Gå til innhald

Annleis, korleis då?

september 2, 2005

Det er fredag att. Vekene renn forbi. Det har vore travelt. I går somna eg med avisa i den oransje sofaen og vakna att to timar seinare. Etterpå famla eg rundt i ørska og hadde problem med å vakne til live. Nå er fredagskvelden her allereie. Kjærasten min er ute med kompisar, og Ingrid ser film på Orre og skal bli kjørt heim på motorsykkel sånn etterkvart. Sunniva puslar rundt nedi stova, og yngstemann burde eg få i hus snart.

Eg har gått ein tur aleine i kveld. Eg gjekk rundt eit lite vatn i nærleiken. Det tek omlag tre kvarter å gå turen i tenkje- fart. Eg trekte inn den gode litt skarpe septemberlufta og prøvde å finna kvile for tankane. Ikkje det at eg plagar med med djup grubling, tankane krinsar kring noko så banalt som korleis eg best organiserer undervisningstimane mine for at elevane skal få den hjelpa dei treng.

Eg såg på fisk som hoppa og raunbær som raudna. Blåklokkene skalv lett i kveldsbrisen, og det lukta høy og fuktig jord. Då eg kom tilbake til bilen vart eg sitjande ein time og lytta til eit radioprogram. Det var eit portrettintervju med ein som var pianist og komponist. Eg sat og lytta og kjende på trongen til å skapa. Det var så fin musikk. Bilen er eit freda rom. Ofte blir eg sitjande i bilen i ti minutt i garasjen og bare nyta at det er så stille og uforpliktande der. Nokre skikkeleg sære trekk får ein unna seg å ha… I dag sat eg der og høyrde på Wolfgang Plagge og såg folk koma og gå. Det var så avslappande og godt.

Nå har eg ete ryvitaknekkebrød med cottage-cheese og litt heimekokt plommesyltetøy på toppen. Så har eg drukke farris til, og kjend meg som ein velordna person som held livet sitt stramt i tøylane. Sjela mi har skifta årstid, og hausten har eg alltid likt… Soldagar i septamber er noko av det vakraste eg kan tenkja meg.

Det skal bli ei roleg og stille helg, trur eg. Den einaste oppgåva eg har er at eg av alle ting skal fortelja syndefallshistoria frå det gamle testamentet på ein gudsteneste på sundag føremiddag. Eg har teke ei vidareutdanning i forteljarkunst for nokre år sidan, og nokre gonger får eg slike oppdrag.

På onsdag var eg og på besøk i ein kyrkjelyd. Eg var der saman med biskopen. Han talte og eg las dikt eg har skrive. Temaet for kvelden var omsorg. Biskopen sin visjon for kyrkja er at ho skal vera varm og inkluderande. Dei som høyrer kyrkja til skal skilja seg ut med å ha varme hjarte og evna til å sjå meir i andre menneske enn den fasaden som er styrt av reklame og marknadskrefter. Han ynskte seg ei kyrkje som skil seg ut med å løfta opp kjærleiken snarare enn å virka dømmande. Eg er så samd i det at eg hadde lyst til å reisa meg opp og ropa amen.

Magnus Malm, ein svensk prest og forfattar som eg har lytta til på Korsveifestival fleire somrar, sa fylgjande i sommar som har brend seg fast i meg: “Kjenneteiknet på kristen kjærleik er det å vera villig til å bøya seg ned og tena andre, framfor å villa klatra i høgda. “

Nå er Halvard komen heim. Han sit og spelar på “Til Elise” medan han ropar kvart halve minutt om eg kan koma ned og gje han kveldsmat. Kanskje eg burde omsetja dei fine tankane til praktisk omsorg…

Heidi

From → Uncategorized

4 kommentarar
  1. morsan permalink

    Läser om och om igen för jag blir så varm inombords 🙂

  2. Tintomara permalink

    Håller med morsan – och grattis på namnsdagen, för det har du idag, åtminstone här i Sverige! (måndag)

  3. Heidi: permalink

    Tusen takk, ante ikkje at eg hadde navnedag…

  4. Leif permalink

    Baasland (biskopen) var fin. Han hadde en helt spesiell varm utstråling.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: