Gå til innhald

Om å kryssa Atlantaren.

februar 28, 2010

På veg til JFK- airport blei me redde at me har feilberekna tida. Det vart sagt at viss me berekna halvannan time i drosje så hadde me god tid. Men kanskje me burde teke meir hensyn til det såkalla ekstremveret og prøvd å ombooka dei to drosjane slik at dei kom ein time tidlegare. Det datt framleis «mix-rain» ned frå himmelen, og vinden var frå ein jærbu sin synsvinkel ikkje noko å snakka om i det heile tatt. Likevel var det som om biltrafikken stod stille. Me diskuterte korvidt me kunne ha teke oss fram til fots i same tempoet… Oddvar spurde den eine staxisjåføren frå  Egypt om folk i New York la om til vinterdekk. Det sa han at dei fleste gjorde, men at brøytebilane øydela for trafikken.

Men fram kom me. Innsjekkinga gjekk veldig raskt, så me hadde meir nok tid. Kjærasten min inviterte oss på ventemiddag på Panda, ein kinesisk restaurant på flyplassen der ein kunne velja to ulike rettar i tillegg til forskjellige variantar av ris. Eg prøvde å forklara dei at eg ville ha ein porsjon utan ris, men det viste seg å vera heilt umogleg å kommunisera. Det vart risnudlar. Lågkarbovarianten får venta til måndag… Maten smakte nydeleg

Vel ombord på flyet fekk me vita at det måtte av-isast før dei kunne ta det opp i lufta. Dette forsinka oss ca ein time. På stoffet dei spruta over flyet kunne me sjå at vinden tiltok i styrke. Etter å ha letta fekk me vita at «The pilot expects some turbulens», så me vart råda til å bli sitjande med beltet på. Ca fem minutt etter at signalet for setebelte var slokka kom det ny melding over høgtalaren: «As the pilot expects more turbulence, he asks you please to find your seats, sit down and fasten your seatbelts again. Slik vart me sitjande i eit par timar. Det var som å kjøra på ein skikkeleg humpete veg. Eg trøysta meg med noko eg nettopp hadde lese i ein «antiflyskrekkbrosjyre»: «Eit fly er konstruert for å kjøra gjennom turbulens på same måte som ein buss er konstruert for å kunna kjøra på humpete vegdekke.» Det var ein god setning å halda seg fast i. Etter at me hadde passert stormområdet vil eg karakterisera resten av turen som «a pleasant flight».

Før sleit eg med sterk flyskrekk, men eg vil karakterisera meg som relativt kurert. Dessverre har Odd Christian grudd seg veldig for å fly fram og tilbake til USA etter at han opplevde noko som kjendest som ei «nesten ulykke» på flyplassen i Singapore då han var ute og reiste med folkehøgskulen. Eg er imponert over at han blei med oss likevel, for eg veit kor mykje det kostar å trassa flyskrekk. Eg erklærer nå at han har bestått eksamen i å overvinna flyskrekk etter å først ha stått i tre timar på flyplassen i Amsterdam på veg ned, der dei hadde plassert oss på eit nytt fly fordi det første hadde motortrøbbel, og så opplyste på høgtalarane om stadig nye ting som var gale med den eine flymotoren på det nye flyet. Det vart gitt beskjedar og kontrabeskjedar. «It will take too much time to fix the motor, but the experts tells us it is completely safe  to use the plane.» Og så etter ein ny halvtime: «We have found a new problem in the engine, and it is not safe to take off…» Etter at reperatørane hadde vore der sa dei at «The engine now runs beatifully prefect…» Då får ein bare stola på det… Og på veg heim råkar me til å treffa på ein liten storm over Atlanterhavet… Og me klarte oss heilt fint både Odd Christian og eg. Me sat til og med på sida av kvarandre på heimvegen, og kunne trøysta kvarandre med å påpeika kor usedvanleg rolege og avslappa flypersonalet såg ut til å vera.

Men sova på fly er framleis utenkjeleg. I alle fall i teorien. Så natta gjennom sat eg med den vesle leselampa på og las i Cynthia Lennon si bok «John», der ho skildrar samlivet sitt med John Lennon. Det var ei av bøkene eg plukka med meg frå amerikanske bokhandlar, og sidan eg elskar biografiar, så rekna eg med at ho var passe engasjenrande og lettlesen til å avleda tankane medan ein vart frakta over Atlantarhavet. Odd Christian som sat ved sida av meg påstår at eg las ca ei side mellom kvar gong eg duppa av, og vakna etter nokre minutt fast bestemt på å lesa og ikkje sova… Då me fekk frokosten vår, ein søt blåbærmuffins med appelsinjuice og bringebæryoghurt, trøysta eg meg med tanken at me var i ein posisjon som gjorde at me kunne nødlanda i Storbrittania om det skulle bli nødvendig… Då redningsvesten, eller «The lifejacket», som det så bortimot elegant heiter på engelsk, vart demonstrert, kunne eg ikkje la vera å tenkja på kor kaldt det hadde vore med isvatn i skorne…

Og som vanleg. Like etter at det har landa eit fly med meg sjølv oppi, så er eg eit usedvanleg lukkeleg menneske.

Heidi

2 kommentarar
  1. Tintomara permalink

    Varje gång man trotsar en skräck så blir den lite mindre! Och det är det enda sättet att bil av med den. Just flygskräck är ju lite dyr att bota! 😉

  2. heidi permalink

    Ja, det er sant. Og på toppen av alt så kjennest det litt uetisk med flyturar som ikkje er absolutt nødvendige når ein veit det er ei belastning reint klimamessig med alle desse flyturane. Så nå får det bli tog ei stund framover. Men eg trur det er heilt sant at ein kjem litt lenger kvar gong ein vågar å sjå skrekken i augene og strekka seg litt…

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: