Gå til innhald

Brent oransje, knall raudt og safrangult

august 2, 2004

Fargetonane er annleis i Tanzania. Skulle eg mala Norden, ville eg bruka akvarellskrin eller pastellkritt. Skulle eg mala Afrika ville eg bruka akrylfargar: Brent oransje, knall raudt, safrangult og svart. Det er som om alle sanseinntrykka blir annleis. Her er det svalt og vakkert, der er det brennande og vakkert.

Folk har ikkje vidusglas i husa sine. I staden har dei myggnetting som ikkje isolerer lyd. Natta blir derfor fylt med lydar enn ho er sjølv for opne vindu midtsommars her heime.

Først, når mørket fell på vaknar sirissar og grashopper og held lange og vedvarande konserter. Ein og annan ekstremt høglydt frosk hiv seg på. Naboen, som heller ikkje lever særleg lydisolert, har eit kolikkbarn som ofte skrik ein times tid om kvelden. Ein gong mot midnatt llstartar ein av hundane i nabolaget å gøy, alle dei andre hundane i kilometers avstand hiv seg på, og ular fleirstemt mot månen.

Ei laurdagsnatt er det lovsongsnatt i ei nærliggjande kyrkje, og dei lovsyng bokstaveleg talt heile natta. Dei psykisk utviklingshemma ungdomane elskar å dansa, og nokre gonger dansar dei utanfor huset der dei bur til høglydt gospelmusikk. Dei har eigne trommer som dei av
og til trommar på med sikker rytmesans. Ingen naboar eller andre ser ut til å irritera seg over lydar og musikk, dei viser ein forbiletleg toleranse…

Den eine natta vaknar kolikkbarnet før soloppgang og skrik, medan faren tålmodig prøver å roa det ned. Etter ei stund tek han til å synga for barnet. Ungen roar seg og seansen går over i universell babling: “va-va-da-da-da”…
Om me er vakne og merksame høyrer me imamen i byen ropa ut morgon- og kveldsbøn frå minareten, og hanane i nabolaget smitter einannan til ein felles vekkingsinnsats for heile området. Etterpå vaknar høneneog startar kaklinga si, og så vaknar naboen sine griser. Dagen begynna.

På same måten er det med luktene. Mugglukta frå Dar es Salaam viste seg heldigvis å sleppa taket utanfor flyplassområdet. I staden luktar det varm jord og krydder.
Det lukter røyk frå båla, og frå mat som vert kokt over open varme, og folk ser ut til å ha eit avslappa forhold til svettelukt. Når ein sit i dala-dalaen, minibussen på storleik med ein folkevognbuss, og dei presser inn ti personar til etter at bussen etter alle skandinaviske mål forlengst er full, kan lufta bli ganske tett. Etterkvert får me auka kompetansen på å krypa, åla og pressa oss veg til vår tilmålte stad av setet som kan vera omtrent 25 cm…

Under reisa sit ein tett pressa saman med ein kropp på kvar side, ein rygg mot knea og kne mot ryggen. Aldri meir skal me klaga på storleiken på flysete eller buss- sete her heime…

Og den dagen eg faktisk slappar av i denne inneklemde tilstanden midt i tette eimar av svette, deodorant, bensin og billeg parfyme, då kjenner eg meg litt som ein verdensborgar der eg sit… Heilt til eg møter utfordringa å koma meg ut av kjøretøyet…

Heidi

From → Uncategorized

4 kommentarar
  1. morsan permalink

    Mera, mera…

  2. Tintomara permalink

    Instämmer med morsan…

  3. Andemor permalink

    Hvor deiligt du skrive, du mi kjære! Skulle gjerne ha vore i dette fargerike og duftande landet!

  4. Heidi: permalink

    Kanskje me kan fjoga i lag enn gong…

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: