Gå til innhald

Rapport frå ein vanleg torsdag….

desember 8, 2005

…i den grad slike i det heile måtte finnast… Eg var litt baktung i dag morges, det har blitt mykje jobb denne veka og. Eg tek ei brødskive med makrell i tomat på kjøkkenbenken, og ein halvbedøva runde i huset utan å finna noko eg har spesielt lyst til å kle meg i. Til slutt har eg ikkje valget lenger, må bare hiva på meg noko før eg må springa. Heldigvis har eg bil i dag, så eg når fram i tide. Får til og med drukke ein halv kopp kaffi på personalromet.

Adventsstund med klassen. Velsigna tid på dagen. To fiolette lys i staken og song i lag med ungane:

Tenn lys, to lys skal skina
for kjærleik og for tru,
for den som syner omsorg
og alltid byggjer bru.
Må flyktningar få heimar
og fangar bli sett fri.
Tenn lys for dei som gret,
og for dei som trøyst kan gi.

Den fine teksten til Eyvind Skeie vert hengande og vibrera litt i desembermørkret som ligg rundt skulehuset.
Etterpå les eg høgt den russiske legenda om den gamle skomakaren bare i lyset frå adventstaken. Ein gut kjem fram og set seg på fanget. Eg let han sitja og les vidare. To andre blir sjalu og kjem fram dei og, klenger til stolen og meg, dei andre klagar over at dei ikkje får sjå, og alle må tilbake til plassen sin før me les vidare. Bare han vesle på fanget gjer ikkje opp og får til slutt bli sitjande.

Det er merkelege skulekvardagar eg har for tida. Vegen mellom klemmar, kyss på kinna og kjærleikserklæringar på den eine sida og utskjelling og fysiske angrep på den andre sida er kortare enn folk flest ville tru. “I`ve got you under my skin,” nynnar eg inni meg medan hjartet mitt blir stort og varmt og til sine tider rett så fortvila…
Eg bit saman tennene, lener meg mot tilliten til livet og tenkjer at eg er sterkare enn nokon anar. I alle fall liker eg å tru det.

Eg har fantastiske kolleger. Lærarar er i høgsesongen sin i desember, dei vaklar mellom rapportskriving, foreldreforestillingar, julesongar, glitter og limpistolar. Me smilar tappert når vaskehjelpen klagar over at golvet i gangane er klissete etter safta på forledrefesten i går, og varmar oss restar av julegrøt i microen viss me får tid til eit kvarters matpause. Innimellom er me overtrøytte og ler nede på arbeidsroma heilt til me får gangsperre i magemusklane.

Kjærasten min og eg hadde ein slags date rett etter jobb på ein rørleggarbutikk. Me skal pussa opp tre bad, det kjem til å kosta penger, men er heilt nødvendig. Medan me driv der mellom lysarmatur, blandebatteri og forskjellig utforma toalettskåler høyrer eg nokon ropa hei, og før eg får tenkt meg om får eg ein god klem. Ein av ungane frå skulen dukkar opp frå det store intet og sekundet opnar seg i ein glad liten eksplosjon. Me har nemleg gått ein og annan nokså komplisert runde i lag dei siste dagane eg og han, men med barnet sin fantastiske evne til å leggja ting bak seg eksisterer ikkje den slags der og då.

Me drikk kaffi frå ein termos i ein flisebutikk og diskuterer baderomsfliser. Ein av kattane smett ut i det me kjem heim. Me lurer på om ho har fått løpetid sjølv om ho bare er ein stor kattunge ennå. Ho jamrar og rullar seg rundt på golvet. Me prøver å halda henne inne, sjølv om Sunniva har lese i ei kattebok at dei ikkje blir gravide i den første løpetida… I juleferien må me prøva å få time til å få sterilisert begge kattane. Dei er vel fire og tre månadar nå, eg ville gjerne la dei få ungar, men er redd me ikkje får gitt vekk ungane. Plutseleg kan me sitja her med fem kattar i staden for to…

Vel heime et me salat som kjærasten min har kjøpt med seg frå byen. For første gong på veldig lenge, finn eg eit pledd og ein kopp kaffi for å lesa avisa i sofaen, der eg somnarfør eg er ferdig. Eg blir vekka av Sunniva som kjem frå handballtrening. “Å unskyld, vekte eg deg, mamma?“seier ho og kyssar meg på kinnet. “Eg trudde bare du les avisa, så eg tok med ein kopp kaffi til deg.”

Eg klarer å få stabla meg oppå trimsykkelen. Nå har mitt nye syklande liv vart i snart to veker. To mil til kvelden framfor fjernsynet. Ingen motbakkar og ingen skumle svingar. I dag ser eg på “Jakten på kjærligheten” om norske bønder som er med på eit realityshow relativt langt frå det amerikanske om ungkaren og ungkarskvinnen. I den norske bondevarianten tek dei kandidatane med til fjells med ryggsekk og ror ut på små fjellvatn for å fiska… Romantikk på høgt plan…

Så blir det ein time framfor pc-en i lett konversasjon med min eigen heimslege drøymemann medan han jobbar med stilretting eller kva det nå er framfor sin eigen maskin. Eg held på at desembermørket er lunt og venleg, og eg let meg trollbinda av vanlege torsdagar.

Heidi

From → Uncategorized

3 kommentarar
  1. morsan permalink

    Oh, hoppas att det inte blir några kattungar, två av våra «garanterade hankatter» blev mammor när de var 8 månader…

  2. Heidi: permalink

    Problemet med våre kattar er
    at me i grunnen ikkje veit kor gamle dei er. Begge to fant fram til oss i haust, dom bortkomne kattungar ingen åtte. Me har prøvd å finna eigarane utan hell, men nå ville me for alt i verda ikkje verta av med dei. Dei har rett og slett adoptert oss… Men begge var framleis relativt små kattungar då me fann dei. Om eg visste me fekk gitt dei vekk ville eg i og for seg elska å ha kattungar, men ein kan ikkje stola på akkurat det…

  3. Heidi: permalink

    Som skulle det ha stått, ikkje dom… Eg må læra meg å lesa gjennom før eg trykkjer på «spara Kommentar».

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: