Gå til innhald

Eg, eit offer for flyskrekk?

mai 21, 2005

I går før eg skulle reisa hadde eg slik reisefeber at eg gjekk heilt rundt meg sjølv. Skulle rydda, men flytta bare rotet rundt i huset…

Min gode ven Jan Ivar hadde lova å kjøra meg til flyplassen, og eg hadde problem med å organisera meg sjølv så pass at eg fekk veska mi inn gjennom bildøra. Bra at eg ikkje kjørde sjølv, eg ville ha vore ein fare for trafikken. I bilen tenkte eg på den eine eleven min som har eit konstant for høgt angstnivå. Sånn må det kjennast å vera han.

Då me var vel framme, spurde eg Jan Ivar med tynn stemme om han ville vera med meg inn til innsjekking i fall eg ikkje klarte det aleine. Så fekk eg god hjelp med innsjekkingsmaskinen og ein varm og oppmuntrande klem. Han sa at dersom det hadde gått an skulle han ha henta eit slikt skilt som ein heng rundt halsen med påskrifta “Jeg reiser alene”. Sånne får alle barn som skal ha litt ekstra tilsyn på reisa.

Det siste eg såg før eg gjekk inn på flyet var ein sånn nyheits-skjerm der dei opplyste om at nå var det for første gongen foreteke kloning på eit menneske- embryro. Vidunderlege nye verden…

Når eg er redd går alle sanseintrykk rett i fletta på meg, og fylgjande samtale fekk eg på veg inn i flyet
To menn snakkar saman:

– Nå du skal ut og reisa du og? Korleis går det med deg? – Eg er nå blitt separert sidan sist me snakka saman. – Å det visste eg ikkje. – Nei, men det går bra det. Det er eit halvt år sidan nå. – Ser du mykje til barna? – Den store ser eg annankvar helg slik som før. Den
minste ser eg lite til – Å – Ja, eg orkar ikkje flytta fram og tilbake på ein baby sånn eg gjorde sist. Me får sjå når han blir større. – (ler) Så du orkar ikkje det styret ein gong til? – Nei.

Tenk så mange noveller og romanar som svirrar rundt i lufta i ein heilt vanleg kø. Livet er mangfaldig

Vel inne med sikkerheitsbeltet på plass tenkte eg: Dette er jo ikkje så ille i det heile tatt. Kvifor gruar eg meg då noko så avsindig? Og så bestemde eg meg for aldri meir å grua for å fly. Det verste er suget i magen og kjensla av å vera hjelpelaust innestengd i ein hermetikkboks akkurat i det flyet tek av… I det eg nådde den fasen skjøna eg kva eg hadde grua for, men resten av turen gjekk heilt fint.

Og resten er kjærleik. Sit på noko så fancy som ein internett-kafé i lag med kjærasten min. Nå tek han til å bli litt utålmodig. Og eg som bare har kome til flyturen.
Mange små historier svirrer rundt i hodet mitt og vil gjerne bli nedskrivne. Eg kjem tilbake i morgon.

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: