Gå til innhald

Umogleg heilt å forestilla seg…

august 2, 2004

Noko av det første eg stussar på i Tanzania er at egga har kvit plomme. I dei kokte egga kan ein skimta ein svak gulfarge, dei steikte ser heilt kvite ut. Eg skjøna jo forsåvidt i same tanken at det må ha noko med hønsefor å gjera. Likevel blir det for meg eit bilete på at ein del ting er det umogleg heilt å forestilla seg på førehand…

I Dar es Salaam får me problem med å finna ein bank som kan veksla dollarane våre sidan det er sundag. Til slutt finn me eit finare hotell som kan ordna det for oss, rett nok ein tanke dyrare enn gjeldande kursar. Me må venta i ti minutt, og eg presterer å somna på stolen eg har sett meg ned på etter eit minutt eller to. Eg innser at to netter mest utan svevn har kosta meir enn eg har hatt tid til å observera midt i alt det spennande og nye.

Då pengane endeleg er på plass i lag med passet i nylonposen innerst mot magen, er det på tide å ta ein taxi til busshaldeplassen. Me køyrer forbi mange knøttsmå butikkar som har eit utval av varene sine på fortauet utanfor. Spesielt merkar eg meg ein lik- kiste- butikk der ein kan studera dei ulike kistetypane før ein bestemmer seg. ..

Bussen er trong. Han er allereie nokså full då me banar oss veg med kvar vår plassbillett i handa. Setene har plass til tre på same bredden som norske bussar har plass til to. Tove og eg er meir omfangsrike enn dei fleste,
og dei einaste kvite på bussen. Møysommeleg får me pressa oss ned på setene og blir bombarderte med tilbod frå gateseljarane utanfor vinduet. Skal det vera plastsandalar? Kva med hardkokte egg eller appelsiner?
Halve kokosnøter og bananar blir løfta opp på lange pinnar for at folk skal få tak i dei gjennom vinduet. Coca Cola mama? Ikkje det? kva med ein pakke kjeks?

Kvar gong bussen stansar et selgjarane på plass med varene sine, og som wazungu, kvite menneske er me tydeleg tiltenkte å ha størst kjøpekraft av alle på bussen. Eg sit trongt og vondt med handbagasjesekken på fanget. Dei tretten timane med sitjing på flyet merkast i rumpa og korsryggen. Eg reiser meg litt og står. På andre sida av midtgangen reiser ei mor med tre små barn, den minste er bare to- tre månadar. Ho imponerer meg med å reisa seg opp medan bussen går, få lagt spebarnet til rette på ryggen sin og knytta det på plass i kangaen ho bind over ryggen. Det er imponerande balansekunst, og korleis kan ho sitja på ein trong buss med eit nyfødd barn på ryggen?

Bussen tek oss tre timar oppover og innover i landet. Tove somnar, men eg kan framleis ikkje sova. Eg er alt for betatt og oppgira av alt det eg ser. Landsbyar med leirhytter, store åkrar med sukkerrøyr og mais dukkar opp og forsvinn att. Klokka halv sju pakkar mørkret seg kring bussen. Gatelys er eit ukjend fenomen, og det er ikkje meir å sjå. Folk på bussen snakkar i mobiltelefonane. Det er uventa slik som dei kvite eggeplommene, dette at folk her ser ut til å vera mest like velutstyrte på mobilfronten som det me er heime.

Endeleg er me framme, og går gjennom nye rundar med drosjesåførar som riv og slit i oss medan dei fallbyr taxiane sine. Det er godtvera i lag med kjentfolk. Vel framme er eg så sliten at augene omtrent går i kryss. Me får sjå huset til Linda og får oss eit måltid varm mat.

“ This is what I`ve been worrying about…” seier Linda. Ho ser ut til å vera bekymra og lattermild på same tida. “…-my toilet and bathroom, Heidi and Tove, can you manage?”

Ho viser oss doen som er eit bølgeblikkskur utan tak som ligg i flukt med huset. Inne er det murgolv med ein nedstøypt do i golvet. Doen er av den typen som er som ein nedgravd porselensvask med merker til å setja føtene på. På sida av står ei bøtte vatn. Her må ein ned på huk for å sikta seg inn på holet. Bading foregår på den måten at ein får med seg ei bøtte vatn inn dit, og tek av seg kleda før ein dusjar ved å tøma vatnet over seg. Me bit tennene saman og smiler tappert, mens me forsikrar henne om at det er då ikkje noko problem i det heile tatt.

Så snart moskitonettet er på plass over senga somnar eg sitjande i sofaen. Hovudet tippar framover med jamne mellomrom, og eg strever med å fokusera blikket. Linda ser kor trøytt eg er og foreslår at eg går og legg meg.
Totalt utkjørt er eg omtrent i koma i det eg legg hovudet på puta, og eg vaknar ikkje før dei afrikanske morgonlydane tek tak i meg tidleg neste morgon.

Heidi

From → Uncategorized

One Comment
  1. Tintomara permalink

    Å! Fantastiskt att läsa!

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: