sporisand

I nokre yrkesgrupper, for eksempel i læraryrket, vil eg påstå at me enten me vil eller ikkje opparbeidar ein viss endringskompetanse.

Sei at du for eksempel skal øva inn «Den gamle skomakaren» som ei dramatisering til ei julegudsteneste. Hovudrollen er i gode hender heilt til han som spelar skomakaren blir sjuk. Heldigvis får du henta inn verdens beste reserve som jobbar som ein helt for å øva inn rollen på kort tid. Du tenkjer kanskje at nå er du i ein luksus-situasjon, og at om den første blir frisk att fort, må dei kanskje få spela kvar sin av to forestillingar. Så kjem dagen for generalprøve i kyrkja, og så viser det seg kanskje at dei for eksempel er sjuke begge to.

Då kan det tenkjast at du prøver å overtala ein av dei andre skodespelarane til å overta skomakarrollen, og at vedkomande går med på det, men er ukomfortabel med å vera i ein rolle han ikkje har fått øvd inn og med sorg ser sin eigen rolle nesten bli pressa på ein som er like ukomfortabel med å vera i ein rolle han ikkje kan.

Så kan du tenkja deg at denne situasjonen må sjonglerast med resten av skodespelarstaben som lurer på kostymet er, og om du har ekstra manus, og det har du sjølvsagt, men kor har du lagt det mon, tru?

Alt dette er sjølvsagt ein form for tankeøvelse, sjølv om det kunne jo tenkjast å skje på ekte. I så fall er det fint at du i slike situasjonar har erfart at det ikkje nyttar å hyla og skrika om du skulle få lyst til det. Det har heller ikkje noko for seg å seia med høg stemme at du og har halde på i to timar utan pause, eller at ikkje du heller har hatt matfriminutt.

I slike tenkte situasjonar kan du nerkeleg nok koma til å tenkja til slutt at det er heilt fantastisk kva desse ungane får til, og at det er heilt utruleg at så mange av dei klarer å bevara ro og fatning. Og i eit hjørne av sjela di kan du kanskje kjenna med ei viss forundring at du veit at du har verdens beste jobb.

Fortsetjing kan koma til å fylgja.

Heidi

Ein fin dag er til ende og klokka er alt for mykje…

I går kveld gjorde eg omtrent der same som min morfar gjorde nesten kvar lørdagsettermiddag i barndomen min: steikte ein stor porsjon kjøttkaker og let dei koka i tynn brun saus i ei stor gryte. Han hadde erter i bløyt i ei anna stor gryte og skrelde poteter i ei tredje. Me var alltid mange som åt middag der. Morfar kokte mykje av maten heime hos besteforeldra mine, han var nok forut for si tid. Eg fekk fortald at han lærte det av ein kokk då han var på «eksisen».

I dag var me mange rundt middagsbordet hos oss. Iben telde at det var fem som åt middag saman med mammaen sin i dag. Så får det vera dagens gåte koss det gjekk til.

Før me kom så langt hadde eg og Hella hatt ein effektiv dag. Først baking av tre krydderkaker i form, så gudsteneste og sundagsskule og så ein omgang utbaking av kakemenn. Eg likar sundagar med glad stemning og mange til bords.

Så er ryddinga og førebuingane til neste skuledag eit kapittel for seg sjølv etterpå. I kveld har pilgrimen eg deler hus med hjelpt meg å frakta kostyme og rekvisittar til kyrkja slik at dei ligg klar til øving i morgon føremiddag. Eg fortel meg sjølv at øvingsprosessen er minst like viktig som resultatet, men sjølvsagt er det kjekkast viss det går bra og me får til det me gjerne vil få til.

Til slutt ei helsing frå Sporisand forlag. Eg kan ikkje eigentleg ikkje fordra å blanda «børs og katedral», men eg innser at dette er ein god arena til å koma med litt informasjon:

I helga har me pakka og send bokpakkar til folk som har bestilt boka mi. Me reknar med at me framleis har nokre dagar på oss til å få ting fram til jul, men det begynner å hasta.

Dei som bur på Jæren kan kjøpa boka på Bryne på Vivo, Nordli og Garborgsenteret i tillegg til på Jærhagen på Klepp. Det går an å bestilla boka gjennom bokhandelen, men det går nok fortare at me sender direkte.

Leif har eit strålande tilbod om å levera bøker på døra utan fraktomkostningar til dei som bur i Jær-regionen. Bøker som skal sendast med posten kostar kr 318, og dei som ikkje treng slik sending kostar kr 280. Eg kjenner på at prisar på alt mogleg har stige i det siste. Når det gjeld boka mi får eg trøysta meg sjølv og andre med at denne boka er merkbart mykje tjukkare enn alle dei andre diktbøkene mine. Dette er nok eit resultat av at det denne gongen har gått fire år sidan sist medan eg i åra før har kome med ei bok annankvart år…

Og dette var den einaste reklamen du kjem til å måtta lesa i adventbloggen i år. I allefall den einaste reklamen for slikt som kostar pengar…

Heidi

Dagens bilete er eit av decoupagebileta som vart laga på juleverkstad i sjette klasse.

Av og til lagar elevane noko heilt anna enn det eg har sett for meg, og det har eg i grunnen veldig sansen for.

I dag har eg skrive min del av årets julebrev. Det var i grunnen greitt at eg fekk litt dårleg tid på grunn av nokre bøker som skulle sendast, for eg slit med kunsten å begrensa seg. Me er av dei som framleis liker å senda årlege julebrev til venner og familie. Jo då, eg har lese kritikk rundt det å senda slike brev, at ein framstår som veldig perfekt og at alt er så bra med mykje skjult sjølvskryt, og kven bryr seg eigentleg om at nokon si yngste dotter nå er ferdig utdanna jordmor?

Eg rekkjer forsiktig opp ein arm. Eg bryr meg. Eg synest det er veldig interessant å høyra korleis dei eg kjenner har det òg kva dei er opptekne av. Eg les kvart einaste ord i kvart einaste julebrev med stor interesse, men eg innser at på ein del felt i livet er eg noko for meg sjølv. I alle fall, brevet er skrive, og det vart sikkert litt for langt…

Så laga eg ein dobbel porsjon kakemanndeig, for den første me laga vart det så lite av. Viss alt går etter planen skal minstejenta på tre vera hos mormor og morfar på føremiddagen mens storesyster spelar handballturnering, så då får eg vel kanskje ein baksteassistent.

Etter to veker med frost er nå normalveret tilbake. Eg må innrømma at det var med ein viss fryd eg konstaterte at nå var det trygt sykkelføre igjen. Eg er skeptisk til sykling på glatta etter eit par ubehagelege fall.

I går kveld og i kveld har eg og Leif sett på opplesinga av Jon Fosse sine skodespel. Det er fint å sjå på, men me får ta litt om gongen. Kjekt er det at han har fått prisen, og kjekt er det sjølvsagt og at han skriv nynorsk. Eg stussar likevel litt på at det siste får så stort fokus. Er det verkeleg så eksotisk å skriva nynorsk? Me er så ganske mange menneske som har det som daglegspråk og synest at å skriva nynorsk er det naturlegaste i verda og ingenting å laga stort oppstyr av? Men for alt i verda, eg skal ikkje gjera dette til ei krenkingssak, det er bare ein tanke som slo meg her ein dag. Heia Jon Fosse og heia nynorsk skriftspråk.

Heidi

I dag har eg hatt fine lunsjgjester med gildt samver og påfylgjande strikking. Som de ser så er adventlysa framleis lilla her i huset, det har akkurat gått opp for meg at det er bare gamlingar som ikkje har gått over til kvitt. Men jammen viser biletet raude juleserviettar og englar på plass på bordet, så kanskje ein anar ei ørlita juleforskyvning hos meg og.

Eg skal ikkje hiva meg på diskusjonen om korfor jula har flytta på seg. Eg bare konstaterer at i barndomen begynte jula med pynting av treet «litla julaftå». Nå trur eg det er vanlegare å pynta til første helga desember enn å venta til den 23.

Når det er sagt, så er det jo slik at skikkar og måtar å ordna seg på skiftar gjennom tidene. Måten me feira jul på då eg var lita var utan tvil veldig annleis enn slik dei feira då besteforeldra mine var små. At jula har forandra seg på to generasjonar er vel kanskje ikkje så mykje å heva augnebryna over.

Ein annan ting eg tenkte på i dag, som kanskje gjeld fleire enn meg, er gleda ved å stella i stand til besøk kontra det at huset ikkje alltid ser ut som ein helst skulle ønska. For å snakka for meg sjølv og ikkje involvera for mange andre, så ønskjer eg meg ein heim det folk kan ringa på døra kor tid som helst. Eg kosar meg med å ha folk rundt meg.

På den andre sida så ser roma i huset vårt veldig sjeldan ut som om dei er klipte ut av Bonytt. Med eit program der arbeidsdagane ofte varer til langt på natt kombinert med manglande genetisk disposisjon for orden og system, så skal eg ikkje unnslå at stova til sine tider ser ut som ho er møblert ved hjelp av hjulvisp…

Kanskje er det ein naturleg konsekvens av eit minstemål av det som heiter «skammaved» at eg ofte føler behov for å be gjestene mine unnskulda rotet. Eigentleg trener eg på å seia «Kom inn, så gildt å sjå deg! «, og så bita i meg siste del av setningen som konstaterer at gjesten sine auge fungerer godt nok til å sjå at det er ganske rotete her…

Kanskje eg har spelt mine kort så godt at dei som les dette med jamne mellomrom føler seg forplikta til å skriva ein kommentar om kor hyggeleg det er i rotet mitt?,Det var ikkje meininga…, trur eg…

Men akkurat nå er det ganske ryddig i opptil fleire av roma i huset. Det kjennest eigentleg ganske deilig så lenge det varer…

Heidi

I dag då eg kom heim låg det ein litt tjukk konvolutt og venta. Eg forstod ikkje kva det var, og det tok litt tid før eg opna han.

Då innhaldet gjekk opp for meg, vart eg glad. Som eit tillegg til salmeboka blir det gitt ut hefter med nye salmar som er gjevne ut etter at den nyaste salmeboka kom. I dette heftet har eg fått med ein salme eg har skrive som Hilde Svela har laga melodi til. Dette er ein av dei nokså ukjende salmane mine som eg sjølv er veldig glad i.

Siste verset harmonerer jo forbløffande godt med boka eg les for klassen min akkurat nå : «I et speil og i en gåte». Dette har eg alltid synest er eit spennande bilete på det å forstå livet.

I dag klarte me å få organisert at eg fekk bruka fleire skuletimar til å øva med dei som skal opptre på skulegudstenesta før jul. Eg er alltid lukkeleg når det går an å få til gode øvingar slik at barna blir trygge nok til å gjera sitt beste.

Skuledagen i dag vart ein dag etter mitt hjarte. Først hadde me ein dobbeltime med song, høgtlesing, teikning, felles grubling på ei matematisk utfordring og ein leik dagens elev hadde ønska seg i den fint pynta konvolutten i den heimelaga adventkalendaren vår (fire mann i sofaen).

Så var resten av dagen musikkdag der elevane i grupper jobba med å laga dansar, rappar, små musikkstykke, beatboxing eller heimelaga julesongar. Dei kunne jobba med ein vanleg arbeidsplan når dei var ferdige med oppgåva. Parallelt med dette vart det altså øvd til julegudstenesten.

I morgon skal elevane ut og gå på skeiser før den nyfrosne skeiseisen forsvinn, men fredag er min «heimedag», så det blir utan meg.

Det aller beste med fredagar er å vakna utan vekkjarklokke.

