Gå til innhald

Takka og ta i mot.

oktober 26, 2008

På sundag føremiddag veit eg kor eg høyrer heime. Det er ikkje alltid like lystbetont i utgangspunktet. Nokre gonger har eg vore sein heim kvelden før. Andre gonger har eg site oppe til langt over midnatt og ventapå seine tenåringsbarn.

Men eg veit at eg treng det, og at det gjer meg godt. Fordi det heilage romet i livet mitt, og det reint fysiske, her i den vesle byen eg bur i er viktig for meg, så prøver eg å halda fast på rytmen i å koma meg til gudsteneste på sundagane.

Når eg vel er komen dit, og har sett meg roleg ned, vert det opna dører som det er godt å opna. Ikkje alltid, og ikkje kvar gong, men ofte er det slik. Og ofte kjenner eg at små bitar i livet mitt dett på plass. Eg har tru på det å vera stille. “Det er godt å vera stille og venta på Herren.”

Eg veit det, men ofte let eg ikkje dagane mine bli romslege nok til å roma stilla. Eg kviskrar til sidemannen min som eg ikkje kjenner så veldig godt, men godt nok til å kviskra til, at eg trur folk ville merka det viss me gav meir rom til å vera stille. Han kviskrar tilbake at truleg merkar folk at me ikkje tek oss tid til det og…

Nå høyrest det ut som me høyrer til eit mystisk eller meditativt lite samfunn, eller i det minste er kvekarar, men det er me ikkje. Me er heilg vanlege kyrkjefolk ein heilt vanleg sundag. – I den grad kyrkjefolk er vanlege folk og i den grad sundagar kan vera vanlege.

Sidan me denne sundagen held bots- og bededag blir me førde gjennom ei skriftemålsbøn, leia av presten. Etterpå blir me inviterte til å ta ei bønevandring i kyrkjeromet og tenna lys for nokon me ber for og er glade i. Så blir me inviterte til å leggja frå oss bører symbolisert gjennom stein. Eg set meg ned på ein stol med ein stor rund stein i hendene mine. Eg har tenkt å halda han til han sluttar å vera kald, men til slutt gjer eg opp å få varme i steinen. Eg legg han frå meg og går vidare.

Ved altarringen er det kø. Her er invitasjonen å gå fram og knela medan presten tilseier oss forlating frå alle synder. Synder er eit gammaldags ord, og eit lite politisk korrekt begrep utanfor kyrkjesalen. Det betyr ikkje at ikkje dei fleste menneske har ting det ville kunna vera godt å få sett ein strek over.

Medan eg kneler, ser eg at hjartet eg ber rundt halsen i eit rosenkransliknande kjede er i ferd med å løsna frå festet sitt. Eg ser at det er lett å hekta det innpå att. Eg må bare opna ein liten lås og tre det innpå på nytt…

“Han breie sin fred omkring deg,” syng koret som ei signing over oss i det me skal reisa oss å gå. Og om me klarer å halda godt fast i den formen for fred, så er det litt av ei gave å bera med oss ut i verda.

Heidi

From → Uncategorized

2 kommentarar
  1. Wenche permalink

    Kva heiter presten dykkar?

  2. Heidi: permalink

    Denne sundagen var det Stein Ødegård, den nye presten vår, som forretta. Me er veldig heldige her eg bur, me har hatt og har veldig flotte prestar.

Legg att svar til Heidi: Avbryt svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: