Gå til innhald

Dit där rosor aldrig dör…

september 18, 2005

Eg er svak for manns-kor, og i går stod dei oppstilte i torgtrappa i den vesle byen vår. Aller helst skal dei ha kvite songarhuver, men barhoda manns-kor duger det og.

Folk samla seg for å høyra, og dirigenten med trekkspelet sa at viss nokon ville kjøpa ei lita heimelaga cd-plate, så skulle dei få det for ein grøn femtilapp. Kvaliteten var dårleg, men svært mange likte ho godt likevel, sa han. Kjærasten min deler ikkje heilt og fullt kor-fascinasjonen min, men han fekk meg ikkje med vidare før eg hadde fått med både “Vandringsmenn som synger”, og alle vers på “Han skal åpne perleporten.”

I går kveld var eg på russefest. Ja, tjuefem-årsjubileum for russen for både å vera pinleg nøyaktig og å avsløra min langt framskridne alder. Først var det vorspiel hos Per, han opna døra og lot som om han trudde me var dørselgjarar. Der inne sat dei, Morten, Knut, Jone, Nils Rune, Helga og Nina. Og fleire vart det etterkvart. Sæmund som har jobba i Jerusalem for Norad og Olaug som måtte senda eit barn på leirskule før ho kunne koma. Me klemde ein annan og sa at alle såg ut akkurat som før. Eg diskuterte litteratur med Morten og me var hjarteleg samde både om “Vindens skugge” og “Da Vinci-koden”. Så diskuterte me religion, og han sa at sjølv om han er ateist så har me alltid vore av lik meining når det gjeld dei viktige tinga i livet.

Etterpå gjekk me i regn til festlokalet og trengde oss saman under dei få paraplyane me hadde, som om me var sysken som alltid hadde pleidd å dela paraplyar i høljeregn. Det var oksesteik og rødvin og øl og eg var sånn omtrent den einaste på heile festen som ikkje drakk alkohol fordi eg ikkje kjende for å gjera det i går.

Det var fint å sjå folk att. Nokre av dei som var der begynte eg i lag med i første klasse då eg var sju år, og som seg hør og bør kjende me at alt som var verkeleg viktig i liva våre hadde me vore saman om. Korridoren vart det store samtaleromet, for musikken inne i festlokalet var så høg. Der kunne ein dansa eller beundra folk som dansa, eventuelt ein å sitja kinn mot kinn med nokon ein ikkje hadde sett på lenge og ropa inn i øyrene på einannan. Ikkje så dumt det heller. Samstemmig avgjorde me at me var veldig unge og levande jubilantar og at me gler oss til neste runde.

Her ein kveld haldt eg på å kjøra over eit piggsvin. Eg bremsa vitlaust og brått ned på rein ryggmargsrefleks då eg såg det vesle vesenet koma tassande. Først trudde eg at eg hadde kjørt over det, men så kom det ubekymra spaserande att rett framfor hjula mine. Heldigvis hadde bilen bak god avstand. Eg vart bekymra ståande for å sjå korleis det gjekk, og pusta letta ut då det klarte å koma over det andre kjørefeltet utan at ein pigg vart krumma på ryggen på det forsvarsløse vesle dyret.

Nå skal eg ut i den svarte haustkvelden for å henta Ingrid. Eg får håpa eg har brukt opp min piggsvin-over-vegen-framfor-bilen-kvote for i haust.

Heidi

From → Uncategorized

4 kommentarar
  1. morsan permalink

    Aha…igelkott!! Det tog en stund 🙂

  2. Heidi: permalink

    Igelkott ja. Underbart ord, forresten. 🙂

  3. Tintomara permalink

    Både piggsvin och igelkott är rätt rara ord, tycker jag! Det är många norska ord som förtjuser mig, förresten, även om det inte är därför jag läser, utan för att det är så roligt att höra om allt du gör. Du skriver så levande att man ser alltihop!

  4. Heidi: permalink

    Tusen takk, Tintomara. Dette er jo språkutveksling på nordisk nivå. Eg lærer masse svensk av å lesa svenske dagbøker sjølv om det ikkje alltid ser slik ut når eg prøver å skriva svensk.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: