sporisand

Himlen høg og verda stor,
der på trappa vinkar mor,
første skuledagen min,
ikkje rart at sola skin.
Hit eit steg, og dit eit steg,
dansar eg fram på skuleveg,
kjolen den er himmelblå,
med ei raude marihøne på.
…
Eg hugsar godt min eigen første skuledag. Eg hugsar til og med kriblinga i magen. Den dagen song Ingebrikt Davik songen over i radioen for alle som hadde begynt på skulen. «Du må koma inn i ståvå, Heidi, nå synge di te dæg!» ropte mor. Eg kom inn i stova og det var så høgtideleg at eg fekk kalde ilingar nedover ryggraden. Eg hadde høyrt songen før, men denne gongen var det meg det gjaldt.

I går var turen komen til Iben. Det var ei spent jente med rosa ransel på ryggen som fekk gå ned den raude løparen på Tu skule for å helsa på læraren sin og stilla seg i rekkje med andre gutar og jenter med ransel og spente blikk.
…
Det er visst slik eg gruar litt.
Hoppar ikkje hjartet mitt?
I skulestova vil eg lell,
pytt eg tek det heile som det fell.
Hit eit steg, og dit eit steg,
dansar eg fram på skuleveg.
No kan heile verda sjå,
berre eg har marihøne på.
…
Eg blir framleis litt sentimental og varm i auga bare eg les desse linjene. Eg synest at Ingebrikt D har skildra førsteklassingen så fint, dette sjølv om førsteklassingane var sju år på den tida og det må ha vore minst 60 år sidan mor kunne stå på trappa og venta når førsteklassingen la i veg til sin første skulestart.

Førsteklassejenta vår ville gjerne feira skulestart med mormor og morfar, så ho fekk mamma med på å invitera på kaffi, og på å laga ei kake ho sjølv kunne pynta fint for å feira dagen. Det var ei veldig stor og stolt jente som tok i mot oss og prata som ein foss.

Saman med den nye ranselen hadde ho fått ei fin bok med hengelås som ho kunne skriva ned hemmelege ting i. Her hadde ho begynt å skriva eit eventyr sjølv «DEVARENDAD». .. Men det tok så forferdeleg lang tid å skriva sjølv, hadde ho oppdaga, så ho lurte på om eg kunne skriva for henne i den nye boka med lås. «Æg har de inni håve, mommor, kan du skriva for mæg?»

Så dikterte ho eventyret om jenta som vakna midt på natta og såg at mamma sov, så gjekk ho ut i gata og fann ein slik sparkesykkel som folk kunne låna, og så la ho i veg aleine. Mamma vakna rett før ho kom heim. «Kor har du vore?» spurde mamma. «Bare ute på eit eventyr», sa jenta og kokte kakao til mor si, for nå hadde morgonen kome.

Og slik er det. Nå er det tida for eventyr på eiga hand, sjølv om me er mange vaksne som gjerne vil ha ein viss kontroll lenge endå.

«Me kan laga ein forestilling om det mormor?» Mens eg las eventyret var ho i rolle og viste kva jenta gjorde. Ho måtte ha på pyjamas, for dette skjedde jo om natta. Sidan ei ivrig lillesyster ville vera med, fekk jenta i historien ei lillesyster ho og, så ordna det seg med at ein liten tilskodar som ikkje klarte halda seg unna scenen fekk vera med i stykket.

Det spontandikta songar slik at eventyret vart nesten ein musikal, og etterpå vart det laga ein ny musikal om ei jente som var redd for monster i mørke skogar sjølv om storebroren hadde sagt at monster ikkje fantest.

«Du føler på deg at monster finst,
men du skal ikke være redd, du skal ikke være redd.
Du skal ikke være redd for monster,
og for død.
Du skal ikke være redd for monster,
og for krig.
Du skal tenke på lyset og gå i skogen.
Du skal gå i skogen og tenke på lysets land, og ikke være redd.»

Det er så fascinerande å sjå korleis barn heilt spontant og intuitivt går i rolle, og korleis dei lagar historier, songar og melodiar. Som lærar og som mormor lurer eg på korleis me best mogleg kan ta vare på denne ibuande kreativitetskjelda dei har i seg.

Og kanskje me vaksne og burde leika mykje meir.

Heidi

Det er nesten litt komisk av at heile huset heilt ut av det blå plutseleg var koronapasientar.
Komisk, med tanke på alle dei kreftene eg har brukt dei siste åra på å tenkja på korona, forebyggja smitte, vera redd for å bli smitta og endå meir redd for å smitta andre. Akkurat då me nesten hadde gløymt alt me visste om handsprit, munnbind og hurtigtestar blei me heilt uventa ramma av eit massivt angrep.

Sunniva, som var heime på seinsommarbesøk, vart plutseleg veldig snufsete og dårleg på fredagskvelden, me lurte på om det var allergi eller ei kraftig forkjøling. Dagen etter vakna ho med feber og influensasymptom. Heldigvis var me fleire som kunne byssa, bera, kyssa og trøysta babyen. Det var godt med mange hender så Sunniva kunne slappa av litt.

Lille Tage vart meir og meir sutrete, og plutseleg hadde han og høg feber . Me bar på skift og drakk ingefæravkok med lime og honning, for me var litt såre i halsen me andre og. Måndag morgon fann Sunniva nokre gjenliggjande koronatestar i badeskapet og tenkte at ho kunne då alltids ta ein test sidan dei først lå der. Testen slo straks ut på smitte. Eg drog på jobb med halstablettar, ibux og ein koronatest i veska, og sa til folk på jobb at det kanskje var lurt å halda avstand. Då eg kom heim var hodeverken og halsen så pass merkbare at eg tenkte at eg kanskje fekk ta ein test eg og. Begge strekene var raude i det sekundet væska steig opp i testen. Leif testa framleis negativt, men etter ei natt med hosting og influensafølelse slo det ut på han og.

Det heile vart litt surrealistisk. Alle restriksjonar er jo oppheva, men ein skal halda seg heime med feber og klare symptom. Det kjennest litt verre å gå halvsjuk på butikken eller på jobb når ein veit ein har korona enn når ein faktisk aldri har oppdaga det. Kunne framleis ein av oss gå til butikken og kjøpa det me trong av mat, eller måtte me finna gode hjelparar? Ein får forresten ei sterk kjensle av å vera deltakande og aktiv bestemor når ein går rundt klokka fem om morgonen med feber i kroppen medan ein rpøver å byssa ein illskrikande baby med 39 i feber i håp om at den sjuke mora skal få seg eit par timars samanhengande søvn.

Heldigvis responderte gullungen veldig godt på febernedsetjande stikkpiller, og Sunniva fekk gode råd både frå helsesyster og lege. Det er ikkje så kjekt første gongen den førstefødde får høg feber, men dei kunne forsikra oss om at slik det er nå er det veldig sjeldan at koronasjuke babyar blir alvorleg sjuke.

Min snille svigerson stilde med nysteikte lappar som han leverte på døra i lag med to små jenter som hadde planleggingsdag. Me fekk ein samtale med dei der dei stod nede ved bilen og me oppe i høgda på terrassen. Ingen vil ha korona før skulestart.

Heldigvis vart ingen av oss veldig sjuke, eg fekk gjort det meste av førebuingar til skulestart heimefrå, og midt på dagen onsdag var eg så pass frisk at eg sykla til skulen for å gjera alt klar som burde vera klart før elevane kom. Snille kolleger hadde alt ordna ein del for meg, så det meste var i orden.

Dei to feriegjestene vart friske nok til å kunna reisa heim som bestemd på onsdag, og dei kom seg vel tilbake. Mormor synest det er tomt i huset utan dei, men er djupt takknemleg for at me har fått sett vesle Tage veldig mykje fram til nå. Me har vore mykje i Oslo, og dei har vore her i tre omgangar. Nå får me trøysta oss med facetime og sånn, for nå møtest me truleg ikkje før i oktober.

Eg kryssa fingrar og tær for å vera frisk nok til å ta i mot elevane på torsdag, og det gjekk fint sjølv om eg var litt ør både i toppen og resten av kroppen. Ei helg nå, så er nok alt heilt i normalen.

Det var faktisk rørande å koma på jobb og sjå spente elevar stå i skulegarden. Det er og rørande å plutseleg ha ein stor gjeng glade tiåringar som kjem springande for å få ein klem. Eg sa at me får klemma forsiktig i dag og heller spara dei varmaste klemmane til måndag. Rektor Tore gjorde velkomsttale og avsynging av Bryne skule- songen til reine showet, og det vart delt ut 17.-mai- flagg som lærarane kunne vifta med medan me song. Gutar og jenter på trinnet var plutseleg i spontan ringdans mens dei yngste elevane marsjerte til klasseroma sine til rytmisk musikk. Eg rakk å tenkja at eg faktisk har den finaste jobben i verda.

Det er framleis mykje som skal ordnast før det nye skuleåret er heilt oppe og går av seg sjølv, men så lenge ein har liv og helse ordnar det meste seg.

Heidi

For å vera sikker på at eg hugsar å få sagt det: Det er sommar lenge endå, i alle fall ut august. Likevel er eit par av milepælane for at sommaren har kryssa mogningshøgda passerte i denne veka.

I går plukka me rips, og min flinke mann står på kjøkkenet og kokar saft. Det luktar godt i heile huset. I dag hadde eg den første planleggingsdagen på jobb, så nå er ferien, eventuelt avspaseringsvekene over for i år.

Me hadde ein mjuk start på arbeidsåret med ein lang pause ute med utandørs lunsj og frisbeegolf. Det siste hadde eg aldri prøvd meg på før, eg var veldig klar over at eg ikkje akkurat ville bli stjerna på laget, men det var faktisk ganske kjekt, spesielt det å gå roleg saman med dei andre på trinnet og prata mellom kasta. Etterpå sette me oss ved eit av borda på grillplassen og åt matpakkanne våre. Alt i alt var det ein roleg og vennleg start på alt som koma skal. Me fekk sett på timeplanar og på fokusområde, og så hadde me plutseleg helg og ikkje ferie, og det kjennest faktisk heilt ok å vera i gang igjen.

I neste veke har me tre planleggingsdagar til før elevane kjem. Det kjennest fornuftig. Det å etablera eit nytt skuleår er som å skapa eit nytt lite samfunn med nye rom, ny timeplan, nye vaksne og nye rutinar. Det å få ein god start er kjempeviktig for det komande året.

Den eldste mormorjenta er klar for skulestart komande veke. Ho har alt begynt på SFO og kom stolt på besøk med eit museum laga i to pappøskjer tilpassa innbyggjarane i Duplobyen vår som ho hadde laga der. «Dæ æ kjempejillt på SFO, mormor, dei har øskjer og all slags ting me he lyst te å laga. Dei vaksne bara hjelpe viss me trenge å bruga limpistol.» Slikt er musikk i mine øyre, eg er så takknemleg for det gode førstemøtet ho har fått med skulesystemet

Det beste av alt er at me har så kjekt besøk for tida. Sunniva og Tage kom på onsdag og blir her ei veke. Den vesle framleis nokså nyfødde vennen er robust og blid, men har ikkje brukt dei første fire månadane av livet sitt på unødig soving om nettene og slik. Me vil gjerne at mor hans skal få sove og kvilt litt, så me friskar opp gamle kunstar på det feltet å starta dagen klokka fem om morgonen. Det gjorde me annankvar morgon i ei årrekkje, så me burde beherska kunsten endå.

Så heldige me er som har fått fylgja det yngste barnebarnet så tett sjølv om han bur langt vekke. Me har vore mykje i Oslo, og han har vore på besøk i tre omgangar her på Bryne. Slikt lett seg gjera i sommarhalvåret.

Heidi

Det var lettare sjokkerte eg og Torun sat på kjøkkenet sundag kveld og las vermeldinga og ekstremvervarsla for dei komande dagane. Kunne dette vera tilfelle? Vermeldingane var nesten apokalyptiske, og ute var det fin sommarkveld. To av dei lange togstrekningane i landet var allereie stengde for to døgn framover, og det var ikkje sett inn alternativ transport. Røyse låg i det raude området for uveret. Ville eg koma meg heim?

Når det gjaldt det siste var eg i ein luksus-situasjon. Eg var velkomen til å bu på Røyse, Sunniva ønska velkomen om eg stranda i Oslo, og Eva Mari hadde òg heilt sikkert forbarma seg over ein vannfast klimaflyktning. På jobb var eg ikkje etterspurd før på fredagen.

Torun kjørde meg til bussen etter at me hadde sjekka fleire gonger at han ikkje var innstild. I fylgje vermeldingane skulle han få meg til Oslo før det braka laus for fullt, og turen dit gjekk då og heilt problemfritt.

I Oslo hadde eg avtale om lunsj i byen med Sunniva og Eva Mari, den flytta me til Tøyen torg, for då kunne me alle nesten sleppa å ta oss fram ute med og utan barnevogn. Då eg kom ut av T-banen stod folk i tunnellen ut til Tøyen-torget og kvidde seg for å springa ut i styrtregnet. Eg sprang inn i bakeriet det me hadde avtalt å møtast, der var det heldigvis ledige bord. Etter ei stund dukka Eva Mari opp innhylla i regnkåpe med hette, og like etter kom Sunniva, Trygve og Tage og. Me vart sitjande i meir enn to timar, stemninga var god og personalet på bakeriet var venlege og tålmodige.

Eg var veldig glad for å sjå at toget mitt gjekk. Det var forsinka frå Stavanger og det var hektisk aktivitet med å få snudd seter for å få oss i veg vestover nokonlunde på tida. Ein roleg og vennleg konduktør forsikra oss om at han ville få oss gjennom det berørte området og trygt heim. Ei togvertinne kom med ei stor korg med twist og delte ut sjokolade til alle på toget. Slikt har eg aldri opplevd før, så eg lurte på korleis eg skulle tolka det.

På første del av turen hadde me fleire stopp for å venta på signal til å få kjøra vidare. Utanfor Drammen stod me ubehageleg lenge på ei jernbanebru før me fekk kjøra vidare. Biletet over er tatt ut av vindauget.

Alarmen frå folk sine mobilar var òg litt ubehagelege påminningar om situasjonen. Etterpå forstod eg at ein del av passasjerane fekk den faremeldinga som vart send ut. Frå konduktøren sin mobil høyrde eg beskjed om at folk måtte vurdera om reisene dei hadde tenkt å ta var nødvendige.

Etterkvart roa regnet seg utanfor togvindauget, og togturen gjekk over til å bli ein normal togtur. Då eg kom heim til Bryne regna det nesten ikkje, men vindkasta var sterke. Eg var veldig takknemleg for å vera vel heime.

Nå ser eg på fjernsynet om ekstremversituasjonen rundt i Norge. Dette er gale, men det virkar som om veldig mange jobbar godt for å hjelpa dei berørte. Framleis er det fare for flom, øydeleggjingar og jordskred fleire stadar.

Ikkje alle trur at dette har med menneskeskapte klimaendringar å gjera. Ingenting ville gleda meg meir enn at klimafornektarane har rett. Eg har ingen behov for å ha rett når det gjeld frykta for klimaet og jorda vår sitt velvere. Eg håpar at hendingar som dette gir oss eit dytt i retning nødbremsen. Under koronaepidimien viste det seg at det er mogleg å gjera ganske store endringar når mange nok ser at det er nødvendig. Eg er framleis optimist med tanke på at mykje framleis kan endrast og reparerast om viljen til det blir stor nok.

I kveld sender eg varme tankar til dei som er brutalt berørt av uvêret Hans. Eg håpar at dei som er evakuerte kan reisa heim til hus som framleis står det dei skal i løpet av veka.

Heidi

Me hadde lang frokost ute under baldakinen med diktlesing, samtalar og høgtlesing.

Velsigna av Trygve Skaug sin velsignelsessong på nettet, kråkene og lett augustregn mot presenninga var det på tide med oppbrudd. Fire av oss skulle køyra saman til Hønefoss, så me fekk dagen saman i bilen og avrunda med kafébesøk i Hønefoss.

Etter å ha fått sett Mildrid og Astrid på buss og tog vidare, køyrde me vidare mot Røyse der eg skulle få overnatta til måndag. Det er så fint her ved Tyrifjorden med gule kornåkrar og masse markblomar.

På vegen passerte me Torbjørn som sprang langs vegen. Han sprang seg ein kveldstur på tre mil for å lada opp til maratonløp om to veker. Eg lar meg imponera.

I hagen her på Røyse er det epler, pærer, bringebær, rips, solbær og kirsebær. Torbjørn lurte på om me hadde fått med ekstremvêrvarslet for i morgon.

Det hadde me ikkje. I alle fall ikkje omfanget. Det er meld vanvittige nedbørsmengdar, og to av jerbanestrekningane har stengt i to døgn framover. Så langt gjeld det ikkje min avgang.

På Røyse var det stille og fint før stormen, eller snarare regnet. Eg og Torun gjekk ein kveldstur i regnet. Alt er så augustfint ute at ein kunne få lyst til å gråta. Sommaren er på sitt aller mognaste. Det kjennest uverkeleg og litt uhyggeleg å høyra om styrtregnet som er venta i morgon. Me får bare sjå kva som skjer.

Om kvelden åt me nyplukka bringebær og blåbær Torbjørn hadde plukka i skogen. Det smakte heilt nydeleg av seinsommar.

Heidi

Fem venninner på august-tur utanfor Sandejord. Utruleg at det er sånn ca 40 år sidan me gjekk på lærarskule i lag, og sidan har me halde saman sjølv om ein del av oss bur langt frå kvarandre.

Norsk sommar er fantastisk. Dette er ei fantastisk avslutning av sommarferien. Me har hatt frokost og middag på terrassen, gått tur og bada i sjøen, og snakka, snakka og snakka.

Nå er det kveld med varme ullteppe, terrasse, kaffi, kaker og endå meir prat, me har det godt.

Heidi

Me har gått over grensa til august månad. Me har hatt fint, svalt sommarver, desse dagane.

I går føremiddag var eg i begravelse i Klepp kyrkje for å ta eit siste farvel med mor si venninne Kari, som eg har kjend sidan eg vart fødd. Eg har ikkje sett henne mykje dei siste åra, men ho var der ofte i barndomen min. Det var ein fin seremoni i kyrkja med fine ord frå dottera Siri, og frå eit av barnebarna, fin tale frå presten og fin musikk og solosong. Det var så fine blomar, det ville Kari ha likt, ho var så glad i blomar, og laga dekorasjonane til bryllaupet mitt, ein gong for lenge sidan. Av og til blir me minna om kor fort eit liv går.

Desse dagane har og vore dagar for gilde besøk. Eg har fått tid med ungane mine og barnebarna, me hatt besøk av Sigrun, som me ikkje har sett på veldig lenge, og nå har me koseleg besøk av Ingjerd og Frode som bur i Homborsund. I går kveld hadde me ein nydeleg tur langs Orrestranda. Me hadde ikkje med badetøy, så me måtte nøya oss med vassing, men vatnet var varmare enn eg hadde trudd, så eg trur nesten eg hadde klart å koma meg uti til eit kveldsbad om det hadde vore aktuelt. Me såg mange som bada, og då me gjekk til bilen møtte me familiar som skulle ned og bada i kveldssola.

Som eg har vore inne på før, så byr livet som togentusiast på overraskingar. I morgon tidleg skulle eg fraktast frå Bryne stasjon til Drammen der eg skulle møta venninner eg skal på tur i lag med. For ein times tid sidan fekk eg vita at toget, som i frå før var delvis buss for tog, var kansellert. Då blir løysinga truleg nattog, med ein del av distansen på buss for tog. Som eg har sagt før: Ein ekte togentusiast må ofte bruka Askeladd-metoden. Det vil seia å tenkja: «Det hadde eg ikkje venta meg, så dette blir sikkert interessant…»

Heidi

I dag møtte eg det eldste barnebarnet igjen for første gong på over tre veker. Eg trur aldri me har vore så lenge borte for kvarandre før, så det vart eit varmt gjensyn. Minstejenta ser eg ikkje før i morgon, for ho hadde begynt på stor avdeling i barnehagen.

Iben hadde vore hos frisør og hatt saks i det lange håret for første gongen i sitt liv. Tennene ho har mista nede i munnen har kome opp igjen. Ho hadde strekt seg, og eg syntest at nå såg ho ut som ei lita skulejente.

Det er akkurat det ho er og. I morgon begynner ho på SFO, og om eit par veker på skulen på «heilt skikkeleg». Heldigvis skal ho gå i lag med fleire av vennene frå barnehagen, og ho gleder seg til å ta på seg den nye ranselen og begynna på skulen. Mormor synest det er litt vemodig, og kryssar fingrane for at dette skal gå veldig bra for henne og alle dei andre som kjem dit med skrekkblanda fryd, sommarfuglar i magen og høge forventningar. Heldigvis gleder dei aller fleste barn seg til å begynna på skulen

Eg har skrive eit dikt til henne og dei andre som snart skal begynna på skulen. Eg er veldig glad i Kolbein Falkeid sitt dikt «God tur, skolepike», og håpar eg har klart å skriva noko som ikkje er eit dårleg plagiat av hans dikt. I dag byr eg på denne teksten.

Skulejente

Så er du klar vesle skulejente,
med tannfellingsssmilet ditt stolt og engseleg,
i det runde barneansiktet
med dei strålande forventningsfulle auga

Håret ditt fløymande
som ein mogen sommar,
nedover akslene og ryggen din,
nedover den nye rosa skulesekkjen
du sjølv har plukka ut.

Sommarkjolen lett dansande
over seksåringen si tynne hud,
over solbrune barnekne,
over føtene i sandalane,
modige på veg mot ti år på skulen.

Måtte dei sjå deg alle dei,
som står der og ventar
med bokstavar, tal,
gode intensjonar
songar og historiar.

Måtte dei vera der og møta deg
og alle dei andre som kjem,
med sekk på ryggen
full av leik og store kjensler,
barnleg overmot,
draumar og rastlause tankar.

Måtte dei og alle me andre
stå klare med vaksne armar,
gode grenser, kjærleik og tålmod,
slik at du og dei andre kan veksa
og bli sterke, varme og modige.

Måtte me gje deg styrke nok
til at du alltid trygt kan bera vidare
tyngden av den du er,
måtte vinden alltid stryka deg vennleg over håret,
og dytta deg leikent i ryggen.

Heidi

Så fantastisk fint det er med sommar, og så fort ein sommar går forbi.

Eg kjenner at for ein person med lærarsommarferie er det nesten farleg å skriva setninga over. Det kunne koma til å virka provoserande, men sommaren, denne velsigna tilstanden, skulle eg gjerne hatt evna til å halda fast litt lenger.

I går hadde me kome til siste dagen av den tre vekers lange sommarturen vår. Me ende opp med å låna huset til Eva Mari og Henrik den siste veka mens dei var på ferie i Mosjøen. Det gjorde at me kunne nyta tid med det yngste barnebarnet kvar dag og ha eit heilt hus til disposisjon. Dei kom heim laurdag kveld, så me fekk nokre seine kveldstimar og litt morgontid i lag før me reiste.

Første stopp på turen kom alt i Bærum. Me var på eit tidleg føremiddagsbesøk til svoger og svigerinne Joffe og Elisabeth, som hadde vore på ferie til kvelden før. Joffe serverte heimelaga bløtkake med tre lys til ære for tvillingbarnebarna i Tyskland som feira treårsdag. Sidan dei var avstandsmessig forhindra frå å smaka på kaka, gjorde me ein innsats som vikarar.

Turen i går gjekk over fjellet via Brokke-Suleskard. I grøftekantane gjennom Telemark var det så utruleg mange fine markblomar eg så gjerne skulle fotografert. Det vart ikkje fotostopp før i Valle, men som det framgår av biletet så var det fine blåklokker der.

Eg har nesten heilt klart å slutta å vera engsteleg for bilvegen opp og ned frå Dalen, men kvar gong me køyrer det prisar eg meg lukkeleg for at det ikkje er eg som er sjåfør.

Over mot Suleskard er det veldig smale vegar og på denne feriesundagen var det mykje turistar ute med stor bobil eller i bil med stor campingvogn på slep. Det vart mange ganske tronge plasseringar, men heldigvis så kom både me og bilen oss uskadde fram.

Sidan me køyrde rett forbi mor og far sitt hus stansa me like godt og åt kveldsmat med dei. Dei kunne by på rørte bringebær og rips frå hagen.

Som alltid når me har vore lenge borte heimefrå tenkte eg tanken at «Det er nå utruleg vakkert i vårt hjørne av verda og».

Kattematarar og blomstervatnarar hadde gjort ein god jobb heime hos oss. Det var alt som det skulle vera. Nå tek me resten av sommaren her i frå. Det vil seia, på fredag legg eg ut på ei lita reise att… Heldigvis er det sommar lenge endå.

Heidi

Ei veldig dedikert dame, tok i mot oss. HO fortalde at ho var Oslo-guide, katolikk og lek fransiskanersøster, og at ho hadde stor glede av alle tre tinga. Energinivået og entusiasmen var stor.

Det var interessant å høyra om den gongen Oslo var ein bitteliten by mellom to elver med to hovudgater og relativt få mindre gater mellom dei. På dette området var det ein kongsgard, og etterkvart fire kyrkjer og to klostre. Dominikanarordenen, og seinare fransiscanarordenen blei inviterte av kongen til å byggja kloster og etablera seg der. Me snakkar nå om tidleg middelalder. Det kom då først åtte dominikanarmunkar, truleg frå Frankrike for å slå seg ned i Oslo og driva kloster der. Dei må jo ha vore relativt synlege i den vesle byen.

Den første kyrkja i området, Hallvardskyrkja, hadde skrinet med St. Hallvard sine levningar på altaret. Dette blei av og til bore ut til folket. Då kunne ein koma for be om helbreding for sjukdom.

Det er alltid spennande å prøva å sjå føre seg korleis det var å leva i ei heilt anna tid, og det er fint at Oslo kommune har teke vare på ruinane. Deler av ruinane til Hallvardskyrkja, som etterkvart vart utbygd til å bli ei korskyrkje, ligg framleis under bilvegen som går forbi.

Alt dette er sitert etter minnet, så om middelalderentusiastar ser at eg har skrive feil, må dei ha meg tilgjeven…

Etter omvisninga åt me matpakke og drakk kaffi utanfor ladegarden. Så tok me bane og buss for bane opp til Tveita for å besøkja vår eigen Halvard, som nå var komen heim frå ferie. Eg hadde ikkje sett leiligheita han har kjøpt det, så det var kjekt å få sjå. Han serverte oss kaffi på den billelille verandaen utanfor leiligheita i 4.etasje i ei blokk på Hellerud. Det ligg like ved Austmarka og det var fint og grønt der.

Halvard foreslo at me kunne gå tilbake til byen ned ein tursti langs Alnaelva. Det gjorde at me oppdaga eit nytt nydeleg turområde i Oslo. Det øverste biletet er der i frå. Me gjekk ned til gamlebyen og då me nærma oss Vålerenga kirke fekk me med oss klokkeringing og nydeleg klokkespel, kanskje i anledning av olsokmesse?

Halvard blei med oss til middag hos Sunniva der me hadde eit lite familietreff der Borghild og Vilde og var inviterte. Sunniva hadde laga lun salat med gulrøter i ulike fargar, ovnssteikte kikerter, rukkulasalat, ost og mandlar.

Ettermiddagen skulle veslegut for første gong prøva seg med ekstern barnevakt slik at mamma og pappa kunne gå på Tønes-konsert. Morfar fekk prøvd seg med byssing i beresele for første gong. Minstemann var ikkje hundre prosent fornøgd den første timen, men sov fredeleg siste delen av kvelden..

Heidi