Gå til innhald

Roser er røde…

mai 22, 2005

Sola skein gjennom det farga glaset i rosenvindua i den mest heilage heilagdomen me har i Norge. Der, opp gjennom korpartiet i Nidarosdomen, gjekk kjærasten min og eg fram mot altaret og dei gotiske kryssbogane. Gutekoret stod der, kledde i svarte bukser, svarte lakkskor og kvite skjorter. Halleluja, hallelujaaah, song dei, med opne munnar og skikkeleg hodeklang medan me passerte dei. Midt i dei høg-sakrale omgjevnadane såg dei herleg rampete ut, medan dei anstrengde seg for å synga reint og sjå på dirigenten sin.

Dette er då ein fin måte å markera 20- års -bryllaupsdagen sin på, kviskrar eg til Leif som stryk meg forsiktig over handa. Det må då verkeleg vera grunn god nok til å synga halleluja. Me går heilt fram til altar-ringen og kneler på den plassen der brudepar brukar knela.

Gutekoret stemmer i med ein ny song. “Laudate omnes gentes, laudate dominum. -Syng lovsong heile jorda, syng lovsong for vår Gud.” Eg kjenner heile domen, med oss på knefallet, kviler i ein tillitsfull lovsong til Gud og Jesus. Presten nærmar seg. Han har ein grøn voven messehakel på seg. Eg tenkjer at den messehakelen Inger hadde på utstillinga er nå den vakraste eg har sett, då.

Så rekk eg akkurat å samla tankane før presten strekkjer handa ut til meg og legg ein krist-merka oblat i den opne handflata mi. Så får me rød vin i sølvbeger, kjærasten min, eg, og alle dei ukjende som har knelt saman med oss for å ta i mot nattverden. Som vanleg blir dropar av Kristi blod liggjande att i botnen av begeret. Så forsiktig eg kan fører eg det til munnen for andre gongen, før me reiser oss og går. Me går ikkje direkte ned korpartiet der me kom opp, men gjennom ein steinportal saman med dei andre, og så inn i kyrkjeskipet att.

Ved inngangsdøra er det eit pilgrimshjørne. I ei bok kan pilgrimar skriva seg inn i manntal. Pilgrimar i vanleg forstand er me vel ikkje, så me skriv oss ikkje inn. På sida av boka står ei korg med bretta lappar. Kjærasten min opnar ein, kanskje han trur det er ei slags helsing på vegen ut. Eg seier at det sikkert er bønelappar, og at han ikkje må opna dei. Likevel klarar eg ikkje la vera å sjå ned på den opna lappen han held i handa. Der står det med uryddig kantete guteskrift:

“Roser er røde fioler er blå. Gud du er hellig, og det er jeg å.” Eg tillet meg å la lappen bli eit skikkeleg smilehol i dagen…

Laudate omnes gentes, laudate dominum…

Heidi

From → Uncategorized

One Comment
  1. Tintomara permalink

    Å, så fint!

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: