Så har me brukt teltet. Eg må innrømma at campingplassen på Moskenes låg veldig idyllisk til nede i havgapet med utsikt rett til havs og nydeleg kveldssol. Den tre timar lange fergeturen frå Bodø til Moskenes var og ei oppleving.
Då me hadde kokt suppe på stormkjøkken og skulle prøva å finna kvile i teltet, oppdaga me at startbatteriet til bilen var flatt igjen. Det gjekk ikkje å starta han, og det gjekk ikkje ein gong å låsa bildøra. Me måtte bare prøva å ikkje tenkja på det, for me orka ikkje sitja i bilen og passa på heile natta.
Mi største bekymring var om ungar kunne klara å koma seg inn og løysa handbrekket slik at bilen begynte å trilla, men reisefølget mitt meinte at det var heilt umogleg og at bilen i tillegg stod veldig stabilt plassert. Eg har aldri sove i telt før i sollys, det var uvant. Campingentusiasten min måtte henta seg både sovemaske (sånn frå nsb) og øyrepropp. I tråd med yr sine spådomar vakna me i regn, men teltet haldt oss tørre. Me fekk og pakka oss inn i bilen mellom bygene utan å bli våte.
Så var det bare å prøva igjen å starta bilen og konstatere at det ikkje gjekk. Me rekna med at det var det same som sist, at det bare var å setja på hjartestartaren for bilbatteri nokre sekund, og så skulle det ordna seg… Så var det å setja seg i bilen for andre gongen denne veka og venta på bilbergaren. Ute høljeregna det, og i bilen vart det kaldt, så me breidde over oss badehandkle og ekstra ullgensarar. Eg hadde interessant lesing i ein artikkel samling om Petter Dass som eg kjøpte på Alstahaug, så dei bortimot to timane me måtte venta gjekk ganske fort.
Bilbergaren var denne gongen ein veldig sjarmerande og blid ung lofotværing «Hei, der e dokker jo!» Akkurat som me hadde trudd og håpa, fekk han liv i startmotoren på sekund. Han sa at dette av og til var eit problem på KIA-bilar. Her er det ein KIA-forhandlar, så på måndag skal me forhøyra oss om kor vidt me bør få eit nytt startbatteri, eller om me bør kjøpa oss ein slik batteristartar og ha i bilen. Me fekk og råd om å ikkje bruka straum (lys osv) når bilen stod stille, og å vera litt forsiktige med å lada mobilar og sånn i bilen. Sidan me trur me har kontrollen på problemet, stressar det oss ikkje så mykje, men det er jo kjekkast når alt går som det skal.
Regnet fortsatte å sila medan me navigerte oss mot Stamsund som var neste stopp. Det er ufatteleg fint her sjølv i regn. Fargane på blomar og vegetasjon er så intense. Eg høyrde at det skuldast at dei får lys heile døgnet, og så veit eg jo heimefrå og at i gråver er det ekstra fint å fotografera naturen fordi alt får så fine fargar.
Me hadde ikkje fått i oss verken mat eller kaffi, og me hadde ikkje våga å stansa bilen fordi me måtte lada startbatteriet. Nå var me klare for mat litt fort, me var langt ute på dagen alt… Var det ein kafe her? Det var det ikkje.
Me fann ein matvarebutikk og pakka litt ubevisst oppi det me fann til eit veldig enkelt måltid. Jordbær, rosinbollar, ein minipakke smør, oppskoren ost og makrell i tomat… Kaffi og knekkebrød hadde me i bilen.
Vandrarheimen der me bur har ein nydeleg beliggenhet. Ut frå det bittelille tomannsromet vårt med køyesenger og ein stol ser me rett ut på ei brygge med fiskebåtar. Det er ei vedfyrt badstue utanfor som me kan bruka og hoppa i havet etterpå, og me kan låna oss robåt om me vil. Me trur at staden må ha blitt bygd på 60- eller 70-talet og aldri blitt oppussa etterpå. Kanskje eit urbant reisebyrå ville ha sagt at det hadde ein viss rustikk sjarme?
Ting her er nedslitt og heng og sleng litt. Dusjen på gangen må ein stappa ein femmar på for å få varmt vatn. Den hyggelege unge mannen som driv staden deler ut ein gratis femmar pr dag. Eg rekna med at det var ein knapp inne i dusjen, så eg tok meg god tid, for å oppdaga at vatnet i dusjen var så kaldt som om det kom rett frå havet. Det vart ei frisk avrivning. Det var eit baderom av den typen der ein nesten må vera akrobat for å få på seg kleda att utan at dei blir våte.
På kjøkkenet var det sånne skap som bestemor hadde på sitt kjøkken, respateksbordet var slitt og dei lyseblå stålrørsstolane var slitte og blomstrete. Med gamle, mønstra asjettar, rosinbollar, smør og jordbær på bordet, fekk eg eit slags møte med 60/70-talet og eigen barndom. Det var ei nostalgisk oppleving. Eg var på ein måte på kjøkkenet til farmor eller mormor, sjølv om ingen av dei nokon gong hadde fiskebåtar og hav like utanfor kjøkkenvindauget.
Dette fekk meg til å tenkja på noko Edvard Hoem skreiv i ein av artiklane eg las om Petter Dass i dag: «Petter Dass har lært meg at songen skal forsone oss med tilveret… vi ser at vi er av same slag som dei andre… Vi kan ikkje fange det flyktige ved tilveret på anna vis enn i songen og forteljinga om menneskeliv. Songen kan fange det flyktige, ei stemning, ein ange, blomsterduft og fuglefløyt, og gjere det til ein varig skatt inne i oss… Songen til Petter Dass er ein gjenklang frå ein tapt, felles heimland som han skimtar på ny som vaksen mann. Den songen byggjer bruer mellom generasjonane, fordi den ser vi er av same slag som dei før oss…» Kanskje dette gir meining til fleire enn meg, sjølv om sitata her vart litt fragmentariske… Edvard Hoem fortel at det gjekk kalde ilingar nedover ryggen hans då han sat i klasserommet og song «Gud er Gud om alle mann var døde.» Den følelsen trur eg at eg kan relatere til.
Etter veldig innhaldsrike dagar var det godt å ta det med ro og kvila litt nokre timar i ettermiddag. I kveld tok me bilen halvanna mil til tettstaden Leknes der me fann ein koseleg liten restaurant. Me hadde lova oss ein skikkeleg middag ein dag i Lofoten, og det vart i dag. Bacalao og steikt klippfisk med bacon og omnsteikte grønnsaker smakte kjempegodt. Me kan anbefala «Makalaus» på Leknes med tradisjonsmat som klippfisk, bacalao og kvalbiff. Etterkvart vart det fullt av andre gjester og på restauranten. Ironisk nok snakka ingen av dei hyggelege kelnarane norsk.
Nå sit me her på vandrarheimen, som forresten har skifta namn til det meir internasjonale ordet «hostel», på eit felles opphaldsrom der ein kan slappa av eller eta maten sin. Dei fleste gjestene er på alder med barna våre eller yngre, og dei færraste snakkar norsk. Utanfor luktar det godt av bål frå den vedfyrte tønneforma badstua, og me har sett folk hoppa hylande ut i det iskalde vatnet.
Atmosfæren her er avslappa og vennleg. På romet vårt heng innhaldet av ein vaskemaskin til tørk. Det var for dårleg kapasitet på tørketromlane og ikkje noko tørkerom her, men me fekk låna eit gammalt hengestativ som me har hengt i gardinstanga. Det blir ikkje eg som skal sova i overkøya utan sengehest, men det knirkar såpass i sponplatene som erstattar sengebotnen i senga over meg at eg nesten blir litt redd for å få nokon i hodet mens eg søv. I går låg eg i teltet og var litt engstelig for å bli påkjørt av vår eigen bil i løpet av natta… Alltid skal det vera noko…
Heidi
Det siste døgnet har me hatt det veldig fint i lag med Torbjørg og Jon som me besøkte på staden deira på Sør-Arnøy. Leif og Torbjørg var i eit kristenrusstyre i lag i si tid og har halde kontakten sidan då. Første gongen eg møtte dei var på begynnelsen av 80-talet, og sidan då har me møtt kvarandre med ujamne mellomrom gjennom småbarnsforeldrefasen og vidare utover.
Det var lyst og mildt då me kom fram i går i sekstida, og trebordet utanfor huset var fint pynta med markblomar i vase. Me åt Jon si nydelege fiskesuppe og sat ute og prata til seint på kveld i det spesielle nordlandske kveldslyset.
I dag fekk eg først handla litt i Torbjørg sin bryggebutikk, mellom anna eit ikon malt av egyptiske nonner. Så tok eg og Torbjørg bilen vår med ferga over til fastlandet medan Jon og Leif tok båten med påhengsmotor, slik at Jon kunne nærguida han på strekningen.
Me møttest på kyrkjestaden i Gildeskål der dei har både ei veldig tidleg middelalderkyrkje og ei større trekyrkje frå attenhundretalet. På den tida kom folket sjøvegen til kyrkja. På plassen var det og ein veldig stor og gammal prestegard der Torbjørg og Jon budde i fire år då Jon var sokneprest i Gildeskål. I fylgje historiane spøkjer det her.
Me fekk spennande guiding både frå ein guide og frå dei to som hadde budd der, og eg har høyrt nye og saftige historier om kyrkjelivet for eit par hundreår sidan. Me avslutta med kaffi og kake utanfor prestegarden før me måtte vidare mot Bodø, der me nå sit i fergekai og har billettar over til Moskenes i Lofoten. Der er planen å slå opp telt, så me håpar det nokonlunde vennlege veret vil vara. Dersom vermeldingane stemmer vil me vakna til regn i morgon tidleg, så me får håpa at teltduken held tett.
Nordland og nordlandsnaturen har til nå vore ei stor oppleving for oss.
Heidi
Sånne som meg som veldig sjeldan har lyst til å gå og leggja seg har i alle fall ikkje lyst til å gå og leggja seg når det er lyse dagen ute midt på natta.
Alarmen kvart på seks i dag morges kom derfor hardt og brutalt på den som sov, men det var god trøyst i å oppdaga at sola skein ute og at det framleis var lyst dagen.
Reisefølgjet mitt hadde funne ut at med ein lang og fergerik dag framfor oss, burde me nå ferga som gjekk klokka sju frå kai Bjørn. Eg har forelska meg heilt i landskapet langs Kystriksveien, og kan ikkje sjå meg mett på alt eg ser. Helst ville eg ha stoppa bilen kvar hundrede meter for å fotografera. Ferga klokka sju rakk me akkurat, på biletet ser de ho leggja til kai med munnen vennleg på gap.
To ferger seinare sit me og ventar på ei ny ferge i lag med mange, mange andre. Sola skin framleis, god og sommarvarm. Dette kan fort vera den finaste dagen her i nord, så det er bare å nyta.
Nokon med forretningstalent har laga ein liten restaurant med Thai-mat, pølser, is og kaffi her på kaia, og folk koser seg langs bordabute. Me har nettopp ete varm lunsj i form av vårrullar og fish and chips. Eg sit her i sola og høyrer måkeskrik og glade menneskestemmar. Ein bestefar fortel barnebarnet sitt at me kjem til å kryssa polarsirkelen mens me er på ferga. Sist eg gjorde det var eg og Karin serveringsjenter ombord på ms Gann på veg til Nordkapp. Me vart døypte av Kong Neptun, fekk vannsprut i ansiktet og diplom.
Så langt nord som dette har eg ikkje vore sidan den turen for førtifire eller førtifem år sidan. Eg har hatt lyst til ein tur heilt sidan då, men det har ikkje blitt slik før akkurat nå.
Og der kom ferga, faktisk, tjue minutt før tida. Eg må koma meg til bilen.
Heidi
Alstahaug og Dønna
Etter startvanskane, (bokstaveleg talt), i går klarte me å innhenta vår eigen timeplan. Utpå kvelden, litt seinare enn tenkt, kom me fram til Mosjøen og vart varmt mottekne av Arild, nevøen vår, og kona Hege. Dei hadde gjort i stand eit bugnande kveldsmåltid til oss. Dette er tredje gongen eg besøkjer dei i Mosjøen, ein veldig vakker plass der det denne gongen bare vart ei overnatting utan at me fekk sett oss meir om. Etter ein lang og hyggeleg frokost med Arild, der me fekk ringt opp Ingrid på facetime og sunge bursdagssongen for ho som feirar 35-årsdagen sin i dag. Tenk at barna våre er så vaksne, og ikkje er ho eldste barnet vårt ein gong…
Første planlagde aktivitet i dag var Alstahaug, staden der Petter Dass budde, hadde sitt presteembete og utøvde sin barokke salmekunst. Kyrkja er den same som då, ho er bare blitt utvida og restaurert, men det blei oppdaga for nokre år sidan at prestegarden som det heitte seg at han hadde budd på, truleg vart reist sytti år etter hans død.
Det var eit nytt og stilig museum der teikna av «Snøhetta» der eit utbygg gjekk ut over sjøen. Der kunne ein sitja i øverste etasjen og lytta seg gjennom veldig mange Petter Dass salmar medan ein såg utover havet. Me fekk veldig grundig guiding av ein engasjert guide som kunne oppdatere oss om at det me veit mest om når det gjeld Petter Dass, er salmene hans. Det portrettet ein kjenner som Petter Dass, og som er utgangspunktet for andre maler og skulpturst, kan godt vera av ein heilt annan prest.
Det danna seg og ein eigen mytologi rundt mannen. Han skal i fylgje mytene ha lurt djevelen slik at han fekk same makt og kunnskap som han utan å selja sjela si, noko som elles var prisen for desse privilegia. I staden hadde han betalt med skuggen sin, så Petter Dass kasta aldri skugge same kor sterk sol han fekk på seg.
Ei anna myte fortel at han rei på ryggen til djevelen ein julaftan for å rekkja fram for å halda julemorgongudsteneste i København. Til gjengjeld skulle djevelen få sjelene til alle dei som sovna under preika, men hr Dass talte så levande og godt at ingen sovna sjølv om djevelen hadde øydelagd manuskriptet hans.
Om folk for tre hundre år sidan tok desse mytene på ramme alvor skal eg ikkje ha sterke meiningar om, men han levde i eit hundreår prega av krigar, hunger og pest og i eit miljø der folk rett som det var vart borte på havet i kampen for å få mat på bordet. Kanskje eit liv i den grad utan sikkerhetsnett gjorde at folk levde tettare på både dødskrefter og livskrefter og var opne på ein heilt annan måte for alt ein ikkje kan forstå.
Sjølv har eg lenge beundra Petter Dass for at salmane hans er så fulle av det verkelege livet, av naturen og av det ekte menneskelege. Eg har opplevd dette som ein inspirasjon når eg sjølv skriv salmetekstar. Eg har tru på å skildra livet slik eg kjenner det på kroppen og med sansane mine meir enn å koma med stiliserte glansbilete.
Etter Alstahaug stille me oss i ferjekø for å ta ferja over til Herøy. Der i frå har me via bruer kome oss til den store øya Dønna der me er akkurat nå. Me er innlosjerte på ei «underavdeling» av staselige Dønnes gard, og bur i eit nedlagd skulehus på andre sida av vegen. Det er klasseromma omgjorde til gjesterom og gymsalen til ei lita daglegstove og eit lite kjøkken me kan bruka. Me kunne kjøpt fin middag oppe på garden, men valde å laga oss litt enkel mat her på kjøkkenet.
Dette huset er bemanna av eit veldig hyggeleg skotsk ektepar som bur i overetasjen. Dei har flytta hit fordi dottera er gift med ein frå Dønna. Her er det så reint og ryddig at eg får prestasjonsangst når eg brukar kjøkkenet. Vil eg klara å halda standarden oppe, eller vil eg vera til stor forargelse?
Det er kaldt ute, men stort sett er det opphaldsver og låge skoddeflak legg seg rundt fjella. Det er utruleg vakker natur her. Dessverre har eg veldig begrensa plass til foto her på bloggen. Eg ville likt å leggja ut mange bilete på kvart einaste innlegg. Dei som får lyst til å sjå med eigne auge får finna bileta på Instagramkontoen min
Leif har lagt seg for å kvila litt. Planen er ein fototur ut i det fine kveldslyset. I morgon må me opp grytidlig for å ta ei tidleg morgonferge over til fastlandet.
Heidi
Etterkvart dukka bilbergaren opp og sette ein batteristartar inntil bilbatteriet vårt. (Det batteriet som er i alle bilar og som ikkje har med el-bilbatteriet å gjera). Så starta bilen.
Den joviale bilbergaren meinte at problemet var løyst, og at me trygt kunne køyra vidare. Sjåføren min forstår ikke korfor det batteriet skulle vera flatt sidan me har køyrd i dagevis og det då burde vera godt lada. Men… me liker å tru på under og er glade i enkle løysingar, så me satsar på at lagnaden har laga seg.
Nå ladar me bil på Berkåk. Sidan me ligg tre timar bak opprinneleg tidsskjema, fann me ut at me måtte bruka ladepausen til å få oss mat. På ladetomta var det ei vegkro der trailersjåfører får seg litt mat og ein dusj før dei kjører vidare. Her har me bestilt henholdsvis karbonadesmørbrød med løk, speilegg og ertestuing og hamburgar med pommes frites, for som det står i songen «Det kan bli lange timer bakom rattet (i Alpene om natta når det snør)». Snør gjer det ikkje, men det regnar og på Oppdal var det 7 grader ute. Det hender at ei ullstrømpebukse under sommarkjolen med tjukk strikkejakke og regncape utanpå er den rette «outfiten» som det så fint heiter på bloggespråket.
Nå skal me få med oss kaffi i pappkrus og så skal me håpa av heile vårt hjarte og all vår forstand at «Soulen» altså bilen vår er klar til normal start etter ladinga .
Her på Berkåk hadde eg i mange år i barndommen ei brevvenninne ved namn Turid Gjelsvik.Eg trur eg fann adresse hennar i Norsk Barneblad. Viss det ikkje var for at me ikkje har hatt kontakt dei siste førtiåtte åra, kunne eg ha vurdert å kontakta henne dersom det blir meir tull med bilen.
Ein eldre mann får høyra at det er lenge sidan dei har sett han her. Han svarer med eit sjarmerande smil at » Ja, deitte e det største comebacket siq Lasarus.» Sidan eg samlar på gode replikkar, noterer eg denne akkurat her. Eit av austlandske barnebarna hans, som truleg er her på ferie kviskrar: «Du farfar er litt rar i hodet.»
Nå får eg tusla meg til bilen der sjåføren ventar og håpa at kaffien framleis er varm.
Heidi
Morgonen i miniatyrhytta var rask og effektiv, me rydda, gjekk og dusja og vaskar oss ut, noko som går fort når rommet er på sånn omtrent fem kvadratmeter. Så ville ikkje bilen starta…
Den elektroniske nøkkelen virka ikkje. Etter å ha prøvd og prøvd ringde me forhandleren heime og fekk gode råd og videoguiding som heller ikkje hjalp. Etter diverse rundar sit me her på campingplassen og ventar på ein bergingsbil. Me snakka med sjåføren for nesten ein time sidan, og hans trøyst var at «det skjer så mykje rart med nye biler, dei gamle er mykje enklare og greiare.»
Så nå kryssar me iskalde fingrar, det er kaldt både ute og i bilen, for at problemet skal løysa seg. Trøysta er at ingen er skada eller sjuke… Det er bare bilen som ikkje vil. Ein har då bøker, mobilar og strikketøy… Og eit blogglesande publikum å underhalda…
Eg oppdaterer når me veit meir. Bergarten skulle vera her om ein «harrtime» eller litt meir, men let venta på seg…
Heidi
Sommardag i Rondane. For dei som bare delvis tek referansen, så kan eg opplysa om at eg på biletet står på same plassen som Harald Sohlberg stod då han malte, eller i det minste laga skisser til det mest berømte maleriet sitt: «Vinternatt i Rondane». Me har og køyrd over Dovre utan å møta moskusar.
På ladestoppet i Gjøvik gjekk eg inn på eit kjøpesenter for å handla litt, eg fann ut at verdas hyggelegaste befolkning må bu på Gjøvik. Alle eg møtte og snakka med, både i og utanfor butikkane var heilt usedvanleg snille, pratsomme og hjelpsomme. Kanskje inntrykket blir forsterka av den koselege dialekta i Mjøstraktene.
Heldigvis ser det ut som om villblomar i grøftekantane får leva eit friare liv enn for nokre år sidan meir forskåna frå grøfteklipping og giftspraying. Me køyrde forbi milevis med utruleg vakre grøftekantar som eg gjerne skulle ha fotografert til seinare oppbyggelse, men det var ikkje så lett å få stoppa dei stadane eg helst ville gjort det.
Turen over fjellet var veldig vakker, og me fekk og besøkt ei open pilgrims kyrkje, Eysteinskyrkja der me fekk sett oss ned og kjend på stilla og tend eit lys i lysgloben. Timane i bilen er veldig fine til strikking for den av oss som ikkje er sjåfør. Mer har og høyrd på lydbok «Og bakom synger skogene», av Trygve Gulbranssen. Det er ei av dei mange bøkene eg har tenkt at eg sikkert burde lesa ein gong. Nå viser det seg at det burde eg, for boka er så fin at me nesten ikkje får skrudd av for å høyra nyheitene og sjekka ut om verda framleis kan seiast å vera nokonlunde på hengslene. Det siste skal eg forøvrig ikkje bruka meir plass på akkurat i dag, for det er eit langt og mangslunge kapittel.
Me har sjekka inn på ein campingplass i Oppdal der me har leigd den minste hytta dei hadde, eit lite stabbur med tårn på. Trappa er eit slags campingbord med ei glipe mellom hytta og trappa. Nokon synest det er litt absurd at eg får høgdeskrekk av å gå ned dit utan noko å halda meg i, men eg trøyster meg med at mor mi ville ha forstått meg…
Det er kaldt her, så me er glade for panelomnen som me har stild på 22 grader. Me har ete rømmegraut og Rørosflatbrød med spekeskinke. Det smakte godt. Det er veldig stille her på campingplassen, men med jamne mellomrom for det eit tog forbi, og det virkar som om alle bles i fløyta når dei passerer. Eg går ut i frå at det må vera Dovrebanen som går rett ved sida av oss.
Nå har me for alvor starta turen vår som skal vara nesten tre veker. Det er deilig å reisa med bil og ikkje med tog eller fly, for nå har me plass til ein forenkla utgåve av heimen vår ute i bilen. Dersom nokon lurer på kva sånne som oss pakkar i bilen i slike anledningar, så kan eg røpa at me har med ein bokkasse med sikkert 20 bøker + nokre tidsskrift me lenge har hatt lyst til å lesa. Eg har med eit stort nett med garn i mange fargar, diverse strikkepinner, målbandt saks og nåler pluss eit oppskriftshefte. Så har eg med meg tre skrivebøker med blanke linjer og eit pennal med pennar og blyantar. Eg har med vilje latt vera å ta med andre digitale reiskapar enn mobilen, men i går angra eg litt fordi det var frykteleg vanskeleg å logga inn med ny mobil på bloggen min. Eg fekk litt hjelp til å knekka koden, så nå er alt bare velstand.
Me har med badetøy og sommarklede, men akkurat nå er eg glad for at eg var realistisk nok til å ha med regnklede, langbukser, ullstillongs, ullgenser og varm strikkekofte. Eg lot lue, gummistøvlar og vottar liggja att heime, så får det visa seg om eg får grunn til å angra på det.
Campingutstyr har me og med oss, og eit fjelltelt. Ein av oss vil gjerne bruka sistnemnde mest mogleg, den andre er takknemleg for kvar kveld det ikkje er bruk for det…
Eg har forresten alltid likt kjensla av å setja seg i bilen og reisa med den lettsindige tanken at det eg har gløymd nå får forbli gløymd. Det er noko befriende med å leva eit veldig enkelt liv for ei stund. Det meste klarer ein seg utan, og det meste går det an å få tak i om det skulle knipa.
Opprinneleg hadde me sett for oss at denne natta skulle vera på pilgrimsgarden i Trondheim, men der var det ikkje rom i herberget. Det er litt synd at me går glipp av Trondheim, for det er ein by eg er glad i å vera i. Eg skulle gjerne hatt nokre timar i Nidarosdomen, men det kjem nok nye sjansar til det. Nå skal eg sjå om eg får innvia den eine nye skriveboka.
Heidi
Juni har nesten gått forbi som ein fullpakka og fin sommarmånad. Då eg avslutta maibloggen var eg på veg til ein fantastisk sørlandshelg med lærarskulevenninner med sydentemperaturar og korfestival.
Så bar det til Evjetun på leirskule. Veka før lova yr oss at me skulle få tjuefem grader og sol under opphaldet, men i løpet av helga blei det nedgradert til ti grader og regn. Men leirskule blei det, og me hadde det kjempefint. Det er flott å oppleva noko som er heilt annleis enn vanleg skule saman med elevane. Dei neste vekene var det øving til forestillingar og forestillingar i skule og kulturskule + årsrapporter, evaluering av iop-ar, skriving av nye iop-ar, rydding, avslutningar og avrundingar og alt som høyrer til avrundingar av eit skuleår. Skikkeleg full fart det og, men alt gjekk fint.
Etter avslutninga feira me st. Hans i hagen til Odd Christian og Sonja, og fekk fotografert småjentene med sommarkjolar og blomsterkransar i håret før me pakka oss inn i tepper. For oss vestlendinger er det forresten nesten eit fast element i jonsokfeiringa å frysa litt.
Dagen etter fekk me fint feriebesøk av Sunniva, Trygve og vesle Tage, så nå har me kost oss med det yngste barnebarnet i nesten ei heil veke. I dag sette me oss i bilen for å starta på neste kapittel i sommareventyret vårt. Første etappe har gått frå Bryne til Haslum. Planen var å reisa over fjellet, men på grunn av vegarbeid ved Dalen vart det Sørlandet i staden. Me ankom Henrik og Eva Mari i sekstida og fekk heimebakt foccacciabrød, pasta med reker og italiensk is med jordbær til. Me har det godt.
Me har ein spennande tur framfor oss der me etter nokre dagar når Helgelandskysten, Lofoten og Vesterålen. Med slike planar kan eg ikkje la vera å ferieblogga. Dette har eg gleda meg til.
Heidi
Nå sit eg på toget retning Kristiansand. Alltid godt å vera så langt. Det er sjeldan det ikkje er ein viss dramatikk rundt togreiser, og denne gongen var ikkje unntaket frå regelen. I går fekk eg beskjed om at det var buss for tog frå Kristiansand til Oslo, det var utan betydning for meg sidan eg skal til Kristiansand, men det stod at det kunne bli forsinkingar.
