sporisand

Etter god frokost hos Guro og Torbjørn med varme heimebakte rundstykke, kom me oss nokolunde tidleg ut i ein ferdig pakka bil for å koma oss sørover. Vegen ned til Lødingen vart eit slags farvel med den fantastiske nordlandsnaturen. Me nådde ferga akkurat i tide og kom rett på. Sidan var det E6 den strakaste lei. Sidan det regna ganske mykje i dag, bestemte me oss for å kjøra ganske langt før me slo leir slik at me kan få litt tid i Trondheim i morgon. I dag oppdaga me at dei hadde eit ledig rom på Pilgrimsgården. Der har me vore før og likt oss kjempegodt, så i morgon unnar me oss Pilgrimsgarden og Trondheim.

Ein av oss hadde frykteleg lyst til å slå opp teltet i kveld, men dessverre trumfa ver og vermeldingane tekstinga. Nå har me i staden fått oss ei campinghytte på Trofors camping, ein time sør for Mosjøen, som me deler med nokre ganske innpåslitne og veldig store myggar. Dette er ei «stor» hytte med plass til både køyesenger nok til fire personar og eit spisebord med både veggfast trebenk og to kjøkkenstolar. Som det framgår av foto så har me hatt ein betre middag. Akkurat som i sist hytte så går toget rett forbi. Det hender me høyrer toget på Bryne og, så det får me skriva på kontoen for heimlege lydar.

I bilen manglar me nå bare dei siste to timane av ei tretten timar lang lydbok med opplesing av Selma Lagerlöfs «Jerusalem». Eg trudde eg hadde lese boka for lenge sidan, men i så fall har eg gløymt mykje. Boka handlar kort fortalt om ei lita bygd i Dalane i Sverige der det på 1800-talet kjem ein stor kristen vekkelse. Dei vakte får det for seg at Gud vil dei skal flytta til Jerusalem, og ei gruppe bønder sel verkeleg gard og grunn, tek avskjed med alt heime og legg i veg til Jerusalem.

Dette byggjer til ei viss grad på ei verkeleg hending, for på slutten av 1800-talet var det verkeleg ei gruppe menneske i Dalane som selde alt dei åtte og reiste til Jerusalem. Selma Lagerlöf reiste faktisk sjølv heilt til Jerusalem i lag med ei venninne for å finna att denne gruppa og sjå kva som skjedde med dei

Ein kan kanskje seia at boka handlar om mennesket og maktene. Ho skildrar det religiøse livet med respekt og på ein vakker måte. Ho skriv om det å vera menneske, og om det å høyra saman med andre, fordi liva i ein familie og i ei bygd er tett samanvovne. Ingen reiser til Jerusalem for godt utan at det gjer noko med dei som blir igjen. Som de forstår: Me anbefalar boka.

Denne ferien har eg gjort meg tankar om kor fantastisk fint det er å møta gjestfridom. Det å bli teken godt i mot av andre er ei nydeleg oppleving, og noko eg verkeleg håpar at me og får til å praktisere når det gjeld å dela bord og husvarme med andre.

Plutseleg og uoppfordra får me meldingar av typen: Eg ser at de køyrer forbi hytta vår, lås dykk inn og bu der viss de vil. Det er bare kjekt for oss… To sånne meldingar har me fått + at andre me kjenner byr oss på overnattingsplass. Eg blir heilt overvelda over kor flotte folk me omgir oss med.

Kveldens opptur er at Yr nesten lover oss 20 grader og sol i Trondheim i morgon. Slikt kan me lika.

Nå er me sør for polarsirkelen, så midnattsola må me venna oss av med, men mørkt blir det nok ikkje her heller. Klokka halv tolv om kvelden er det framleis nesten fullt dagslys ute. Dette lyset kjem eg til å sakna når me reiser endå lenger sør. Dei lange lyse nettene er noko av det aller finaste med norsk sommar.

Og nå bit myggen sjølv om me er fullt påkledde inne i ei hytte med dør og vindauge igjen. Dersom me vel å sjå ekstra positivt på det så er det vel eit teikn på sommar det og…

Heidi

I ettermiddag har me vore på ein veldig fin tur til fiskeværet Hovden. Guro var kombinert sjåfør og guide og viste at ho kjenner dette området veldig godt. Nå trur me at me har fått sjå det meste som verkeleg er verd å sjå i Bø i Vesterålen. Det viste seg som eit ekstra bonus at skydekket sprakk opp, himmelen vart blå og sola varma. Det må jo innrømma at at vakre ting ofte er ekstra vakre i sollys.

Vegen til Hovden var svingete og smal, men i motsetnad til vegen til Nyksund var han asfaltert. På vegen stoppa me med jamne mellomrom for å fotografera, og ein av stadane fekk me sjå eit lite fuglefjell der måkane sat tett i tett. Først såg me ingen ungar i reira, men så såg eg ein måke mata ein måke som såg nesten like stor ut som han sjølv. Me fann ut at måkeungane nok var tenåringar som snart var klare for eigne venger, men framleis trong litt støtte, oppmuntring og ein matbit frå dei vaksne sitt nebb.

Då me var nesten framme fortalde Guro at restauranten i Hovden var lagt ned, men at det hende at dei hadde sommarkafé i misjonskyrkje. Rett etter køyrde me forbi misjonskyrkje, men såg at sommarkafeen hadde stengd for ein halv time sidan. Då såg me ein person oppe i vindauget som vinka intenst på oss, og me bestemte oss for å kjøra bort for å kikka.

Ei dame kom ut for å fortelja at det var første dagen av kaféen, og dei hadde så mykje igjen av det dei hadde laga at dei ville halda ope litt til. Slik vart det kaffi, kake og smoothie i misjonskyrkja.

Eg syntest jo at det var imponerande at ein bitteliten plass utan skule hadde ei misjonskyrkje som var i stand til å driva kafé heile sommaren. Dama sin hadde vinka oss inn fortalde at ho dreiv dette saman med ein gjeng ungdomar ho var leiar for. Det viste seg og at ho kjende fleire frå Bryne, så verda er ikkje så stor.

Eg er veldig glad i bileta til kunstnaren Gunn Vottestad, som har så fine bilete av einslege hus i landskap. Eg såg dei hadde fleire av bileta hennar av i Nyksund og fekk vita at dette er det området ho kjem i frå. Dei siste dagane synest eg at eg har sett hus overalt som liknar på dei i bileta til Vottestad, så eg forstår kor ho har inspirasjonen frå. Me var innom fleire strender der folk bada sjølv om vatnet vart iskaldt og det var 16-17 grader i sjøen. «Var det kaldt?» spurde ein som framleis var på land. «Ja nå kjenner eg at eg lever,» svarde han i sjøen…

Me rundar midnatt igjen, og eg sit på ny og ser ut av vindauget. I morgon snur me bilen vår med nasen mot sør og reiser langsamt heimover. Nå har me gjort alt me hadde bestemt oss for å gjera. Nå blir heimturen etter Askeladdmetoden= me tek det som det kjem. Me har planlagd å køyra Vestlandet heimover, og det gleder eg meg til. Eg føler nesten litt sorg ved å skulla reisa frå lyset. Lyse netter der det aldri blir mørkt er noko av det finaste eg veit. Aller helst ville eg ha fortsatt nordover og fått med Troms og Finnmark og, men det har me ikkje planlagd og ikkje sett av tid til. Eg trøyster meg med at det er lyst i heile landet vårt akkurat nå, og at sommaren framleis er lang.

Tusen takk for oss, Guro og Torbjørn. Det har vore så fint å vera her.

Heidi

For ein fin dag det har vore. Først hadde me koseleg frokost oppe hos Torbjørn og Guro det me kunne sjå frå vindauget både hare og rype med to ungar.

Guro hadde gjort ein avtale med presten om at me skulle få koma inn i kyrkja i Bø der dei skal feira 200-årsjubileum i år. Dei er i ferd med å leggja siste hand på restaureringsarbeidet før jubileet. Me fekk grundig og interessant guiding. Det var ei nydeleg gammal korskyrkje med fin altertavle og flotte treskulpturar frå 1000-talet.

Mannen som tronar over Jesus er kong Kristian Kvart. Han sende ut ei befaling om at det skulle vera bilete av han i alle kyrkjer…

Så fekk me beundra mannen frå havet som står på ein liten høgde med ein krystall i hendene. I sollyset reflekterer krystallen lyset slik at det lyser. I ryggen har han innfeld ein kvinneskiklelse. Havmannen er ein av mange installasjonar i prosjektet Skulpturlandskap Nordland.

Ei anna spesiell og fin hending i dag er at eg fekk koma på kaffi besøk til Liv Mari som eg gjekk på lærar skulen med. Ho bur til vanleg i Telemark, men har og hus i Bø i Vesterålen der dei er nå. Då ho forstod at eg var i nærleiken, sende ho melding og spurde om me fekk til å treffast. Me hadde ein nydeleg time i lag og åt is og jordbær medan me henta fram gamle minne og oppdaterte kvarandre på livs våre. Me har hatt litt kontakt på nettet, men fann ut at me ikkje hadde møtt kvarandre på 41 år. Då me var saman føltest det som om me såg kvarandre sånn ca i sist veke. Livet er ein merkeleg ting.

Nå får eg ikkje skrive meir akkurat nå, men skriv litt meir seinare i kveld.

Heidi

Her sit eg nå og skriv. Me er så heldige å få bu på eit rom med denne panoramautsikta her. Klokka rundar midnatt akkurat nå, og slik sett det ut utanfor.

Me er på Snarset i Bø i Vesterålen på Besøk hos Guro og Torbjørn. Dei har hus her, barndomsheimen hans, og er her ofte. Me har fått låna eit fantastisk soverom/ gjesterom med havutsikt, som dei har innreia i den gamle løa. Sjøen går heilt opp i eigedomen. Her er det ryper, hare, oter og elgar som frekventerer hagen, og like utanfor er det havørn. Me har sett tre elgar i hagen i kveld, to ungdyr og ein okse med gevir. Me har fått beskjed om at dei er veldig fredelege, ingen av dei har kalv, og viss dei kjem for nære inntil er det bare å trampa litt ekstra hardt eller å klappa i hendene, så trekk dei seg unna.

Det å sjå havet gir ein eigen ro. Her kunne eg blir sitjande heile natta og bare nyta lyset og utsikta. Guro, som har vore ei av venninnene mine sidan me begynte i 1F på Sandnes vidaregåande skule hausten 1977, har fortalt mykje om denne plassen gjennom mange år, men eg opplever nok ein gong at det er vanskeleg å sjå ting føre seg før ein er der sjølv om eg har sett mange bilete. Det heile er bare sååå mykje finare i verkelegheita.

Me har ete nydeleg fiskemiddag, torsk med rekesaus og så har me drukke kaffi og ete dei gode kanelbollene som gjorde at huset deira lukta så godt då me kom. Nokre av oss har sett semifinale i fotball -VM og andre av oss har strikka og snakka.

Den andre veldig gilde tingen me har gjort i dag er å besøkja Nyksund, ein tur me hadde fått anbefalt av fleire. Det var i si tid eit stort og rikt fiskevær langt uti havgapet som på grunn av omleggingar i fiskeindustrien vart fråflytta og stod til forfall. Det er nå blitt revitalisert og oppussa ved at kunstnarar og andre har slått seg ned der og gjort staden til eit attraktivt turistmål.

For å koma dit måtte me kjøra i ca 20 minutt på ein smal og svingete grusveg frå Myre. Dei prøver å halda staden mest mogleg bilfri, så alle vart oppfordra til å parkera bilen før me kom inn i sjølve fiskeværet. Det var iskaldt og blåsande der i dag, men veret stod på ein måte i stil med omgivelsane.

Me var på besøk i eit kunstgalleri der me hadde ein lang og hyggeleg samtale med ein av dei fastbuande om livet der ute. Han var fotograf og tok fantastiske bilete, og i tillegg var det fleire andre kunstnarar som stilde ut der. Han fortalde at akkurat nå er det mellom 15 og 20 fastbuande der, litt fleire i sommerhalvåret enn i vinterhalvåret. Det er litt kronglete å bu der med barn for dei får ein utfordrande skuleveg og lang avstand til klassekamerater og fritidsaktivitetar..

Me fekk sjå ein nydeleg film med kunstfoto av Nyksund gjennom vinteren med bilete som viste naturen, nordlyset og stjernehimmelen gjennom mørketida. Det var fleire stadar i Nyksund det gjekk an å få kjøpt mat. Me gjekk inn på ein gjenbruksbutikk med alt frå gammalt Figgjoservise, Tjorvendokker, sameluer til gamle smykke og kakeboksar.

Der kunne ein få kjøpt kaffi og nysteikte vaflar, så det vart lunsjen vår i Nyksund. Ein i reisefølgjet mitt syntest det var ein relativt dårleg idé å kjøpa med seg eit brukt koppehandkle i lin med ruter i pastellfarger og inn brodert monogram. Men eg måtte jo ha med eit minne… Sjølv er eg kjempefornøgd.

Heidi

Rett etter at eg hadde skrive ferdig det forrige innlegget ringde dei frå bilverkstaden og sa at dei hadde fått litt ledig tid tidligare enn forventa. Me kasta oss og resten av bagasjen vår inn i bilen for å koma fram så fort som bare det.

Ein time etter innleveringa hadde bilen fått diagnosen øydelagd startbatteri og fått operert inn eit nytt. Alt skulle liggja til rette for ein problemfri biltur vidare.

Me lada i Svolvær og fann ut at me kunne ikkje med æra i behald seia at me hadde vore i byen, men bare sett Esso-stasjonen. Det vart derfor ein liten spasertur i ein litt forblåst og nokså nedkjølt by. Me møtte mange turister med fjellsko og gjensnørte vindjakkehetter. Det var ein sjarmerande by sjølv på ein kald dag, og me diskuterte om det var Svolværgeita me såg frå byen. Leif trur det var det, og eg trur det var eit anna fjell med horn.

Me køyrde gjennom mange fine landskap og måtte stoppa på fleire plassar for å ta bilete. Me valde ferjevegen til Sortland og forlot Lofoten for denne gongen. Eg skulle gjerne vore der lenger, men nå gler me oss til Vesterålen.

Nå har me landa i den største luksusen til nå på turen. Scandic hotell på Sortland. Eige bad og dusj med varmt vatn, mjuke senger og med fjernsyn på romet. Det var til og med ei skål med gratis bombommar på innsjekkingsdisken, så nå snakkar me…

Me har vore ute og ete god middag. Me trakk lodd mellom fiskesuppe og Peppes Pizza, men fann eit kompromiss der eg fekk laks og ledsageren pasta i soppsaus. Det smakte godt.

Me har alle sider dei fleste ikkje veit om, og her fekk eg utløp for ei av mine. Eg var lukkeleg då eg fann ut at hotellet hadde strykerom. Eg kunne ta med meg nyvaska ustrokne klær + klær som hadde blitt krøllete i kofferten ein etasje opp og ha ei hyggestund med strykejernet. Eg trur ikkje eg ville stått øverst på listene over kven folk trudde ville bli mest glade for å finna eit strykejern i løpet av ferien. Eg har til og med kjøpt meg eit reisestrykejern ein gong, men det gløymde eg å ta med. Er det ikkje godt me kan overraska kvarandre av og til?

Heidi

Leif var tidleg på farten for å vera klar til å klora på døra hos KIA-forhandlaren då dei opna klokka halv åtte. Det fine var at dei hadde rett type bilbatteri på lager, og at dei meinte dette var ei reklamasjonssak. Det fine var og at dei kunne ta seg tid til å skifta det for oss, men ikkje før klokka tre i ettermiddag.

Me er glade og letta, og skal vera endå meir letta når me ser at nytt bilbatteri er på plass, og at me kan kjøra vidare med frisk bil. Me veit nå at residerande bilbergar på Leknes heiter Ole Johan og er ein veldig hyggeleg fyr. Dette er ei yrkesgruppe eg tidlegare har befatta meg lite med, så ein lærer stadig noko nytt. Eg må likevel innrømma at eg håpar me er ferdige med bilberging for ei stund.

Det å venta på å få klar bilen betyr at me må venta med turen til Sortland, som me hadde tenkt å begynna på i dag morges, nå blir det ein ettermiddags/ kveldstur i staden. Det går heilt fint. Det er ikkje veldig langt dit, og her er det jo lyst og fint heile døgnet, så det er ikkje noko problem. Eg er vel meir uroleg for om dei finn noko meir som er gale, eller om dei ikkje blir ferdige i dag likevel, men det får me og i tilfelle ta som det kjem.

Nå har me laga oss litt kaffi og sit på opphaldsromet her på hostellet for å lesa og skriva litt før neste runde på verkstaden.

Då Leif feira det som vel må ha vore femtiårsdagen sa Odd Christian i talen sin at han som vaksen forstod at det å knipa ned på overnattingsstandard og luksus var eit slags prosjekt når me reiste på lange sommarturar med fire ungar. Han hadde ikkje reflektert over at lavvo og ungdomsherberge ikkje var normen før han var på reise med den folkehøgskulen han var elev på og høyrde dei andre klaga over standarden på hotella…

Eg må innrømma at eg kan nyta hotell-luksus med nyoppreidde senger, eige bad og god frokost, men eg ser og det Leif seier at dette er ein meir avslappa måte å bu på. Folk er vennlege og snakkar saman meir enn det er vanleg på hotell, og dei byr kvarandre morgonkaffi viss dei har kokt meir enn dei treng sjølv. Dei ventar tålmodig på ei ledig kokeplate og lagar lite oppstyr av at det er kaldt vatn i dusjen. (I det minste gjorde eg det, eg skreiv bare om det på bloggen…)

Her er eit skap med matvarer, mjøl, sukker, krydder, muffinsformer osv ein kan forsyna seg med viss ein vil fordi nokon har sett det igjen, og her er det gratis vaskepulver til vaskemaskinene.

I tillegg er bokhyllene fulle av bøker eg går ut i frå at folk har sett igjen her fordi dei hadde lese dei ut.

Eg vel å ikkje tenkja for mykje over at alle bruker same tallerknane og same bestikk og vaskar opp etter seg i ein kjøkkenvask der det ein trur er kaldt vatn viser seg å vera varmt vatn og motsatt. Tanken på at det då er fort gjort å vaska opp i kaldt vatn har streifa meg… Eg veit og at restriksjonane, for eksempel i kyrkja er at viss me serverar nokon kaffi må koppane stimast. I den store samanhengen er alt dette ilandsproblematikk og luksustenking, og eg veit me er bortskjemde.

Det bur nokre få andre nordmenn her, men ut frå det eg tek på øyret når det gjeld lyden av språket, så er det tyskarar, italienarar, finnar, polakkar og nokre engelsktalende her. Dei fleste er nok innom ei natt eller to før dei tek fjellsko, motorsyklar og ryggsekker med seg og reiser vidare.

Noko av det fine med å vera på tur er å vera fristilt frå alt ein burde gjera. Når ein sit i Stamsund med ein koffert, ei skrivebok, eit strikketøy og ein kasse bøker forventar ingen at ein skal rydda loft, stella hage eller alle dei andre tinga som ropar på ein heime. Ein får meir tid til å tenkja tankane sine heilt ut, det trur eg må vera bra.

Biletet av valmuene tok eg i går i hagen utanfor den katolske klosterkyrkja. Eg liker valmuer så godt. Så får me leva denne dagen og etter Askeladd metoden og vera nysgjerrige på kva han ber med seg i hendene.

Heidi

Då me reiste nordover, sa nokon at me ikkje måtte ta vermeldingane alt for bokstaveleg, fordi veret skifta så fort at me sikkert kom til å få oppleva mange slags ver i løpet av turen. Det ser ut til å stemma. I går lova dei regn i dag og, og så viser det seg at dagen har bada i sol. Det er me veldig takknemlege for. Sjølv om det var vakkert her i går og, så gjer det ganske mykje med sol og varme. For oss vestlendinger er 18 grader og sol i kategorien fint sommarver.

Nokon av det som gjer det kjekt å reisa med Leif er at han er veldig flink til å snusa opp spennande ting me kan gjera. I tillegg er han flink til å ta kontakt med folk me ikkje kjenner, og å starta samtalar med folk sjølv om me må slå over på engelsk, tysk eller spansk for å gjera oss forstått. Sjølv om eg nok i det lange løp er langt meir ekstrovert enn han, så er eg litt sjenert og litt redd for å trenga meg på. Kanskje dette er litt typisk for innfødde jærbuar?

Me har lagt merke til at det er skilta veg til eit katolsk kloster ikkje langt frå her me bur i Stamsund. Leif hadde funne ut at der var det messe kvar sundag klokka elleve, så det var planen for i føremiddag å dra dit. Klosteret hadde ei fin kyrkje med ein nydeleg hage som de ser på biletet. Då me kom dit klokka ti på elleve var det nesten ingen der, men rett før messa skulle begynna kom det masse menneske slik at kyrkja vart nesten full.

På ei glassdør inn til kyrkjesalen stod det skilt om at ein kunne få skriftemål kvar dag. Plutseleg oppdaga eg at det var nokon der til skriftemål. Mellom presten og den som skrifta var det ein lettvegg med holmønster. Presten sat på den eine sidan og lytta mens han såg ned. Den som skrifta snakka inn mot lettveggen.

Eg vart litt fascinert av synet, og var overraska over at skriftemål gjekk føre seg på ein så lite diskret måte. Alle andre sat forresten og såg veloppdrage rett fram mens dei venta på at messa skulle begynna, så eg stramma meg opp og besinna meg eg og…

Nonnene som bur der glitra med sitt fråver utan at eg veit korfor. Presten var polsk, og mange av deltakarane var og polske. Nokre snakka tysk, og nokre såg afrikanske ut. Eg lurer faktisk på om me kanskje var dei einaste «etnisk norske» der. Altertavla var derimot veldig lokal, og viste den korsfesta Jesus med Lofotfjella og norske hus i bakgrunnen.

Messa gjekk føre seg på norsk, men det meste vart omsett til polsk undervegs. Ein måtte konsentrere seg litt for å få med innhaldet i både liturgi og skriftlesing og preik. Norsk var tydelegvis ikkje morsmålet til nokre av dei som hadde ordet. I tillegg høyrde eg dei koselege drikkelydane frå bakerste benk, der ein baby som fekk mjølk frå tåteflaske og i tillegg tok pausar frå maten med å le og pludra. Presten formante oss til å visa nestekjærleik og å vera barmhjertige med kvarandre. «Det er så lite tru for tida her i verda.» sa han.

På katolske messer synest eg alltid det er litt trist å ikkje kunna delta i nattverden på grunn av at den katolske kyrkja ikkje anerkjenner nattverdfellesskap med lutheranarar. Me gjekk likevel fram og viste med teikn at me bare skulle motta velsigning og ikkje nattverd. Den polske presten utstrålte ein varme som gjorde at eg verkeleg følte meg velsigna.

Etter nattverden tok ein av afrikanarane fram ei jente (stor afrikansk handtromme), og så vart det sunge ein afrikansk lovsong med mange vers og mykje rytme.

Leif har eit søskenbarn som bur i Lofoten, men som av er på ferie sørpå akkurat nå. Han ringte oss for å fortelja at han var veldig lei seg for at han ikkje fekk møta oss når me endeleg var i Lofoten, og at me bare måtte låsa oss inn i hytta hans og bu der så lenge me ville. Slikt kallar eg gjestfridom i praksis. Me måtte og besøkja son hans sidan han ikkje var heime sjølv.

I dag hadde me ein avtale med denne sonen som er politibeyjent og småbarnsfar til tvillingar på to og eit halvt år. Han tok varmt og vennleg i mot oss, sjølv om me fram til nå bare hadde høyrd namnet hans. Me helste på barna hans, hadde ein koseleg prat og åt nysteikte vaflar. Det var fint å møta han.

Så var me klare for å sjå oss meir om. Me reiste mellom anna til ei strand som vart omtalt som ei av dei finaste i landet vårt, og fint var det verkeleg, sjølv for oss som er skikkeleg bortskjemde når det gjeld strender. Me hadde ingen ambisjonar om å bada, så badetøyet låg att heime, men eg tok meg ein vassetur og hadde havet i knehøgde. Til mi overrasking så kjendest ikkje vatnet kaldare ut enn sjøen heime. Hadde eg hatt badedrakt så er det godt mogleg eg hadde vald å bada. Vatnet var krystallklart. Det var masse folk på stranda, og ein del bada. Nokre bada i våtdrakt, og det er kanskje eit greitt badeantrekk i kjølege farvatn…

I ettermiddag har eg site og ligge på ei trebryggje og lese. Det kjendest fantastisk. Eg elskar å liggja på magen på solvarme trebryggjer som luktar av tre og tjære og salt sjø. Eg har lurt på kor tid ein blir for gammal til å leggja seg flat på den måten med ei god bok? Kanskje ein må ta ein heimetest først og sjekka at ein faktisk kjem seg opp i ståande att på er ein nokonlunde elegant måte etter å ha ligge flat i timesvis? Eg kom meg heldigvis opp utan å måtta krabba til nærmaste benk for å ha noko å halda seg fast i… Etterpå gjekk me ein tur og tok mange fine bilete før me avslutta med å setja oss på ein benk og eta is i sola.

I morgontidleg reiser Leif til KIA-dokteren for å finna ut om pasienten vår bør få nytt startbatteri før me køyrer vidare. Eit alternativ er kanskje å kjøpa ein batteristartar slik at me kan gi førstehjelp sjølv og slepp å venta i timesvis på bilbergarar. Etterpå er planen å reisa vidare til Sortland. Herberget her i Stamsund har alt i alt vore ein veldig fin plass å bu fordi naturen her er så vakker og fordi folk her er positive og fornøgde. Då kan ein leva godt med at det er litt skakt og rart og ikkje veldig nyoppussa.

Heidi

Så har me brukt teltet. Eg må innrømma at campingplassen på Moskenes låg veldig idyllisk til nede i havgapet med utsikt rett til havs og nydeleg kveldssol. Den tre timar lange fergeturen frå Bodø til Moskenes var og ei oppleving.

Då me hadde kokt suppe på stormkjøkken og skulle prøva å finna kvile i teltet, oppdaga me at startbatteriet til bilen var flatt igjen. Det gjekk ikkje å starta han, og det gjekk ikkje ein gong å låsa bildøra. Me måtte bare prøva å ikkje tenkja på det, for me orka ikkje sitja i bilen og passa på heile natta.

Mi største bekymring var om ungar kunne klara å koma seg inn og løysa handbrekket slik at bilen begynte å trilla, men reisefølget mitt meinte at det var heilt umogleg og at bilen i tillegg stod veldig stabilt plassert. Eg har aldri sove i telt før i sollys, det var uvant. Campingentusiasten min måtte henta seg både sovemaske (sånn frå nsb) og øyrepropp. I tråd med yr sine spådomar vakna me i regn, men teltet haldt oss tørre. Me fekk og pakka oss inn i bilen mellom bygene utan å bli våte.

Så var det bare å prøva igjen å starta bilen og konstatere at det ikkje gjekk. Me rekna med at det var det same som sist, at det bare var å setja på hjartestartaren for bilbatteri nokre sekund, og så skulle det ordna seg… Så var det å setja seg i bilen for andre gongen denne veka og venta på bilbergaren. Ute høljeregna det, og i bilen vart det kaldt, så me breidde over oss badehandkle og ekstra ullgensarar. Eg hadde interessant lesing i ein artikkel samling om Petter Dass som eg kjøpte på Alstahaug, så dei bortimot to timane me måtte venta gjekk ganske fort.

Bilbergaren var denne gongen ein veldig sjarmerande og blid ung lofotværing «Hei, der e dokker jo!» Akkurat som me hadde trudd og håpa, fekk han liv i startmotoren på sekund. Han sa at dette av og til var eit problem på KIA-bilar. Her er det ein KIA-forhandlar, så på måndag skal me forhøyra oss om kor vidt me bør få eit nytt startbatteri, eller om me bør kjøpa oss ein slik batteristartar og ha i bilen. Me fekk og råd om å ikkje bruka straum (lys osv) når bilen stod stille, og å vera litt forsiktige med å lada mobilar og sånn i bilen. Sidan me trur me har kontrollen på problemet, stressar det oss ikkje så mykje, men det er jo kjekkast når alt går som det skal.

Regnet fortsatte å sila medan me navigerte oss mot Stamsund som var neste stopp. Det er ufatteleg fint her sjølv i regn. Fargane på blomar og vegetasjon er så intense. Eg høyrde at det skuldast at dei får lys heile døgnet, og så veit eg jo heimefrå og at i gråver er det ekstra fint å fotografera naturen fordi alt får så fine fargar.

Me hadde ikkje fått i oss verken mat eller kaffi, og me hadde ikkje våga å stansa bilen fordi me måtte lada startbatteriet. Nå var me klare for mat litt fort, me var langt ute på dagen alt… Var det ein kafe her? Det var det ikkje.

Me fann ein matvarebutikk og pakka litt ubevisst oppi det me fann til eit veldig enkelt måltid. Jordbær, rosinbollar, ein minipakke smør, oppskoren ost og makrell i tomat… Kaffi og knekkebrød hadde me i bilen.

Vandrarheimen der me bur har ein nydeleg beliggenhet. Ut frå det bittelille tomannsromet vårt med køyesenger og ein stol ser me rett ut på ei brygge med fiskebåtar. Det er ei vedfyrt badstue utanfor som me kan bruka og hoppa i havet etterpå, og me kan låna oss robåt om me vil. Me trur at staden må ha blitt bygd på 60- eller 70-talet og aldri blitt oppussa etterpå. Kanskje eit urbant reisebyrå ville ha sagt at det hadde ein viss rustikk sjarme?

Ting her er nedslitt og heng og sleng litt. Dusjen på gangen må ein stappa ein femmar på for å få varmt vatn. Den hyggelege unge mannen som driv staden deler ut ein gratis femmar pr dag. Eg rekna med at det var ein knapp inne i dusjen, så eg tok meg god tid, for å oppdaga at vatnet i dusjen var så kaldt som om det kom rett frå havet. Det vart ei frisk avrivning. Det var eit baderom av den typen der ein nesten må vera akrobat for å få på seg kleda att utan at dei blir våte.

På kjøkkenet var det sånne skap som bestemor hadde på sitt kjøkken, respateksbordet var slitt og dei lyseblå stålrørsstolane var slitte og blomstrete. Med gamle, mønstra asjettar, rosinbollar, smør og jordbær på bordet, fekk eg eit slags møte med 60/70-talet og eigen barndom. Det var ei nostalgisk oppleving. Eg var på ein måte på kjøkkenet til farmor eller mormor, sjølv om ingen av dei nokon gong hadde fiskebåtar og hav like utanfor kjøkkenvindauget.

Dette fekk meg til å tenkja på noko Edvard Hoem skreiv i ein av artiklane eg las om Petter Dass i dag: «Petter Dass har lært meg at songen skal forsone oss med tilveret… vi ser at vi er av same slag som dei andre… Vi kan ikkje fange det flyktige ved tilveret på anna vis enn i songen og forteljinga om menneskeliv. Songen kan fange det flyktige, ei stemning, ein ange, blomsterduft og fuglefløyt, og gjere det til ein varig skatt inne i oss… Songen til Petter Dass er ein gjenklang frå ein tapt, felles heimland som han skimtar på ny som vaksen mann. Den songen byggjer bruer mellom generasjonane, fordi den ser vi er av same slag som dei før oss…» Kanskje dette gir meining til fleire enn meg, sjølv om sitata her vart litt fragmentariske… Edvard Hoem fortel at det gjekk kalde ilingar nedover ryggen hans då han sat i klasserommet og song «Gud er Gud om alle mann var døde.» Den følelsen trur eg at eg kan relatere til.

Etter veldig innhaldsrike dagar var det godt å ta det med ro og kvila litt nokre timar i ettermiddag. I kveld tok me bilen halvanna mil til tettstaden Leknes der me fann ein koseleg liten restaurant. Me hadde lova oss ein skikkeleg middag ein dag i Lofoten, og det vart i dag. Bacalao og steikt klippfisk med bacon og omnsteikte grønnsaker smakte kjempegodt. Me kan anbefala «Makalaus» på Leknes med tradisjonsmat som klippfisk, bacalao og kvalbiff. Etterkvart vart det fullt av andre gjester og på restauranten. Ironisk nok snakka ingen av dei hyggelege kelnarane norsk.

Nå sit me her på vandrarheimen, som forresten har skifta namn til det meir internasjonale ordet «hostel», på eit felles opphaldsrom der ein kan slappa av eller eta maten sin. Dei fleste gjestene er på alder med barna våre eller yngre, og dei færraste snakkar norsk. Utanfor luktar det godt av bål frå den vedfyrte tønneforma badstua, og me har sett folk hoppa hylande ut i det iskalde vatnet.

Atmosfæren her er avslappa og vennleg. På romet vårt heng innhaldet av ein vaskemaskin til tørk. Det var for dårleg kapasitet på tørketromlane og ikkje noko tørkerom her, men me fekk låna eit gammalt hengestativ som me har hengt i gardinstanga. Det blir ikkje eg som skal sova i overkøya utan sengehest, men det knirkar såpass i sponplatene som erstattar sengebotnen i senga over meg at eg nesten blir litt redd for å få nokon i hodet mens eg søv. I går låg eg i teltet og var litt engstelig for å bli påkjørt av vår eigen bil i løpet av natta… Alltid skal det vera noko…

Heidi

Det siste døgnet har me hatt det veldig fint i lag med Torbjørg og Jon som me besøkte på staden deira på Sør-Arnøy. Leif og Torbjørg var i eit kristenrusstyre i lag i si tid og har halde kontakten sidan då. Første gongen eg møtte dei var på begynnelsen av 80-talet, og sidan då har me møtt kvarandre med ujamne mellomrom gjennom småbarnsforeldrefasen og vidare utover.

Det var lyst og mildt då me kom fram i går i sekstida, og trebordet utanfor huset var fint pynta med markblomar i vase. Me åt Jon si nydelege fiskesuppe og sat ute og prata til seint på kveld i det spesielle nordlandske kveldslyset.

I dag fekk eg først handla litt i Torbjørg sin bryggebutikk, mellom anna eit ikon malt av egyptiske nonner. Så tok eg og Torbjørg bilen vår med ferga over til fastlandet medan Jon og Leif tok båten med påhengsmotor, slik at Jon kunne nærguida han på strekningen.

Me møttest på kyrkjestaden i Gildeskål der dei har både ei veldig tidleg middelalderkyrkje og ei større trekyrkje frå attenhundretalet. På den tida kom folket sjøvegen til kyrkja. På plassen var det og ein veldig stor og gammal prestegard der Torbjørg og Jon budde i fire år då Jon var sokneprest i Gildeskål. I fylgje historiane spøkjer det her.

Me fekk spennande guiding både frå ein guide og frå dei to som hadde budd der, og eg har høyrt nye og saftige historier om kyrkjelivet for eit par hundreår sidan. Me avslutta med kaffi og kake utanfor prestegarden før me måtte vidare mot Bodø, der me nå sit i fergekai og har billettar over til Moskenes i Lofoten. Der er planen å slå opp telt, så me håpar det nokonlunde vennlege veret vil vara. Dersom vermeldingane stemmer vil me vakna til regn i morgon tidleg, så me får håpa at teltduken held tett.

Nordland og nordlandsnaturen har til nå vore ei stor oppleving for oss.

Heidi

Sånne som meg som veldig sjeldan har lyst til å gå og leggja seg har i alle fall ikkje lyst til å gå og leggja seg når det er lyse dagen ute midt på natta.

Alarmen kvart på seks i dag morges kom derfor hardt og brutalt på den som sov, men det var god trøyst i å oppdaga at sola skein ute og at det framleis var lyst dagen.

Reisefølgjet mitt hadde funne ut at med ein lang og fergerik dag framfor oss, burde me nå ferga som gjekk klokka sju frå kai Bjørn. Eg har forelska meg heilt i landskapet langs Kystriksveien, og kan ikkje sjå meg mett på alt eg ser. Helst ville eg ha stoppa bilen kvar hundrede meter for å fotografera. Ferga klokka sju rakk me akkurat, på biletet ser de ho leggja til kai med munnen vennleg på gap.

To ferger seinare sit me og ventar på ei ny ferge i lag med mange, mange andre. Sola skin framleis, god og sommarvarm. Dette kan fort vera den finaste dagen her i nord, så det er bare å nyta.

Nokon med forretningstalent har laga ein liten restaurant med Thai-mat, pølser, is og kaffi her på kaia, og folk koser seg langs bordabute. Me har nettopp ete varm lunsj i form av vårrullar og fish and chips. Eg sit her i sola og høyrer måkeskrik og glade menneskestemmar. Ein bestefar fortel barnebarnet sitt at me kjem til å kryssa polarsirkelen mens me er på ferga. Sist eg gjorde det var eg og Karin serveringsjenter ombord på ms Gann på veg til Nordkapp. Me vart døypte av Kong Neptun, fekk vannsprut i ansiktet og diplom.

Så langt nord som dette har eg ikkje vore sidan den turen for førtifire eller førtifem år sidan. Eg har hatt lyst til ein tur heilt sidan då, men det har ikkje blitt slik før akkurat nå.

Og der kom ferga, faktisk, tjue minutt før tida. Eg må koma meg til bilen.

Heidi