Gå til innhald

Advent 2018- luke tretten

desember 13, 2018

123262FF-FE8B-4D59-94FE-EA6BB1C78E05

Eit knallgult engledecoupagebilete under produksjon på juleverkstaden i går,, får vera den visuelle delen av luka for i dag. I dag har eg brukt ettermiddagen og tidleg kveld på uviklingssamtalar med foreldre og elevar, og nå har eg ei kjensle av snart å ha teke att kollegene mine i framdrift. I år måtte dei få eit skikkeleg forsprang på grunn av at eksamen måtte prioriterast. Her kan eg jo bruka eit linjeskift eller to på å lata som om eg alltid er ekstremt tidleg ute med alt som skal gjerast, og at dette året er eit unntak…

Eg ville bare fortelja at foreldresamarbeidet er ein fantastisk del av lærarlivet. Det er eit privilegium å få lov til å leva så tett inn på levande ungar, og det er ei tillitserklæring å få vera med på å skapa barndomen deira. Eg er fullt klar over at me som lærarar ikkje er handplukka av foreldra til desse barna. Både me og dei er delar av eit system, og det er ikkje å forventa at dei bare møter oss med blind tillit. Eg lærer mykje av å koma i tett kontakt med så mange ulike foreldre, og eg kjenner djup respekt for at dei barna me deler dagane med er det aller finaste og mest dyrebare dei har. Foreldra har ikkje skrive læreplanane for skulen, og det har ikkje me heller.

Så står me der og har saman ansvaret for å gjera barna til «gagns menneske i skule og samfunn», og som det heiter så fint i kommunevedtektene våre:»gje elevane lyst på livet og evne til å meistra det». Eg tenkjer som Kolbein Falkeid seier i diktet til lærarane som skal møta dottera hans: «Å såmenn, ver reine på hendene…» Noko av det eg er aller mest redd for som lærar er å vera med og påføra barna ein barndom som vil vera sår og vanskeleg å bera med seg i vaksenlivet. Martin Lönnebo skriv at barnet som blir bore vil seinare sjølv bli i stand til å bera, både seg sjølv og andre. Eg håpar me saman med alle foreldre kan bera barna passe mykje til at dei blir i stand til å bera tyngda av liva sine seinare. Eg håpar me støttar dei nok til at dei i positiv sjølvkjensle kan våga å lena seg i tillit mot andre menneske og mot alt som seinare skal skje dei.

Ofte skulle me som jobbar i skulen ynskja at me hadde fleire armar enn to, og fleire timar i døgnet enn dei me har fått tildelt. Me ser at det ikkje heilt lar seg gjera å til ei kvar tid sjå og støtta alle barn slik dei optimalt sett til ei kvar tid burde bli sett og støtta. Det å få til eit godt samarbeid med foreldra, er eit godt utgangspunkt for å saman kunna støtta barna med nok omsorg, nok grenser, nok respekt og nok albuerom. Eg trur eg må leita i diktbøkene mine og finna eit dikt som på ein eller annan måte stør opp under desse tankane…

Her i frå til Nangijala
spelar min lind,
synger min nattergal.

La Madicken balansera på taket
medan Pippi løftar hesten sin
for alle oss som er barn
trass i rynker og det som verre er.

La oss og Ronja Røvardotter
gjera oss klare
for vårskriket vårt.

Etterpå
skulle det ikkje forundra meg
om me svever
som på fuglevenger,
rakt og triumferande
rett over Helvetesgapet,

modigare enn Karlsson på taket.

*
Kanskje me rett og slett
skulle ha løfta ein hest av og til?

Kanskje me skulle ta oss tid
til å sitja på ein benk i sola
og høyra bekken klukka
under isen ein stad
medan bjørka sprett i vilden sky?

Vel vitande at
ein stad i det fjerne
står Brogeen med fela si
og spelar den magiske melodien.
(frå Ta heller med deg hjartet ditt, 2015)

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: