Skip to content

Snart påskeferie

mars 17, 2016

 

image

Ute er det nydeleg vårver, og i morgon kjem påskeferien for oss som er så heldige at me jobbar i skulen. Eg kjenner at det faktisk skal bli godt med nokre fridagar. Det har vore full fart i det siste. Den store kulturopplevinga for i dag var å troppa opp i Storstova klokka kvart over fem, snusa litt på stemninga bak scenen, snakka med kolleger som kunne fortelja at skuleforestillingane i dag hadde gått veldig bra, sjå skodespelarar og dansarar bli sminka og få dei siste instruksane, høyra songarane varma opp bak sceneteppet og sjå dei siste instrumenta få den siste stemminga. Etterpå var det fint å finna seg ein plass i salen, kjøpa seg ein kopp kaffi og setja seg godt til rette.

Eg kunne konstatera at mine flinke kolleger i kulturskulen hadde gjort ein strålande jobb etter at eg og manusgruppa leverte siste versjon av manus til dei sceneansvarlege.

image

I dag skulle eg ynskja at eg hadde ein skikkeleg kamera i fenget, for ein mobiltelefon eignar seg ikkje til scenefotografering frå salen. Eg tek likevel med eit par av bileta bare for å dela litt av synsinntrykka her. Kanskje eg får anledning til å bruka nokre finare bilete seinare, for eg er sikker på at det vart fotografert mykje. Eg trur avisa har vore innom og.

Eg er imponert over kor flinke elevane våre har blitt med teater, song og dans når dei går ut tiandeklasse. Eg har sagt det før, men det toler å gjentakast: Den vesle jobben min i kulturskulen er ein av dei finaste jobbane eg har…

image

Og visst er det mykje kulturelt i det vanlege klasseromet og. I dag hadde me for eksempel påskeverkstad med dei sekstifire tredjeklassingane våre. For å seia det forsiktig, så var det full rulle, men det var veldig kjekt og. Formingslæraren i meg har litt dårlege vilkår i år, for dette skuleåret var det ikkje plass på timeplanen min til å ha klassar i kunst og handverk. Kvar gong eg fuskar litt i faget så hugsar eg at det er eit veldig kjekt og veldig travelt fag å undervisa i…

image

I går var noko av det mest kulturelle eg gjorde å drikka kaffi og eta vaflar i attilieret til Stanley Stornes. Me var der med styret i den kommunale kunstklubben for å kjøpa inn bilete. Det var forresten sånn omtrent dei beste vaflane eg har ete nokon gong. Me fann og fine bilete som me kjøpte.

image

Og utanfor dei store glasvindauga mot Vågen var lyset så fint at eg ikkje kunne la vera å stirra ut. Kveldslyset i mars har noko gjennomsiktig nesten eterisk ved seg. Då me kom ut, såg det slik ut, men eit kvarter tidlegare var det endå skjærare og endå meir akvarellaktig. Tenk å halda til ein plass med havsutsikt.

image

Etterpå reiste me til eit nytt galleri der me fekk meir kaffi i fine koppar med Bjørg Thorhallsdottir sitt design. Nå skal eg gjera noko eg kanskje strengt tatt ikkje har lov til…
Eg skal visa nokre bilete som gjorde inntrykk på meg. Eg har ikkje spurt kunstnarane om lov, bileta er delvis bare utsnitt og eg går ikkje god for gjengjevinga av fargane. Det er meint som rein reklame og beundring til kunstnarane, men dessverre veit eg ikkje i etterkant kven alle er ein gong… Unnskyld… Kanskje eg tek dei vekk att… Eg er litt usikker på kva ein har lov til å gjengje, men det er vel ikkje i seg sjølv ulovleg å fotografera fine ting ein ser… Som sagt… Eg føler meg på litt gyngande grunn og burde kanskje spurt opphavsmennene om lov…

image

image

image

Eg vil avslutta med noko som i alle fall er heilt mitt eige. Eg har skrive ein del vårdikt gjennom tidene, og kvar gong det blir vår att blir eg overmanna av dei same kjenslene. Ein blir overvelda over kor sterkt og vakkert livet fortonar seg, og samtidig dukkar det opp ein slags hudlaus lengt eller kanskje tørst etter det å leva heilt og intenst. Eg veit ikkje korleis eg skal forklara det betre utan å ty til mine eigne dikt, så det er faktisk akkurat det eg har tenkt å gjera…

Sola legg varme sjal
kring akslene mine
medan krokusen eksploderer.

Plutseleg hugsar me
kor hjelpelaust grådige me er.
me hadde gløymt kor svoltne me er på liv,
gløymt at det nesten gjer vondt
å vakna etter ein vinter.

Den vesle tjukke humla
er tidleg ute.
Kanskje er det håp
for jorda likevel?

Framleis er me her.
Framleis er alt mogleg.
Me skal bare tine først.

Frå Ta heller med deg hjartet ditt (2015)

Plutseleg
står ho i døra,
kledd i dette hudlaust urolege
vemodet
himmelblå kjole
og gul hatt.

Står der og opnar
for dette alt for sterke
lyset
på alt som samlar støv.

Sjølv opnar eg vindauget
ut mot vipene
ut mot kvitveisen
mot komande bjørkesprett
mot smelting og uro.

For framleis
denne brå kriblinga
frå noko på innsida
som aldri kan falla til ro.

Eg mumlar
eit høyrbart
og høfleg
God morgon, våren.
Ein plass i blodsystemet
kjenner me til vår forundring
kor heftig me framleis lengtar.

Frå Det kvite romet (2013)

Partitur:

Mellom notene
sette av fugleføter
i fuktig sand

ser eg våren koma
mot meg
i rasande fart,

Ein blakk hest,
galloperande
strittande man,
flaksande hale og lugg.

Sanden
vilt fykande
mellom dei svarte hovane.

Skumhestane
frå havet
kjem han vrinskande
til møtes.

Set eg meg
på den iskalde steinen
kan eg fort
bli gammal eller sjuk,
så eg spring
på raude gummistøvlar.

Eg som alltid
har vore redd for hestar
spring med håpet
som ein glorie om hovudet,
spring utan tankar.

Klar til å hoppa
på hesten i fart.

Frå Fotnoter i sanden (2012)

image

Heidi

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: