Gå til innhald

For ti år sidan fødte eg eit barn.

oktober 5, 2004

Det var ein liten gut eg gav liv til. Eg visste at det var nok siste gongen eg skulle gjennom ein fødsel, fordi det var fjerde gongen keisarsnittkanalen skulle opnast, og det syntest legen min var nok.

Denne gongen ville dei gje meg spinalbedøving i staden for epiduralbedøving, som eg hadde fått før. Eg fekk eit “skot” i ryggen som momentant lamma meg frå livet og ned. Kirurgen stod klar med skalpellen i tilfelle blodtrykksfall, og ikkje før hadde eg fått bedøvinga så fekk eg den kjensla av å svima av liggjande, noko som eg visste frå før av indikerte bodtrykksfall. Det var rett før det vart eit hastesnitt, men efidrinen fekk meg på rett kjøl att, og dei kunne ta tida dei trong.

Denne gongen hadde eg fantasert mykje om den personen som skulle hentast fram frå mine djup. Eg hadde tenkt og bedd, og eg hadde fått det for meg at eg skulle få ei dotter med Downs syndrom. Eg var så godt førebudd på dette at eg hadde planlagd å seia i frå sjølv straks eg fekk sjå henne at eg såg at det var slik det var, og at ho var like velkomen med eller utan syndrom. Dersom eg sa det slik, ville lege og jordmor sleppa å grua seg til å forelja sanninga liksom…

At det var ei jente hadde me fått vita på førehand, rett nok med atterhald, fordi ho låg litt kronglete til. Derfor visste me at det var ei lita Anna Sofie som skulle koma ut til oss i dag.

Så då operasjonslegen ropte gjennom det grøne munnbindet sitt: “Gratulerar, du har fått ein stor gut,” protesterte eg tålmodig: “Nei det er ei jente…” “Ja då må eg ha lært noko feil på skulen,” svara legen og haldt opp eit illsint skrikande mørkeraudt nyfødd barn for meg. Barnet var nake, rett frå limora med blod og feitt på den runde magen, og eg måtte medgje at legen såg ut til å ha rett. Dessutan såg eg straks at han ikkje hadde Downs syndrom…

På det obligatoriske opphaldet på intensiven etter at dei hadde meg sydd saman, låg eg og les i ein Munch- biografi. Eg prøvde etter beste evne å sjå kjempepigg ut for å koma fortast mogleg ned til det normale livet på barselavdelinga. Eg lengta etter å pr definisjon vera ei frisk mor som ikkje trengde meir spesialoppfylgjing, ei som kunne få ha vesleguten hos seg heile tida.

Planen virka, og eg vart trilla tidleg over på barsel, der
kjærasten min venta med tre sysken. Den yngste veslejenta mi var bare litt over året i blomstrete snekkerbukse og tynt kvitt fjonehår på hovudet. Besteforeldra stod der og med tårer i augene. Rundt nabosenga stod det og ein far og tre sysken. Kjærasten min spurde om dei og hadde fått barn nummer fire. “Nei, svarte ei blid dame i nabosenga. Me har fått barn nummer fem, men den eldste er på speidartur.” Eg skjøna straks at dette å ha fått fire barn på åtte år var såre normalt.

Og nå etter ti år er vesle Halvard, som han altså blei heitande, framleis minstebarnet mitt. Han er stor gut, men framleis så liten at han har gledd seg i mange dagar til å stå opp den femte oktober og få presangar. Har har regissert feiringa i tre etappar. På sundag var det familieselskap, i dag er det kino med far og sysken,- “Shrek 2”, og etter haustferien, gutane i klassen. Det var meininga at me skulle feira dagen med å gå på restaurant alle saman for å eta meksikansk eller italiensk, men Halvard spurde om me ikkje kunne utsetja det til i morgon, for han ville så gjerne besøkja Fredrik i dag. Han har nemleg fått ei nyfødd veslesyster heim frå sjukehuset. Slekt skal følge slekters gang som det står i salmen. ..

Og her sit eg. Ti år lenger framme i livet med bustete hår, og ein limegrøn bluse frå UNO. og smugskriv litt på ein jobb- maskin. Eg har haustferie, og ute er det vemodig oktober-vakkert med haustregn og haustfarga tre.

Dagane bit den neste dagen i halen og blir til lange rekkjer som dannar veker, månadar og år. Så mykje liv eg skulle ha festa til papiret om eg bare hadde hatt tida til det. Slik det er nå blir det å stikka knappenåler gjennom ei og anna stemning og festa ho til andedrakt. Og det er vel ikkje så lite bare det?

Heidi

From → Uncategorized

7 kommentarar
  1. EvaP permalink

    En hälsning. En kram. Till dig från mig.

  2. Heidi permalink

    Kram tilbaka, du kära. Eg kikkar inn gjennom kikkholet til deg med jamne mellomrom.

  3. Betty permalink

    Åh! Så mycket kärlek i den här texten.

  4. Tintomara permalink

    Jag tycker så mycket om era norska namn. Ni har inte en massa Jimmy och Benny så där som vi har, efter vad jag kan märka. Ni använder era gamla fina norska i stället.
    -Visst går tiden fort, alldeles för fort. Jag saknar ibland tiden när mina barn var barn. Fast nu har jag barnbarn, det är minsann inte dumt det heller!
    Tack för den fina texten – skriv oftare!!

  5. Heidi permalink

    Tusen takk for gode ord, Betty og Tintomara. Eg har jo eigentleg veldig lyst til å skriva oftare…

  6. Kesia permalink
  7. Kesia permalink

    Orsak…nådde ikkje skriva den kommentaren…Men her er eg att, med tårer i auga! Jo, du skriv vakkert om fødsel og kjærleik og alt liv som rører ved deg! Godt å lesa tekstane dine!

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: