødde menneske er noko av det sterkaste eg veit. Når dette mennesket er ditt eige barn eller barn av ditt eige barn, er det sterkare enn noko anna eg opplever.

Ei slik høgtid hadde eg på fredag. Bare synet av den vesle guten sende varmebølgjer gjennom hele kroppen min. Etter å ha forsikra seg om at hendene er reine og at ein ikkje merker snev av forkjølinga eller anna potensielt smittefarlig i eigen kropp, og så få lov til å løfta opp eit lite menneske på litt over tre og eit halvt kilo opp med hendene sine og leggja det mjukt og forsiktig i armkroken.

Å så få sitja der i lange heilage minutt og kjenna varmen og den nesten ikkje merkbare tyngda av ein liten kropp. Å stryka ein finger gjennom mørke hårfjoner som kjennest som silke mot fingertuppane, leggja ein naken liten fot med tær mindre enn maiskorn forsiktig i handflata si, finna kjende trekk i eit bittelite ansikt og sjå eit auge opna seg søvneg etter djup, salig mjølkesvevn. Nyfødde blikk er avgrunnsdjupe, dei ser ut til å spegla noko me andre har kome til å gløyma.

Bare sitja slik og telja den fjørlette pusten som vekslar i rytme, sjå det vesle mennesket strekkja kroppen mot vaken tilstand, grynta svoltent og leita med ein bitteliten munn etter kjelda for meir mat. Sjå det vesle mennesket bli agt til eit bryst, og kjenna att lydane frå eit diande nyfødd barn. Merka at kroppen din hugsar så godt at dei same ilingane går gjennom deg som den gongen det var du sjølv som hadde mjølk å by på. Så etter ei stund få eit mett og fornøyd spebarn tilbake i armane og kjenna at det sovnar igjen.

I dag er det pinsedag og høgtidsdag for oss alle. For den som nettopp er blitt mormor, er det dobbel høgtid. Eit nyfødd lite menneske utløyser hos meg ei kjensle som minner mest om forelsking. Helst skulle eg ha site der med spedbarnet heile dagen…

Tenk kva krefter og kjensler som er lagde ned i menneskenaturen for å få oss til å verna om dei aller svakeste og mest sårbare me nokon gong får i hendene, og tenk kor sterke livskrefter det ligg i eit nyfødd menneske.

Heilagt vere livet med kvardager og høgtider. Velkomen til livet vesle dotterson, og velkomen til livet alle andre små nyfødde. Måtte me som har levd ei stund og burde ha vit, klokskap og erfaring makta å gjera det til ein god plass å vera for dykk alle saman.

Heidi

Tysdag morgon vakna eg før halv seks og kjende meg for ein gongs skuld lysvaken så tidleg på morgonen. Då eg kom på jobb snakka eg litt med kollegene mine om kjensla å gå og venta på eit nytt barnebarn og uroa i kroppen ved tanken på at dotter di skal gjennom ein fødsel.

Klokka ni går første økt på Bryne skule over til å bli andre økt utan friminutt mellom. Eg kastar eit blikk på mobilen og held nesten på å besvime. Der ligg det eit bilete av Sunniva med ein nyfødd liten gut på brystet. For ei glede, alt var bra.

Tenk at eg hadde billett til Oslo klokka eitt to dagar seinare. Dette kunne ikkje vore betre. Fram til togavgang kom det til å vera bånn pinne, bokstaveleg talt, med akkurat nok klaring til å gå ned til toget og rett frå klasserommet og ha rimeleg god tid. Eg heiv ustrokne klede i kofferten og tenkte at det meste kunne ordnast når eg kom fram. Med litt for lange dagar og litt for korte netter gleda eg meg til å slappa av på toget med lesing, strikking, kviling og kanskje til og med litt soving. Av erfaring veit eg at ein togtur ikkje alltid er ein togtur, men eg håpa på det beste.

Eg må innrømma at det var litt nedtur då det tikka inn ei melding om at togturen var kansellert og at det blei buss for tog… Etter å ha øvd til ei stor forestilling med 60 sjuandeklassingar i siste timen min, gav eg kollega Ole beskjed om at eg bare måtte skunda meg, og til kollega Lise at eg ikkje fekk tid til å rydda vekk kniv og skjerefjøl, og at ho måtte vera snill å ta vare på iPaden eg ikkje hadde tid til å leita etter, fordi eg måtte få kjøpt litt mat til turen. Eg hadde nemleg tenkt å unna meg luksusen av å kjøpa noko på toget.

Då eg kom ut frå Narvesen ved stasjonen, vart eg innhenta av ein for meg ukjend mann. Han såg på kofferten min og lurte på kor eg skulle hen. Jo, eg skulle med buss for tog til Oslo. » Då skal du vera med meg, » sa han og tok kofferten min. «Det kjem vel ein buss?»spurde eg. «Nei, eg skal kjøra deg til Krossmoen, så skal du ta buss der i frå». Så bar det inn i taxien der det allereie sat ein passasjer. Me blei fortald at reisande frå Bryne skulle fraktast via Bjerkreim for å spara tid.

Vel framme fann han ein bussholdeplass det han meinte han skulle setja oss av. Eg bad han sjekka ein ekstra gong at sjåføren på hovudbussen visste me stod der, for denne stoppe staden låg verkeleg midt i ingenting. Han ringde og fann ut at bussen som skulle plukka oss opp var minst ein halvtime forsinka. Ute høljeregna det. Han ringde taxisentralen for å finna ut om han skulle setja oss av der eller venta til bussen kom. Litt unnskuldande, fortalde han at han måtte setja oss av, men først bar han bagasjen min inn i eit busskur som heldigvis var der.

Eg trøysta meg sjølv med at dette ikkje var noko stort problem. Barnet var kome trygt til verda, eg hadde ikkje blitt forkjøla slik at eg måtte halda avstand når eg kom fram, eg var på veg til Oslo, og ikkje minst, under tvil hadde eg teke på ei tjukk ullkofte under regncapen, så eg fraus ikkje ein gong…

Omsider kom bussen, som viste seg å vera ein vanleg rutebuss. Stort sett er eg imponert over kor godt folk taklar slike situasjonar som dette. Det var munter stemning på bussen, men eit par var litt oppgitte over å ha stått ein time i regnet og venta på bussen utan å ha fått beskjed om buss for tog i så god tid at dei fekk tid til å handla seg mat og drikke. Dei fekk etterkvart dela ei vannflaske sjåføren hadde kjøpt til deg sjølv, og eg kunne by dei på eit par riskjeks. Det var ein buss utan toalett, så nokon bad om tissepause. Sjåføren stoppa ein plass der det var toalett, men bad folk skunda seg alt dei kunne sidan me var veldig forsinka allereie. Eg bestemde meg for å håpa på ein litt lenger pause etterkvart… Men sjåføren var ein blid og hjelpsom sørlending som prøvde å halda humøret oppe i folk. Han forklarte at for hundre år sidan tok det fire døgn å koma seg til Oslo, og at dei skulle garantera oss å vera framme i løpet av kvelden.

I Kristiansand fekk me nyta luksusen å få ein ekte turistbuss med behagelege sete og store vindauge. Då gjekk det fort framover på motorvegane. Før Kristiansand hadde det vore reine mjølkeruta det me var innom fleire små stasjonar for å plukka opp og setja av folk, men dei som skulle på etter Kristiansand hadde sikkert for lengst blitt frakta med andre bussar.

På Lysaker stasjon vart eg tatt i mot med opne armar av Eva Mari og blei kjørt heim til varmt brød og deilig suppe.

Eg er framleis ein svoren togtilhengar, og elskar å reisa med tog. Eg må likevel innrømma at eg drøymer om at heimturen skal gå på skinner… Så tenkjer eg vel at eg håpar togselskapa ser at dei har eit visst forbetringspotensiale om dei drøymer om å omvende fleire til å halda seg til transport via jernbanen.

Men visst er eg takknemleg for å ha kome vel fram. Tenk så heldig mormor eg er som fekk helsa på mitt nye barnebarn bare tre dagar etter at han vart fødd 🌱.

Heidi

På sundagsskulen i dag var det bare to barn, dei eg sjølv hadde med. Det var nok ikkje heilt logisk å gå på sundagsskule på ein torsdag, men det var fint å vera der sjølv om me vart bare fire. Hilde lærde oss å laga fine fuglar, og eg var minst like ivrig som barna…

Etterpå blei det ein kopp kaffi hos Ingrid før eg sykla heim for å få ordna forskjellig. Eva Mari kom i halv seks tida. Gerd plukka henne opp på stasjonen og i kveld har me tre kost oss i heimen med løkpai og tende lys og ledd mykje.

Eva Mari, som hadde eit vanleg sete på nattoget i natt, gjekk relativt tidleg for å leggja seg . Eg har eit strikketøy eg hadde problem med å lausriva meg frå strikketøyet, ein liten ytterdress til eit nokså nyfødd barn. Eg måtte få ferdig siste armen, få alt på ein pinne og starta på raglanfellinga. Eg er veldig spent på om eg har nok garn, og beste måten å finna ut det på er å strikka så fort eg kan… 🥳 Eg har sett to episodar av datoen mens eg har strikka: Den med Gunhild Stordalen og den med Yosef. Fin serie.

Heidi

Eg har så mange fine blomar etter feiringa i helga at eg må foreviga dei her kor dei ikkje visnar. I dag har eg hatt ein vanleg uvanleg tysdag. I lærarlivet er alle vanlege dagar uvanlege fordi det skjer så mykje ein ikkje veit om før det hender.

I dag har eg fått bruka heile undervisningsdagen min på å jobba med forestillinga me skal ha onsdag i den siste skuleveka. Me har eit luksusproblem på trinnet fordi nesten alle har lyst til å vera med på slike forestillingar. «Eg kan vel få ein rolle?» «Kan eg få vera med?» «Eg har aldri hatt ein av hovudrollane…»
«Eg har lyst til å vera med, men eg treng ikkje seia så mykje!» «Kan eg få dansa?» «Kan eg få synga solo?» Og på øvedagar: «Kan eg få vera med nå?» «Kor tid skal eg få øva?». Eg er så glad for det er sånn, og prøver å strekkja manuset slik at alle som vil får vera med.

Så liker eg samspelet om å utforma manuset. «Kan me gjera det slik?» «Kan eg få litt fleire replikkar?» «Nei, det blir feil, me må gjera det på ein annan måte?» «Eg har ein idé, trur du me kan forandra litt på den scenen der?» Eg synest det er så fint at dette er noko me gjer saman, så blir det små forandringar heile tida, og så prøver eg å førebu dei på at nå kan me snart ikkje forandra meir, og at me må passa på tidsrammene. Eg trur noko av det som gjer at eg liker denne måten å jobba på er at me lagar noko «ekte», noko som skal brukast til noko, noko me er saman om å få til kjempebra eller ikkje fullt så bra. Ulempa er at ein til tider må tåla eit salig kaos før alt fell på plass. Når meir enn seksti aktørar skal involverast i ein produksjon, kan det fort bli mykje lyd, mykje venting og til tider ein viss frustrasjon. Eg er likevel overbevist om at både barn og vaksne lærer mykje av desse prosessane.

I timane for pedagodisk utviklingsarbeid som me har kvar tysdag, hadde me besøk av eksterne kurshaldarar i dag som har jobba mykje med tilpassa opplæring, mellom anna for spesielt evnerike barn, som ofte kan kjeda seg i skuletimane fordi dei kan det meste frå før. Me hadde fokus på det å gi opne oppgåver, oppgåver som ein viss ein set det litt på spissen kunne gitt både til åtteåringar og til universitetsstudentar, der ein kan løysa oppgåva på mange nivå. Dette er musikk i øyrene mine, og noko eg på ein måte alltid prøver å få til. Det er ganske lett i fag som norsk og krle. Når eg av og til vikarierer i matematikk, synest eg at det er kjempevanskeleg å få det til.

I formingsfaget opplever eg og at dei litt opne oppgåvene er mest tilfredsstillande både for lærarar og elevar. Dette kan ha samanheng med at eg nok er meir glad i kunst-delen enn i handverksdelen. Sjølv om eg nok sjølv var ganske «flink pike» på skulen, så hugsar eg at eg blei frustrert over oppgåver av typen lim to gule vattkuler saman og lim på eit nebb av filt, teikn på auge med tusj og lim ein raud hanekam på toppen. Det føltest ikkje som om eg sjølv laga den påskekyllingen. Eg bare limte saman noko nokon hadde tenkt ut frå før. Litt manglande finmotorikk kan og ha spelt inn i opplevinga. Eg oppdaga ikkje før eg som lærar hadde prøvd meg på juleverkstad der eg hadde samla saman store mengder av alt mogleg i mange pappøskjer og stolt gav elevane beskjed om å laga sin eigen engel, at dette ikkje apellerte til alle barn. Nokon vart kjempefrustrerte av at dei ikkje fekk ein modell dei kunne sjå etter. Eg har etterkvart landa på at gode oppgåver bør vera slik at ein tek utgangspunkt i ein eller fleire modellar, og så kan dei som heller vil det få gjera det på heilt sin eigen måte. Eg har nesten alltid eit visst slingringsmonn når eg gir ei formingsoppgåve. Dersom nokon spør «Kan eg ikkje heller få gjera det slik?» tenkjer eg at eg bør ha gode grunnar for å koma med eit blankt nei.

Dei gongene eg har følt meg som litt vanskeleg og lite tilpasningsdyktig som lærar er når «alle» får den gode ideen at me skal ha faste formingsoppgåver som alle elevar skal gjera på visse trinn. «I fjerde klasse lagar me påskekyllingar med ski av ispinnar, og i femte klasse bles me ut egg og marmorerer dei». Då blir eg barnsleg og får lyst til å ropa «Eg vil bestemma sjølv! Halve gleda er jo å tenkja ut idear eller la elevane gjera det i lag med meg.» Likevel innser eg at dei andre og har litt rett. Eg har bare ikkje heilt villa la nokon diktera fridomen min. Eg har lyst på litt opne fagplanar i alle fag slik at me får tid til å gjera som me vil av og til, eller ganske ofte for å vera ærleg, men det seier eg ikkje alltid like høgt… Heldigvis for sånne som meg så har eg jobba på ein skule med ganske stort rom for fridom. Eg har likevel forståing for at ei viss einsretting må me ha. Utfordringa blir å finna den gode balansen og få til eit godt lagspel der nokre av oss får lov til å vera kreative, medan andre får bruka sine evner på å laga gode strukturar og system. Til saman bør det kunna bli noko fint. Så må både eg og dei andre vaksne ha i bakhovudet at det er viktigare at elevane får eit godt og variert tilbod enn at lærarane «får bestemma sjølv.» Likevel har eg stor tru på at ein er mest inspirerande og motiverande som lærar om ein får lov til å til ein viss grad fylgja eige hovud, hjarte og kreativitet.

Etter jobb var eg på møte i «Utval for grøn kyrkje». Det kjennest godt å prøva å vera med på å gjera kyrkja og lokalsamfunnet litt grønare og litt meir berekraftig. Eg veit at det meste er dropar i havet, og at dei store systema rår me ikkje over. Så trøystar eg meg med at havet består av dropar. Det kjennest uendeleg mykje betre å tru at ein kan gjera noko med det som er vanskeleg og urettferdig enn å resignera og tenkja at det kan eg ikkje gjera noko med. Dersom nokon har gode idéar til ting utvalet kan ta tak i, så tek eg gjerne i mot tips. Eg har ikkje bidrege med eit einaste spadestikk når det gjeld å forvandla grasplenen mellom kyrkja og vegen til ei blomstereng, men eg synest det er fantastisk at nokon har gjort det. Å vera med på å arrangera jordmesse saman med jorddøgnfestivalen i haust var og veldig fint.

Ein praktisk opplysning om nokon måtte ha interesse av å vita det. På Kristi himmelfartsdag skal eg og Hilde ha sundagsskule under gudstenesta i Bryne kyrkje sjølv om det teknisk sett ikkje er sundag. Så dersom du vurderer å ta med familien til gudsteneste i Brynekyrkja, så er det eit tilbod til barna akkurat som det er på sundagane.

Elevane har foreslått at me på eit punkt i forestillinga skal spela songen: «På tide, på tide, på tide å stå opp!» som vart spela på høgtalaranlegget om kveldane på leirskulen. Her heime burde eg skaffa meg ein app som gjer at det kvar kveld på eit visst tidspunkt gjallar fylgjande song gjennom huset. «På tide, på tide, på tide å få litt søvn». Strengt tatt hender det vel at nokon minner meg på det… Men alligavel…

Heidi

Etter å ha sett på dagsrevyen om desse forferdelege krigane som nesten ser ut til å vera utan ende, kjennest det rett å skriva eit innlegg om blomar og brød.

Brødet over er levert i rein godleik. Min kjære kollega Kari sende ei melding der ho antyda at ho snart kom til å ringa på døra for å levera eit brød. Det same gjorde ho på bursdagen min, og sidan både ho og Leif for tida er ihuga surdeigsbrødbakarar, har dei diskutert framgangsmåtar og oppskrifter. No hadde ho prøvd ut ein litt ny variant, og ville dela resultatet med oss. I likheit med min kjære mann har Kari det med å gjera ting skikkeleg og med stor energi. Eg veit at ho baker mange gonger så mange brød som dei et opp og driv gjevarteneste på brød i stor stil. Eit eksempel til etterfylgjing for fleire av oss. Legg merke til at det er merka med ICHTYS- fisken som er eit Kristusmonogram. Før ho gjekk sprang Leif ned i kjellaren og fann fram ein kakeboks det stod Merry Christmas på. Den fekk ho med seg heim fyld med hans andre bakepasjon: løvtynne, sprø, heimebakte knekkebrød. Eg liker den formen for deling.

Til bursdagen min fekk eg fleire gavar frå Gjenbruken. Slikt kan eg og lika. Kanskje me rett og slett har begynt å fjerna oss litt frå bruk-og-kast-kulturen. I tillegg fekk eg heimeplukka blomar og gavekort som skal vekslast inn i middagar og teaterbesøk. Det er mykje å gleda seg til.

Far hadde vore i hagen og plukka liljekonvall til meg. Ein nydeleg gave til bryllaupsdagen, sidan brudebuketten min bestod av sjølvplukka liljekonvall. Eigentleg skulle eg hatt sjølvplukka syrinar i skarlagensraudt, fiolett og kvitt, men det var ein litt sein vår i 1985, så dei var ikkje utsprungne. Eg trur framleis det hadde vore veldig fint viss det hadde blitt ein syrinbukett, men liljekonvall var plan B. Dessverre var eg som ofte elles tidsoptimist den dagen, så då eg stod i bestemor sin hage i brudekjole og plukka liljekonvall, nærma vielsen seg med stormskritt. Brudgommen begynte så smått å få panikk, og foreslo at me fekk klara oss utan brudebukett.

Den slags ville ikkje brura, kanskje me kan kalla henne Elvira Huskestuen, vita noko av. Ho plukka ufortrødent vidare og prøvde å ikkje la hælane på dei snøkvite skoa synka alt for langt ned i molda. Då stod plutseleg brudgommen der med eit kjekspapir frå ein pakke Mariekjeks og kom oppskjørta med fylgjande legendariske kommentar: Jammen, så røsk med deg noen, da, Heidi».

Merkeleg nok hadde eg kjøpt ein slags buketthaldar i kvit plast der blomane kunne setjast inn i små rom slik at dei stod i vatn. Min kjære forlovar Sissel fekk sitja i baksetet på folkevogna og laga buketten på veg til kyrkja. Eg trur ho vart litt bilsjuk, men ho klarte jobben med glans.

Me nådde vielsen. Leif og Sissel nådde til og med å sitja framme i kyrkja den obligatoriske tida og venta på bruremarsjen. Det er mogleg at me vart tre minutt forsinka inn, men det var fordi far er ein endå større tidsoptimist enn meg og ikkje dukka opp før i aller siste liten for å henta meg hos ei venninne og føra meg opp kyrkjegolvet. Medan me stod utanfor kyrkja og venta, høyrde eg gauken gala for første gongen det året. Eg prøvde å finna himmelretninga til der han gol, for eg har høyrt at det skal bety noko, men sidan eg er skikkeleg dårleg på himmelretnignar måtte eg gi opp det prosjektet. Og det var vel eigentleg heller ikkje det viktigste der og då, for då starta orgelmusikken. Framleis våt i håret etter ein dusj i aller siste liten, var far klar for turen opp kyrkjegolvet, og det var eg og.

Heidi