Heidi

Dagen har vore fullpakka av innhald, og tempoet har vore ganske intenst. Eg jobbar med ei gruppe elevar som skal dramatisera Tolstoj si kjende historie om den gamle skomakaren på julegudstenesten i neste veke.

Av ulike grunnar har me ikkje øvd så mykje som eg helst ville ha gjort, men me satsar på at det skal gå bra likevel. I beste fall får me øvd ein god del i morgon og på måndag, sjølv om me er litt i manko på personale.

Minimalist blir eg visst aldri. Først slepar eg rundt med store koffertar og baggar fulle av kostyme og rekvisittar. Så tygg eg i meg litt mat sånn i farten før eg spring vidare for å finna tunge store nett med materiale til juleverkstad og rekk akkurat å setja fram litt demonstrasjonsmateriale før elevane ramlar inn

Etterpå venta kulturskulen med nye oppgåver og to timar med skapande skriving før eg hoppa over i ein kjole og vart henta med bil utanfor skuledøra og kjørd til den nydelege staden på biletet.

Guro hadde pynta så nydeleg til «juleforening», og eg måtte dela her kor fint det var. Me er ein gjeng med damer som har møttest omtrent ein gong i månaden dei siste 37 åra . Fire av dei kjenner eg frå vidaregåande skule, og då eg flytta heim til Bryne att fekk eg vera med i ei nokså nystarta syforening i lag med desse flotte damene.

Dette var ein god måte å landa ein intens dag på. Nydeleg mat, kloke damer og uendeleg mykje å le av, slik trivst eg med å ha det.

Nå må eg stupa i seng, for om seks timar er det på tide å stå opp igjen. Eg gler meg til å snart få nokre morgonar utan vekkjarklokke.

Heidi

Så vakre morgonar har me for tida. Det er kaldt og klart og lyset er så fint som det bare kan vera i desember og januar.

I dag har eg og eldstesonen hatt vår årlege adventstur til Kvadrat. Det har eg gleda meg til den siste veka. Sidan eg er ein pysesjåfør som ikkje kunne drøymt om å setja meg i bilen og kjørt dit på vinterføre, og sidan pilgrimen min ikkje kan utstå store kjøpesenter, så blir ein vintertur dit nesten litt eksotisk. I tillegg til det så er Odd Christian veldig hyggeleg selskap.

Me reiser dit rett etter jobb og finn oss ein stad å eta middag, så går me i butikkar begge vil inn i sin bokhandlar og hobbybutikkar, vaser litt rundt kvar for oss og møtest igjen for å drikka kaffi. I dag hadde me det mest dramatiske punktet av turen akkurat der. I det eg sette meg i ein lenestol gjekk det eine beinet av, eg datt bakover med føtene i vêret og slo ein full kopp cappuccino over heile meg. Heldigvis brant eg meg ikkje og lårhalsar og hodeskalle er like heile. Mest av alt var det komisk. Betjeninga kom springande og lurte på koss det hadde gått. Eg fekk ny kaffi og masse merksemd om det hadde vore eit mål. Då eg avslo tilbodet om ein gratis muffins kom dei med gavekort som fortalde at eg ville få gratis kaffi neste gong eg kom dit…

Det seiest at den som kan le av seg sjølv alltid har underhaldning. Det har hend eg har kvidd meg for å setja meg i vaklevorne gamle campingstolar, men ein solid lenestol har eg så langt ikkje funne grunn til å frykta…

Eg hadde vurdert å kjøpa meg ein julekjole eller kanskje eit par T-skjorter, men det frista ikkje å gå inn i prøverom gjennomvåt av kaffi. Neste gong set eg kanskje frå meg kaffikoppen før eg prøver meg på stolen? Forøvrig var det ein kjempefin tur.

Heidi

I dag innleiar eg innlegget med dette flotte julekortet frå 6.trinn som ei påminning om at ikkje alt ein tenkjer og skriv blir heilt som ein har tenkt…

I år prøver me oss på noko nytt på trinnet. Nå i adventstida set me dei vanlege faga litt til sides den første morgonøkta frå kvart over åtte til kvart på ti. Då syng me, opnar adventkalendaren elevane sjølv har laga, les høgt frå ei adventbok, tenner adventslys og kosar oss med leikar og ein førjulsaktivitet.

I dag var førjulsaktiviteten laging av julekort, og diverse materiale var lagt fram slik at ungane kunne kreera sine eigne kort. Fleire av mine mange flinke og kreative medarbeidarar hadde funne fram diverse former for julekortdekorasjonsrekvisittar, og jammen stod det ikkje fleire store boksar glitter og venta på ivrige aktørar.

Så lenge varte mitt siste løfte til meg sjølv i gårsdagens blogginnlegg: Å ikkje la elevar gå amok med glitter… Og visst glitra det… Og ja, når alt kjem til alt er eg ikkje ein festbrems som nektar skapande barn ein dose glitter når situasjonen byr seg fram…

Det høyrer med til historia at ein kollega fleire timar seinare lurte på om me hadde hatt juleverkstad for det glitra så fint i ansiktet mitt.

Visst vart julekorta fine, med og utan glitter. Hadde eg hatt betre fotokapasitet på bloggen skulle eg vist fram fleire.

Adventboka eg har vald for heile trinnet dette året er «I et speil, i en gåte» av Jostein Gaarder. Det er ei vakker, trist og veldig filosofisk bok om ei kreftsjuk jente som får besøk av ein leiken og filosofisk engel. Boka er litt i slekt med «Sofies verden» og «Julemysteriet». Eg hugsar det som ei god oppleving sist eg las denne boka i ein sjette klasse. Eg håpar det blir det og. Ho er nok litt «tyngre» enn eg hugsa ho, men første kapittelet fungerte fint i klassen min, og i fjor kom me oss gjennom «A Christmas carol» av Dickens.

Det blir snakka mykje om at barn nå er vane med at alt går så kjapt. Den gamle serien om Jul i Skomakergata ville i fylgje dei som har forska på det ikkje fenga ungane av i dag.

For ein god del år sidan gjekk «Jostein Gaarder-feberen“ over landet.»Alle» las «Julemysteriet» for elevane sine. Eg høyrde til og med om ein barnehage det dei las denne boka. Nå vurderer dei fleste av oss det slik at det vil vera alt for tidkrevjande å lesa denne boka i nokre korte adventveker fordi kapittela er lange og fordi ein må få inn 24 kapittel på langt færre skuledagar.

Eg har faktisk i si tid lese «mursteinsboka» “Sofies verden» for ei elevgruppe, rett nok med nokre forkortande handlingsreferat sånn innimellom. Det gjekk fint og var kjekt den gongen, men nå ville eg sett på det som eit nokså halsbrekkande prosjekt å prøva meg på ei gjentaking…

Me får kryssa fingrane for årets bok, og for at mine flinke norsklærarkolleger og får det til å fungera i sine klassar… Eg innsåg plutseleg at eg i ein del samanhenger er ein person som klamrar meg fast til langsamheita, at ting skal få lov til å ta tid og at me av og til må få oss sjølve og andre ned på roleg kvilepuls.

Kvilepuls eller ikkje… Eg er framleis ein person som desperat ønskjer meg fleire timar. Dette på tross av at eg ikkje lenger har dagleg hovudansvar for barn eller hushaldning. Når vandraren eg deler hus med er heime, får eg nesten lov til å prøva meg i rollen som «tradisjonell mann». Eg står opp til nytrekt kaffi om morgonen og kjem heim til ferdig middag og heimebakte knekkebrød og rundstykke.

Nokre dagar er det velsigna godt å ikkje skulla ut på noko igjen når ein kjem heim ein gong ganske seint på ettermiddagen. I dag vart det kaffi, klementiner, litt julekaker og ein nydeleg dokumentar om Selma Lagerlöf. Den anbefalar eg alle litteraturelskarar å sjå. Eg trur han ligg på NRK 2. Eg har sett to av romanane hennar «Jerusalem» og «Keisaren av Portugalien» i filmatisert form på fjernsynet. Begge gjorde uutsletteleg inntrykk på meg.

Heidi

Det er første sundagen i advent, og sidan det faktisk var eit tynt lag med snø ute måtte det koma med på biletet. I dag er me jo nesten innafor den firkanten som blir kalla norsk vinter, og det skjer ikkje så alt for ofte. Når elevane i småskulen lærer om dei fire norske årstidene så er vinterbileta fulle av skispor og snømenn, så det er ikkje rart dei blir forvirra.

Den opprinnelege planen i dag var å invitera familien på adventkaffi slik tradisjonen vår tilseier første sundagen i advent. I år fann me ut at me av smittehensyn fekk venta på nye sundagar. Det verserer både korona og andre variantar av hangling, og det er jo eit slags poeng i å halda flest mogleg på beina, i alle fall dei som har runda åtti.

I staden vart det ein sundag med deler av dagen i lag med mormorjentene. Me henta dei før kyrkjetid og så vart det gudsteneste med sundagsskule, englelaging og kyrkjekaffi. Me er heldige som har dei så nære oss at det er heilt naturleg å vera i lag på sundagane. I dag var kyrkja fin og nypynta med mykje lys og mange stjerner. Det var fint å koma inn dit.

Etter gudstenesten åt jentene middag hos oss. Me koste oss med eit nytt kapittel av «Snøfall», og så sat me lenge rundt bordet og teikna. Klassebamsen, kaninen Teddy, har og vore i lag med oss. Han har hatt ei begivenheitsrik helg.

Dei to lysande julestjernene våre er på plass i kvart sitt vindauge, og me har hatt to omgangar med tende adventlys. Jentene vil gjerne baka fleire kakemenn, så det må me få til ein dag. Den første porsjonen som vart bakt for to veker sidan vart så liten at han er borte allereie.

Ettermiddagen er blitt brukt til å planleggja den første adventveka i 6.klasse. Eg trudde me var nesten i mål, men eg er framleis ein tidsoptimist av dimensjonar. Eg har framleis litt att, men har store planar om ikkje å bli for sein i kveld. Eg gleder meg til å feira advent med klassen. Førjulstida er den beste tida i heile skuleåret. Kanskje eg har lært meg nokre strategiar som eg får til å gjennomføra i år? Det kan bli sånn omtrent det første året eg ikkje brenn meg på fingrane med ein limpistol.

Kanskje eg og klarer begrensa glitterbruken til eit minimum? Til informasjon for uinnvidde: Glitter er forferdeleg å få i auga, i verste fall er det så mykje i omløp at det knasar mellom tennene når du et brødskiva di. Det er heller ikkje heilt uvanleg at det glitrar i vinylbelegget og knitrar under skorne til i midten av februar. Det høyrer med til historia at elevane elskar glitter. Helst sånn lausglitter på boks og helst i store mengdar…

Heidi

Det er så lenge sidan eldstebarnebarnet hadde vore her aleine, så i dag skulle me få til litt aleinetid med mormor og morfar. Ikkje overraskande ankom ho med ei ganske stor pappøskje under armen.

«Mommor, du må finna fram lagekassane dine for me skal laga noge!» Sidan mormor kjenner den ungen igjen på seg sjølv, sparar ho på alt frå tome dorullar til vitaminpilleglas. Det er aldri feil å ha ein lagekasse eller tre ståande med slikt ein kanskje kan få bruk for…

Planen for laginga var snart klar. Ho hadde med seg familiens helgegjest denne første adventshelga: klassebamsen Teddy, som i dette tilfellet er ein kosekanin. Han trong eit eige hus han kunne overnatta i inne på romet hennar. Det vart for varmt under dyna i senga saman med henne, og utan dyne vart det alt for kaldt. Formingsaktiviteten gav seg sjølv: Teddy trong eit hus, og det fortast mogleg. Av pappa hadde ho fått med seg ein tynn pose med glidelås. «Me må sy enn sovepåse te Teddy og, mommor!»

Sidan ho var først på ballen reint tankemessig, og alt i bilen på veg bort hadde begynt å tenkja gjennom arkitektoniske løysingar, hadde ho delvis planen klar. Me skulle klippa av den eine klaffen på øskja og laga ein flyttbar vegg. «Viss me presse an inn uden å lima kan Teddy velja kor stort soverom han vil ha. Då kan han av og te ha det lide og av og te ha det stort! Viss han vil kan han ta veggen vekk å ha bara ett stort rom…»

Tanken var ikkje dum, og det viste seg at skyveveggen fungerte etter intensjonen. Teddy fekk gullfolie på golvet, bilete på alle veggane, seng med fastlimt pute i mosegummi, ein stjernelampe i taket, samt spiserom med matskål og vannskål av ein gammal gnagsårplasterboks som vart delt på midten. I matskåla låg ei oransje gulrot.

Eit ballettskjørt i rosa tyll vart det òg til Teddy i tillegg til fløyelssløyfer i øyrene. Dette sjølv om Teddy strengt tatt pleier å vera ein gut…

Det fine med huset var at det kunne klappast saman til ei øskje med lok når Teddy skulle reisa heim.

Då veslesyster ankom med brask og bram var byggeprosjektet avslutta, og me kunne gå over til vanleg teikning på ark og etterkvart ha eit lite måltid beståande av julegeiter med smør.

Klokka halv fem pakka me jentene inn i lag med varme klede og reiste ned til torget for å vera med på adventkos og tenning av juletreet. Det var nydeleg kaldt vinterver og masse folk på torget, og i tillegg var det to musikkorps, boder med gløgg, peparkaker, popcorn, dansegruppe, barnekor, ein andaktshaldar frå Australia og ein felleskorreografert dans for alle som var samla. Minstejenta møtte Ingrid, favorittpersonen hennar på denne jord, og insisterte på å bli boren rundt på området slik at ho hadde god oversikt og var i trygg forvaring.

Juletreet viste seg å forbli utend sjølv om forsamlinga telde ned frå ti til null tre gonger. Det funka for då vidt greitt å gå rundt treet og syngja «O jul med din glede» sjølv om lysa på treet forblei utende. Det var mange andre lys på torget. I tillegg gjekk det smånissar rundt og delte ut kakemenn til alle barna, og slikt er aldri feil.

Etterpå inviterte me med oss onkel Odd Christian heim, og så sat me tett saman i sofaen og åt heimelaga pizza og såg to episodar av Snøfall 2. Det var kjempekoseleg. Litt lørdagsgodt vart det òg tid til før jentene vart henta heim til legging.

I går handla eg på ein spontan impuls, og fekk sett influensavaksine nede på apoteket. Det er sjuke folk overalt, og nokre av dei eg kjenner godt er blitt skikkeleg dårlege. Nokre av dei har testa positivt på korona denne siste veka. Ein kan jo håpa at den runden me hadde med Covid i august har gitt oss ein slags immunitet, og i tillegg kan ein håpa at eg har nok tid slik at influensavaksinen når å gjera meg immun i tide…

Det å gå rundt å frykta smitte var meg heilt ukjend før koronaperioden. Eg trur for øvrig at det å ha stått i eit klasserom med meir eller mindre halvsjuke ungar i nesten 38 år i strekk er den beste trimmen immunforsvaret kan få.

I morgon skal me tenna det første lyset i dei to adventstakane. Hos meg er det lilla lys som brenn på ekte ved hjelp av fyrstikker som tel. Ein snømann og nokre englar fann me og fram. Dei små gjestene ville helst plukka fram heile pynten, men dei har ei litt gammaldags mormor som påstår at det er lenge til jul endå…

Heidi