Gå til innhald

Septembersong igjen…

september 20, 2005

I går natt vart eg vekka klokka halv tre om natta av Ingrid. Ho hadde vakna av at heile hovudet, kinnet og halsen verka. Ho viste meg heilt fortvila ein kjertel under øyret sitt som hadde hovna kraftig opp. Eg sa at det var ikkje noko å gjera med slikt midt på natta, me fekk venta til det vart morgon. Klokka halv fem kom ho tilbake. Nå hadde klumpen på halsen blitt dobbelt så stor, og ho fortalde at det verka både i tennene og øyret. Nå vart til og med eg litt uroleg, og eg sov ikkje meir den natta.

Neste morgon kunne ho knapt opna munnen, så me fekk legetime på øyeblikkeleg hjelp. Legen undersøkte og gav antibiotika. Eg kunne ikkje la vera å tenkja på kyssesyke,
fordi eg syntest symptoma minde om det… Men hevelsen har heldigvis gått tilbake og feberen gått ned, så me får håpa det går over i likaste laget…

Skuleåret er i gjenge. Dei første vekene var eg så sliten av å starta opp, og av at så mykje var usikkert, men nå kjenner eg at dagane på jobb er gode. Eg finn ein slags kvilepuls midt i det eg gjer, og arbeidet utfordrar meg. Eleven min frå Burma gjer raske framskritt. Etter å ha jobba i tre år stort sett bare med funksjonshemma barn, kjennest det så utruleg fint og oppmuntrande at nokon gjer så synlege framskritt frå dag til dag. Det er ganske triveleg å sitja innomdørs med skulebøker medan regnet høljer ned utanfor.

Ennå ein dag har eg trassa hausten og gått barbeint i sommarskorne mine med ei bukse som stansar ei handsbredd over ankelen. Snart må eg nok gje tapt, men ennå ikkje. Kvar tysdag er eg tolv timar på jobb, for det er då Jan Ivar og eg har dramaklassane våre, men midt i den lange arbeidsøkta går me ut og får oss eit måltid varm mat. Det er slitsamt å gå på ny jobb rett frå den vanlege, men når me først er i gang og humor og konsentrasjon begynnar å dirra i aulaen medan dramaelevane varmar opp er det heilt ok.

Om tysdagskveldane er hovudet fullt av bomull og lite egna til å tenkja med. Dette er kvelden for aktivitetar som treng minimal grad av tankeaktivitet. I kveld pakka Halvard, Sunniva og eg oss saman under eit solgult teppe frå Ikea og såg på fjernsyn. Me såg på amerikansk “Danse-idol” medan me sat tett inntil einannan slik at både sjela og dei sokkelause føtene kunne halda varmen. Oppå teppet hadde me ein malande kattunge.

Nå sit kjærasten min og eg og klikkar på kvar vår datamaskin. Eg har sagt god natt til mine heimeverande barn og fått sms frå eldstesonen om at han har det veldig, veldig bra. Nå skal eg ta ein varm dusj og vaska håret. Eg hadde tenkt å gå ein lang tur, men har ikkje kome så langt. På tide å bruka trimsykkelen att?

Eg er trøytt i hovudet, trøytt i beina og trøytt i ryggen, men eg vegrar å gje slepp på dagen. Det er mykje eg skulle ha gjort, men eg orkar ikkje nå i kveld. Eg har nok med å klappa katten.

Fingrane mine skriv septembersongar på tastaturet og mørkret pakkar seg kring huset mitt.

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: