Gå til innhald

Lang veg heim.

august 31, 2008

Det var interessant å observera ungdomane som kom til følkehøgskulen på sundag. Mange av dei hadde reist langt, og mange av dei kom i lag med begge foreldra. Ingrid og eg kunne ikkje la vera å studera korleis fleire av dei likna på den eine eller begge foreldra, og historiane om kven dei var begynte straks å sviva i hovudet mitt. Ingrid meinte at ho ville venta til ho vart betre kjend med dei heller enn å dikta historiar.

Dei fleste såg spente ut, og dei fleste var ein smule reserverte og målte einannan med blikket sånn litt i smug… Ingrid var rask til å byggja seg reir. På eineromet hennar var det både bilete på veggen og grøne planter i krukker innan ein halvtime.

Me fekk lunsj, og så var det ein lang pause før opningssermonien. “Korfor går det så lang tid før noko skjer,” spurde Ingrid. “Kanskje fordi foreldra skal få tid til å lengta heim, og ungdomane skal få tid til å gle seg til dei reiser,” svarte eg.

Så var det ein kjempefin opning i fullstappa gymsal med Jonas Fjeld, engler i snøen, Albino Superstar og Tir na Noir. Før kaffien måtte me ta fatt på heimvegen. Oddvar var igjen til dei siste foreldra og kjærastane reiste heim etter kaffi og kaker.

Nokre andre foreldre drog i lag me oss, me var ikkje dei einaste som delte ut avskjedsklemmar på trappa.

Vegen heim var lang og vakker i ein mørknande augustkveld. Då me var nesten heime ringde Ingrid og prøvde å få stemmen til å høyrast overbevisande ut då ho sa at ho hadde det bra… Hjarta mitt var på smeltepunktet. Men neste dag virka det som ho meinte det, og resten av veka fekk eg sms-ar om at ho hadde det kjempefint og ikkje hadde tid til å snakka i telefonen akkurat nå. Eg snakka med henne i går, og då var ho glad og svært entusiastisk med tanke på livet på teaterlinja.

Akkurat som då me kjørte Odd Christian for tre år sidan sat eg og lurte på korfor eg ikkje jobbar på folkehøgskule. Eg trur eg ville ha elska det…

Livet mitt er for tida skuleoppstart og førebuingar til konfirmasjon neste sundag. Eg kjenner dagleg på skrivekløen, men kvar gong eg loggar meg inn, så skjer det noko som gjer at eg trengst ein annan plass.

Eg kjem sterkare tilbake…

Heidi

From → Uncategorized

2 kommentarar
  1. Torhild permalink

    Me får kanskje tenkja på å verta kollegar på ein folkehøgskule – om 10-15 år?? Lukke til med konf.førebuingar!!

  2. Heidi permalink

    Kjempeidé Torhild 🙂

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: