Gå til innhald

Frans av Assisi.

mai 29, 2005

To seine kveldar etter ein annan kan vera i meste laget kjende eg då eg vakna i dag. Eg var så trøytt at augene svei, men eg hadde mykje å ordna, så eg fekk stabla meg på beina. Eg har rydda klesskap og funne forskjellige ting eg ikkje visste eksisterte. Så har eg rydda bokhylla med barnebøker. Det var mest så eg hadde lyst til å gråta ein skvett ved gjensynet av alle dei mest heilt-istykker-lesne billedbøkene som eg las for ungane mine kveld etter kveld etter kveld i tolv år i strekk. “Når var det me slutta å lesa desse?” spurde eg meg sjølv, men svaret hadde eg gløymt.

Eg fekk og ein liten klump i halsen då eg fann alle bøkene for større barn. Bøkene av Maria Gripe, Astrid Lindgren og Roald Dahl. Det gjekk opp for meg at eg må ha lese bøker mykje lenger for dei eldste enn for dei to små. Eg fann bøker eg skulle gøyma til dei vart store nok, og nå er dei kanskje allereie for store til å ha lyst til å høyra dei. Det store spørsmålet er kor lenge Halvard går med på å ha ei hylle full av Thomas og Emma bøker, Janosch- bøker og Albert Åberg- bøker ståande på guteromet.

I kveld var eg på kveldsgudsteneste. Det var så vakkert i kyrkja med dei grøne bjørkene utanfor som vinka inn i romet. Ein blå gassballong frå marknaden fløy til himmels og var ein augneblink ein del av altertavla i farga glas. Inne var det pynta med epleblomar og nyutsprungen rhododendron. Det var nydeleg musikk der i dag. Det var folketonar som var gjennomgangsmusikken med cello, hardingfeler, orgel og harpeleik. Solisten song så fint at eg fekk tårer i augene. Sjølv hadde eg blitt spurd om å fortelja om Frans av Assisi. Nokre gonger veit eg straks eg blir spurd at eg vil gjera det. I tillegg veit eg kva eg vil gjera. Omtrent slik var det denne gongen. Eg synest det Frans av Assisi står for, det motsette av å søkja makt og prestisje og jordisk kapital, er ein av dei tinga som gjer kyrkja truverdig. I dag var det godt å vera i kyrkja. Det var godt å lena bønene mine, lengsler, gleder og frustrasjonar mot ei bølge av musikk.

Då eg skulle gå kom ein eg kjenner litt heilt overraskande bort til meg og sa han hadde skrive song til meg. Han trudde eg fylde førtifem i sist veke, men då han etter litt research fann ut at det var førtifire fann han ut at han skulle spara songen eit år. Så nå kunne eg gle meg til 23.mai 2006. Då skulle han personleg koma på døra mi for å synga for meg. Eg lova høgtideleg at då skulle eg be han inn på noko godt. Eg vart i godt humør av idéen for eg kjenner han ikkje spesielt godt. Han har for eksempel aldri nokon gong vore her på besøk. Eg likar folk som held fram med å vera i leikemodus heile livet. Når besøkte du sist nokon som ikkje er i næraste familie eller vennekrets for å synga ein sjølvlaga song for dei? Kanskje det får bli dagens utfordring om nokon treng slike.

Eg gler meg til å få ferie. I dag då eg rydda fann eg så mange bøker eg gler meg til å lesa.

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: