Gå til innhald

Septembersong:

september 20, 2004

På fredag hadde eg fridagen min. Timeplanen min er slik at eg har fri fjerdekvar fredag. Det er ikkje nokon dum idé.

Morgonen bar med seg regn i store bøtter som vart tømd gavmildt over dagen. Dei siste vekene har det verkeleg regna ualminneleg mykje, sjølv til å vera her hos oss i vårt vesle våte og forblåste hjørne av verda.
Planane for dagen var å ta toget til byen for å ha ein bydag heilt i mitt eige selskap. Framleis er det slik i den vesle byen eg bur i at når me seier “Byen”, så meiner me den store byen som ligg tre- fire mil unna. Regnet haldt på å vaska entusiasmen min vekk, men eg fann at ut som ekte nordmann så veit eg at det ikkje dreier seg om dårleg ver, bare om å kle seg rett. Dette er eit fundamentalt dogme alle barn tidleg får læra, elles ville dei ikkje bli i stand til å trivast her.

Målet for ekskursjonen var å handla nye klede på UNO, for der hadde eg sett noko eg likte. Vel inne i butikken pusta eg djupt inn og plukka med meg eit fange klede eg rekna med kunne vera store nok. Å operera i prøverom kan vera ein stor styrkeprøve når ein har så mykje kropp som meg. Kunsten er å ikkje spegla seg alt for mykje før kleda er på, og når dei er på må ein prøva å bruka eit venleg blikk når ein ser seg i spegelen…

Akkurat då eg var i ferd med å bli litt motlaus tikka det inn ei melding på mobilen min. Det var Synneva som ville ha meg med på fredagskaffi på kaffibaren heime. Dette fekk meg til å kjenna at eg nesten hadde fornuftig selskap i det avskyelege vesle avlukket, og det enda med at eg måtte velja ut fire klesplagg fordi eg hadde lyst på endå fleire. Som den lukkelege eigar av ei knallrød bukse, to limegrøne toppar og eit langt lilla skjørt gjekk eg med lette steg ned mot torget.

I torgtrappa i regnet møtte eg ein ukjend mann. Han smilte med augene og begynte å synga for meg. “Beautiful woman walking down the stairs…” Situasjonen kjendest plutseleg heilt surrealistisk, som om eg hadde ei rolle i ein meir eller mindre tåpeleg musikal. Eg venta bare at gjøglarar på stylter skulle omringa meg og sjonglera med ballar og brennande faklar. Eg smilte til ei dame i gullfarga fotsid regnkåpe og stor rød hatt som gjekk barbeint i sandalar, og eg åt plommer frå Ryfylke medan regnet vaska det strame plommeskinnet rundt det solmogne fruktkjøtet. Etterpå kjøpte eg meg ein vakker haustbukett av blomsterhandlaren og gjekk for å ta toget heim.

September er ein månad full av vemod, venleik, regn og mogne plommer. Ein veit aldri kva ein kan venta seg.

Heidi

From → Uncategorized

5 kommentarar
  1. Hjärterdam permalink

    Haha, låter helt underbart med en helt okänd man som sjunger en underbar sång för en, sådant kan göra den mest vemodiga människa glad =)

  2. Tintomara permalink

    Tänk, när det var roligt att handla kläder – då hade man inte råd…

  3. Heidi: permalink

    Thintomara: That`s life!

  4. Synneva permalink

    Kjekt at eg kunne vera til litt oppmuntring i prøverommet!
    Men du skulle jammen ha kjøpt skoa og, du min gode ven!
    Varm klem!

  5. Heidi permalink

    Takk, takk…

Legg att svar til Heidi: Avbryt svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: