Gå til innhald

Sundag for ei veke sidan.

august 28, 2005

Me var oppe grytidleg for å koma raskast mogleg i veg.
Morgonar er ikkje mi sterkaste tid på døgnet, eg var ganske sliten etter den første hektiske veka på jobb kombinert med to seine kveldar. Odd Christian og far hans var langt meir morgonfriske. Mens eg stabla meg sjølv på beina, dusja og drakk kaffi, fyllde dei bilen med ryggsekkar og koffert, gitar, dyne, pute, gummistøvlar fjelljakke, regntøy sovepose og liggeunderlag.

Odd Christian skulle vera sjåfør den første biten, så eg rigga meg til i baksetet med ein koffert ved beina og gitaren hans halvvegs i fanget. Med seteryggen litt bakover, fann eg ein brukbar stilling og lukka augene. Odd Christian sette på ein CD med lovsongsmusikk. Eg lente meg mot musikken som blanda seg med lågmælt samtale frå framsetet og så halvsov eg til lukta av kaffi frå kjærasten min sin kaffikopp medan dagen langsamt opna seg.

Det var ganske langt å kjøra. Eldsteguten min var i utgangspunktet glad og fatta, men vart merkbart meir spent etterkvart som me nærma oss. Klokka to såg me skilta med piler mot folkehøgskulen han skulle gå på. På tunet var det fullt av bilar fulle av alt ein treng for å leva på internat eit års tid. Ute var det sommarsol og kring småborda utanfor spisesalen sat folk og drakk kaffi. Det var sett fram store fat med gjærkringle og eplekaker.

Stemninga vibrerte. Gutar og jenter i atten-årsalderen kikka meir og mindre sjenerte på ein annan og målte einannan med blikket både openlyst og i smug. Få såg ut til å ha møtt einannan før. Her startar det, tenkte eg. Ennå er alt framand, ennå kan alt skje…
På sett og viss misunte eg dei akkurat dette, å vera i ferd med å starta noko som sikkert kjem til å bli fint, og dette å framleis ha heile vaksenlivet sitt framfor seg.

Odd Christian fekk ein varm velkomst, ein nøkkel og ei
T-skjorte, og me bar tinga hans inn på tomannsromet der han skulle bu.

Klokka fire var det opningssermoni i gymsalen for elevar og foreldre. Lærarane song, rektor spelte piano så heile romet swingde, og alle elevane kom fram og blei presenterte. Eg spurde meg sjølv kvifor eg ikkje jobbar på folkehøgskule. Eg er sikker på at eg ville ha elska det.

Kjærasten min har faktisk jobba på folkehøgskule i to år. Me budde der halve tida, så frå Odd Christian var tre til han var fire år gjekk han ut og inn av internat og spisesalar, og brukte halvparten av lørdagskveldane sine på å vera med på elevkveldar. Saman med dei andre folkehøgskulebarna, for det var buplikt der for lærarar, gjekk han frå fang til fang og kunne handplukka barnevakter frå elevflokken når han trong det. Nokre av elevane vart ganske husvarme i personalboligen vår. Så sosialisert vart treåringen at ein psykolog som skulle observera eit anna barn i barnehagen hans stussa på den vesle guten som kraup rett opp i fanget på ukjende…

Vegen heim var like lang som vegen bort, så me måtte stå over eit felles kveldsmåltid etter opningssermonien. Etter ein rask klem frå han som skulle forlatast, hoppa me inn i bilen og styrde forden mot heimslege trakter. Me unna oss eit stopp på ei vegkro for å få i seg litt middag, og så sette me kursen mot fjellovergangen. Ein stad sprang ein rev over vegen med ein stor fugl, kanskje ei fjellrype i munnen. Synd at ein ikkje sat me kameraet framme, klare til å trykkja inn avløysarknappen.

Då me kom over Suleskard, begynte det å mørkna. Det var trolsk og vakkert å kjøra gjennom det mørknande heielandskapet med roleg musikk på radioen.

Heilt tomt blir det ikkje heime med det første. Dei tre yngste ungane skal heldigvis bli buande heime ganske lenge endå. Paradoksalt nok kjennest huset litt tomt, sjølv om me framleis har tre ungar her. Det merkest og at det forsvinn mindre brød og ost enn det som har vore vanleg i løpet av ein dag, og mystisk nok har ei stor sjokoladeplate fått liggja urørt i skapet i ei heil veke. Me er så vidt i gang med neste fase av livet, trur eg….

Heidi

From → Uncategorized

4 kommentarar
  1. Tintomara permalink

    Du skriver så fint och målande, det känns som om jag varit med hela vägen.
    Alla livsfaser har sin tjusning.

  2. morsan permalink

    Kan bara instämma med Tinto. Jag längtar efter dina texter.

  3. April permalink

    När jag läser din text slungas jag tillbaka till första dagen på min folkhögskola, för 14 år sedan. Den tidne förändrade fullständigt mitt liv och var avgörande för flera stora val. Roligt att läsa dina fina texter.

  4. Heidi: permalink

    Så fint å høyra, April. Eg håpar året blir heilt fantastisk for guten min og. 🙂

Legg att svar til morsan Avbryt svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: