Gå til innhald

Amsterdam.

februar 28, 2010

Amsterdam er ein sjarmerande og skeiv by. Husa lener seg mot einannan på merkelege måtar, og delar av gamle hus er bygde inn i nye hus. I gatene er det hundre tusen syklar, nokon av dei har korg på styret med silkeblomar i. Sidan me har ti timar på oss mellom dei to flya i Amsterdam tek me ungane med for å presentera dei for byen. Sist gong me var der saman var for tjue år sidan, så ingen av barna har nokre minne om det.

Dei kikkar inn på kaffehus der marihuanarøyken vellar ut sjølv klokka tolv på føremiddagen, og sjølv utanfor «Red light district» ser me damer, mest utan noko som helst på kroppen, stå i opplyste kjellarrom og prøva å tilby sine tenester gjennom blikkontakt med forbipasserande menn. Ingrid observerer ein mann med lommeboka i handa som enten er på veg til å besøka dei, eller  nettopp har gjort det. Kanalbåtane går på kanalane, og på eit av dei mange torga står ein svært sjarmerande ung mann og sjonglerer med eit sverd, ein brennande fakkel og eit grønt eple medan han et eplet gjennom å ta ein bit kvar gong han får det ned i høgrehanda. På same torget står to «statuemenn» med halloweenmasker, sverd og svarte lange kappar. Me et lunsj på Mc Donalds, der me finn oss eit bord i tredje etasje. Mellom borda spankulerer det levande duer som tiggar smular frå hamburgarbrøda.

Etter eit par timar tek dei fem ungdomane våre flytoget tilbake til flyplassen. Eg har observert at dei klarer seg heilt utmerka i verda utan fylgje. Kjærasten min og eg går for å møta Jouke på ein kafé. Kjærasten min vart kjend med han på eit bibeloversetjarkurs ein gong for veldig lenge sidan. Den sommaren eg var gravid med Odd Christian kom han på besøk til Norge. I åra som fulgte besøkte me han to gonger i Amsterdam.  Han budde då midt i Red Light District, og var frivillig medarbeidar i ein kristen kommunitet som jobba for å gjera livet mest mogleg leveleg for prostituerte og narkomane i den mest belasta bydelen. Eg hugsar at eg prøvde å avleda Odd Christian då me gjekk heim om kvelden for at han ikkje skulle bli alt for merksam på damene i dei opplyste vindua og spørra om kva dei dreiv med. Han var bare tre år den gongen, og så vidt eg hugsar så stilte han ingen spørsmål.

Det er veldig kjekt å sjå Jouke igjen. Det vemodige er at det er tjue år sidan sist eg såg han, og mannen som sit og ventar er tjue år eldre enn sist. Det kjennest som sånn omtrent i går, og så på eit knips er verda blitt tjue år eldre. Me får nokre fine timar i lag med han. Han har den same varme og entusiastiske utsrålinga som eg hugsar frå sist. Det er fint å møta igjen folk ein set pris på. Han fortel at han alltid har hatt lyst til å synga i kor, og i ein alder av 55 år møtte han til opptaksprøve i eit Bach-kor, tok privattimar i song for å få lov til å bli med, og nå øver dei inn Händels Messias. Han gir meg nesten lyst til å starta med korsong.

Då eg gjekk på skulen, lærte me at dei hollandske pannekakene er berømte og heilt spesielt gode. Det har eg aldri fått testa ut, så på kafeen blir det eplepannekake. Ho er verkeleg heilt spesielt god. Det er mest ein vane nå etterkvart å sjekka inn på fly. -Denne gongen lettar det til og med utan om og utan men. Heime har det snødd.

Heidi

4 kommentarar
  1. Scylla permalink

    Jisses vad du flyger och far 🙂 Du får mig att längta iväg.

  2. Heidi permalink

    Men nå er eg heime att så lenge det varer… 😉

  3. Torun permalink

    Ville bare minna om at du ein gong åt ekte hollandske pannekaker på Bærums Verk, der innehavaren av «Pannekakehuset» er frå Holland…. Berre til orientering av den diskrete typen..<3

  4. Heidi permalink

    Det har du forsynemeg heilt rett i. Knallgode dei og!

Legg att svar til Torun Avbryt svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: