Gå til innhald

Luke 8

desember 8, 2008

Noko av det første eg tenkte i dag morges var at i kveld blir det tidlig legging. Likevel sit eg her…

Skuledagen var travel. På toppen av at det er ekstremt travelt nå med musikalforestilling i overmorgon, så er det mi ryddeveke på jobb. Det betyr at det er mitt ansvar å få ting ut og inn av oppvaskmaskinen, og å tømma alt det sorterte søppelet ut i kontainarane. Eg såg i dag morges at eg var blitt uttrekt til å opna adventkalenderen og, men så langt kom eg ikkje.

Dette var dagen eg skulle ta med Sunniva og to venninner på barneteater inne i byen. Skulen min kjøper årleg ei heil forestilling. Det er veldig kjekt. Eigentleg er Sunniva og venninnene for store til barneteater, men sidan dei spelar teater sjølv, så er det inspiererande å sjå på andre…

Eg for min del elskar dei proffe barneteateroppsentingane inne i byen med heilt utrulege kostyme, og ein scenografi som me amatørar bare kan drømma om. Dei har dreiescene og utruleg elegante løysingar på det meste.

Det er bare det at Sunniva plutseleg oppdaga at ho ikkje kunne vera med likevel, verken ho eller venninnene. Dei skulle noko anna og hadde bomma på datoen. I staden for å irritera seg over det, gjaldt det å bruka den luksussituasjonen det var å sitja med fire ekstra teaterbillettar i lomma.

I går inviterte eg fadderbarnet Maren og mor hennar med på teater i dag, og dei var sporty nok til å få det til. Eg tok tog i lag med Gerd og Tonje og ei venninne av Tonje.

Askepott og Lillemus Mei var den først forestillinga eg såg på teateret som barn. Eg veit ikkje kor gammal eg var. Åtte- ni år kanskje? Eg reiste med ei venninne og foreldra hennar. Framleis hugsar eg store brotstykke av den forestillinga, og eg kunne sjå kva for nokre deler dei hadde med nå snart førti år seinar, og kva dei hadde endra på. Eg lot meg fortrylla akkurat som den gongen, sjølv om eg nå ser på det heile med vaksne analytiske auge, og den gongen opplevde det heilt magisk. Min store og heilt uoppnåelege draum den gongen var å få spela barnetater på den store scenen inne i byen.

At eg som vaksen skulle jobba masse med barneteater visste eg ikkje så. kanskje det kunne ha vore eit brukbart plaster på såret… Nå er har eg to dagar med teater frå morgon til kveld foran meg. På skulen set me opp eit stykke me har kalla “Et kattaliv”. Det har elementer frå cats og frå Aristokattane og resten er vårt eige verk.

Akkurat nå kjennest desse dagane alt anna enn romantiske ut. Syttifem ungar er frykteleg mykje å halda styr på. Alle skal sminkast til kattar… Først har me ein øvedag og så ein dag med forestillingar. Eg reknar med at sju- til åttehundre barn og vaksne skal koma å sjå på. I dag har me rigga bakgårdsscene med masse traktordekk, oljefat og søppeldunkar. Dessutan har me hatt ei kriseøving for dei som hadde fått øvd minst. Den største utfordringa i morgon blir dei som til ei kvar tid ikkje er på scenen, det vil seia veldig mange barn.

Halsen min har begynt å streika. Eg tygg og syg repsils og fortel meg sjølv at eg sjølvsagt ikkje kjem til å bli sjuk. Det pleier faktisk å fungera.

Heidi

From → Uncategorized

2 kommentarar
  1. Leif permalink

    Det ble et morsomt stykke med mange gode replikker, og den forventede scenen med katter på rullebrett skuffet ikke!

  2. Heidi: permalink

    Det er bra. Eg må innrømma at eg ikkje er den store rullebrettregissøren…

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: