Gå til innhald

Trekkjer pusten djupt og inderleg.

oktober 6, 2008

Det er oktober, og det er haustferie. Det kjennest godt. Nå må eg prøva å møblera ferien min klokt slik at eg både får gjort det som gjerast skal og samtidig kjenna på fridomen…

I går var det fjorten år sidan sist eg var gravid. Med andre ord, Halvard fylde fjorten, og eg kan knapt nok seiast å ha småbarn i huset lenger. Det er litt vemodig, og litt frigjerande. Eg skal vita å nyta dei åra eg framleis har heimebuande barn. Jubilanten ønska seg pengar, for han sparar til gitarforsterkar, men litt tradisjonell bursdagsmorgon vart det likevel med nokre pakkar på eit bord. Dei innehaldt stort sett klede, men det var han godt fornøgd med. Han hadde regissert seg ein liten bursdagsfrokost og forhåndsbestilt ein ferdigkjøpt muffins med sjokoladebitar og ein sjokoladeyoghurt med nøter.

Men det er klart at ein bursdag bør feirast meir enn det, så me inviterte familie og venner til kaffi, brus og kaker.
Stor høg sjokoladekake med melkesjokoladekrem, eplekake med krem og vaniljeis og grove scones med nøter, rosiner og brunost. Så fekk me tend dei levande lysa i lysekrona og stoppa tida for nokre timar. Eg liker så godt å fylla stova med folk og bordet med god mat, eg skulle gjerne hatt tid til å gjera det oftare.

Elles så har eg dansa tango med kjærasten min på vårt andre nybegynnarkurs. Flat tango medan oktoberregnet hølja ned utanfor dei store vindua i kurslokalet. Dansing er ikkje mi sterkaste side, det må eg trygt kunna seia utan å gjera meg verken større eller mindre enn eg er, men dette syntest eg faktisk at eg fekk litt taket på, og eg likar rytmane i tango.

Ingrid har vore heime ei veke, og reist tilbake til folkehøgskulen. I går kveld overraska ho oss med å fortelja at ho hadde begynt å skriva blogg. Nå har eg vore inne og lese tre gonger, samt lagt igjen ein kommentar…

Og dette er på sett og vis den første dagen i ferien sidan dei foregåande har vore helg. Det gjer meg litt godt å tenkja slik, for då har liksom ferien akkurat begynt, og feriar som akkurat har begynt er det noko ope og frydefullt over.

Denne første dagen har eg brukt til å rydda opp etter selskapet i går, gå tur med Astrid, kjøpa fyll til den stripete hekleelefanten, ta med meg kjærasten min på kafé, gå innom jobb og henta det eine av to manus eg må jobba med i ferien, gå på biblioteket og bestilla bøker til Grøss- og- gru- prosjektet me skal begynna med etter haustferien, og til å låna fire bøker med spøkelseshistorier eg skal læra meg for å fortelja til det går ksldt nedover ryggen på elevane mine og nakkehåra reiser seg på dei… Den siste setningen skal seiast på eit einaste utpust, og kunne derfor ikkje skiljast ut med unødige punktum…

Nå skal eg jobba med spansken. Dette galskapsprosjektet som eg har havna i utan å tenkja meg om. Eg syntest det høyrdest koseleg ut å studera spansk i lag med mannen i mitt liv og sa at han kunne melda meg på… Eg tenkte at det var kanskje ein liten og overkomeleg eksamen i juni ein gong. Og det var jo bare gymnaspensum, og så pass måtte eg vel klara med litt venstrehandsinnsats…

Så feil kan ein ta. Det viser seg at dei ti studiepoenga eg skal hala i land utan å eigentleg trenga dei til noko, skal beseglast med ein eksamen i slutten av november. Ikkje bare ein forresten, me skal opp i både skriftleg og munnleg spansk. Undervisninga på nettet, er veldig bra, og eg er glad i å læra språk. Problemet er bare at døgnet ikkje har mange nok timar til å hala dette skikkeleg i land. Men eg tek det som ei utfordring og ser korleis det går. Eg har ikkje tenkt å skaffa meg verken hjarteinfarkt eller magesår eller møte med den berømte veggen, det er det ikkje verd. Men eg har betalt masse pengar i studieavgift, så eg gjer eit ærleg forsøk. Det er sikkert sunt å oppleva å stryka på eksamen…

Elles så har eg bestemt meg for å legga forsiktig om på kosten. Etter to år med minimal tilførsel av karbohydrat etter ketolysemodellen trur eg eg går hen og blir fedonist eller noko i den gata. Det kjennest som om kroppen min er klar for noko nytt… Eg gler meg villt og uhemma over å kunna eta litt frukt og brød igjen. Nå ligg det for eksempel eit stort og saftig appelsin og ventar nede på fruktfatet…

Eg har ambisjonar om å oppdatera oftare slik at innlegga ikkje blir så lange. Eg har så veldig mykje eg ville ha skrive ned når fingrane først finn tastaturet. Men altså:
Nå var det spansk som stod på timeplanen.

Heidi

From → Uncategorized

2 kommentarar
  1. Tintomara permalink

    Du kan väl skriva både ofta och långt? 😉

  2. Heidi permalink

    Det er klart eg kan. 😉 God ide Tintomara!

Legg att svar til Heidi Avbryt svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: