Luke 7

To lys for håp og glede.

Ein sjeldan gong hentar eg husmora fram i meg sjølv.
Kjærasten min seier at eg er litt slitsom i det moduset.
Liksom ikkje heilt meg sjølv…

Men det vart mange sortar kaker på bordet og lys og fyr i peisen, og peparkakemuffins med farga glasur og dmå stjerner.

Og eg hadde skrive ein lang og fin tekst om julebrev og besøk, om Hedvig som fekk tova rosa prinsessekrone med perler på taggane, og prinsessedørskilt, fordi eg ikkje klarte venta med julegaven når ho først var innom.
Sunniva seier eg er forelska i den ungen, og det er eg-

Eg hadde reflektert over bergpreika som eg har laga lekseark om, og skrive om liljene på marka og det andre kinnet til, om å gje både kappe og kjortel, og gå ei ekstra mil med den som vil tvinga deg til å gå den eine. Eg hadde skrive om korleis desse tekstane forundra og utfordra meg då eg var ei lita jente på sundagsskulen og trudde at det fromme livet var innom rekkevidde.

Eg hadde sitert kumbel om at det meste var uvikig, ærlig talt og ærlig talt er kun det minste viktig. Gjør derfor gladelig det meste galt, om bare du kan få det minste riktig.

Og så forsvant den fine teksten ut i det blå då eg skulle spara han. Eg vart sitjande der og blunka forundra utan å tru mine eigne auge… Det såg ut som om eg var blirr automatisk utlogga… Kanskje eg hadde brukt alt for lang tid? At eg aldri kan læra å sikra meg ved å leggja ut litt om gongen…

Men, men, i beste bergpreikånd prøver eg å venda det andre kinnet til. Teksten var lang, og nå er han borte. Slik som den aller største fisken. Den som alltid hoppar av kroken før du får han på land… Så tastar eg ned det viktigste ein gong til, så fort eg bare kan… Meir har eg ikkje tid til. 🙂

Heidi