Då det var to minutt til toget skulle koma vart det opplyst over høgtalaren på norsk og engelsk at det var buss for tog. Folk såg forvirra på kvarandre. Skulle me springa ned og finna ein buss. Eg håpar alle tenkte som meg at me fekk sjå om det kom eit tog om to minutt før me gjekk ned. Det gjorde det… Men ring situasjon å ikkje vita om ein skal gå ned for å ta buss og risikera å mista toget eller venta på toget og risikera å mista buss for tog. Det gjekk bra, me valgte rett denne gongen…
Eg hadde haka av for å henta billetten på toget, og det var eit dumt val, for det eg fekk opp var ein hentekode og ikkje plassbillett. Eg fekk til slutt plassen min som viste seg å vera inneklemt i ein gjeng militærgutar på veg til perm. Det er forsåvidt alltid interresant å få prøva ut nye miljø, og med tre gutar og meg på slike sete som står mot kvarandre kunne det absolutt sjåast på som ein antropologisk studie.
Etter ei stund var eg i grunnen klar for ein pause frå «gutta—stemninga», og sidan eg var litt svolten tenkte eg at ein liten time i kafévogna kunne gjera susen. Der var lyset slukka og den søte og hyggelege billettøren sa at toget dessverre var utan kafépersonale i dag.
Så nå har eg satt meg ned i noko som liknar på ein lenestol og håpar på å ikkje bli jaga frå ei ubetjent kafévogn. Beste plassen på heile toget det… Bra eg fekk kjøpt med meg ei flaske vatn.
Vanlegvis jobbar eg heime på fredagar. I dag var eg på jobb på grunn av forestillinga me jobbar med. Dei som veit kva eg snakkar om veit kor intenst hektisk det er med første fulle gjennomkøyring med lyd, kortrapper, kostyme, rekvisittar, scenelys og inn og utgangar. Men det er veldig kjekt på same tida. Ein kjenner at ein lever og at ein har ein jobb der ein både skal ta vare på andre menneske og ta vare på andre menneske. For nokre elevar er slike dagar ganske krevande, for andre er dei dei beste av alle skuledagar.
Sidan me må juksa litt og vera i forkant stolte me på vermeldinga og skreiv song om sommar og som på Evjetun. Nå ser det dessverre ut som om dei kanskje må skrivast om, for Yr har ombestemt seg og melder ein del regn og temperaturar som ligg ganske godt under det dei gjekk ut med tidlegare i veka. Det blir nok bra sjølv om veret blir nedgradert. Me rullar inn på Sira stasjon, og kanskje eg skal posta årets siste maiblogg før me køyrer ut av dekning og eg mistar teksten min. Mission completed, som eg trur dei seier på den andre sida av dammen.
Heidiø
Klokka er kvart over elleve om kvelden, og ute er det lyst. Det er så vakkert. Desse lyse nettene er noko av det finaste me har i Norge. Eg gler meg til å reisa nordover om ein månads tid og verkeleg få nyta nattelyset. Om mindre enn ein time tippar me inn i det siste døgnet i mai, og så blir det juni og heilt ekte sommar.
I dag har eg øvd med elevane heile skuledagen. Det er fantastisk å jobba i lag med ungane på denne måten. Eg hadde ei dansegruppe den eine timen der ei lita gruppe elevar har fått i oppgåve å laga ein dans som dei etterpå skal læra vekk til ei stor gruppe elevar. Det var fascinerande å sjå både engasjement, pedagogisk frustrasjon og stor danseglede. Eg haldt meg veldig i kulissane og tenkte at dette lærer dei kjempemykje av. Så bra at det finst elevar som er reelt kjempeflinke til noko eg sjølv ikkje er flink til i det heile tatt.
Eg er imponert over å ha elevar som verkeleg tek ansvar når dei er utfordra på det. Foreløpig er forestillinga eit salig kaos, men det kjem til å bli bra. I tillegg til flinke ungar så er eg på lag med dyktige vaksne, så dette skal me ro i land.
I kveld har eg vore på sommarkonsert med barnekoret og så har eg pakka kofferten og køyrd han bort til skulen. I morgon rett etter skulen skal eg på helgetur til Kristiansand med dei fine kærarskulevenninnene mine. Det skal nytast.
På sundag er det rett heim og pakka om for på måndag morgon pakkar me oss og elevane inn i ein buss eller to og reiser på leirskule til Evjetun.
Det kan fort bli ei fin og travel veke. Dei har lova oss godt ver både då og i helga.
Heidi
