Gå til innhald

Should there be any rivers we must cross

september 27, 2005

…should there be any mountains we must climb…
Det var ein peis som var bytta ut, men dei same langborda stod i spisesalen. Det same biletet hang på veggen. Det av hyrden som held på å setja livet til for å berga eit lam.

For tida står det reunions i flokk og rad framfor og bak meg. Eg vaks delvis opp i ein baptismenighet. Foreldra mine gjekk der aldri, bortsett frå at mor var på ein og annan juletrefest og ei par julemesser, men som det religiøst anlagde og djupt truande barn eg var, hengde eg meg med stor entusiasme på nabofamilien som var baptistar. I den vesle baptistkyrkja gjekk eg på sundagsskule kvar sundag i sju år, og i påsken fleire år på rad var eg på ungdomsleir på ein leirstad dei hadde oppe i snøen ein stad. Desse leirane sit fast djupt inne i meg.

Til frukosten fekk me alltid søt og god kakao som me kunne hella på termosflasker og ta med på skituren. Etter ein dag ute i snøen, var det open kiosk, gitarspel, yatzy og forelskingar. Til middagen var det store potetfat og enorme gryter fulle av kjøttkaker i brun saus. På kveldstid var det høglytt song og leiarar som kledde seg ut og spelte sketsjar for å få oss til å le.

Vitnemøta hugsar eg framleis med alle sansar. Dei var der kvar einaste kveld. Det brann i peisen, og mørkret var mørkt og heilt annleis enn heime. Meir eller mindre sjenerte ungdomar las stotrande opp bibelvers og fortalde korleis det var å tru på Jesus. Så haldt den milde og venlege pastoren ein appell og formante alle til å ta truslivet vårt på alvor.

Til slutt song alltid den same songen. “Du er innbydt til bryllup i himlen, du er ønsket velkommen av Gud. La han rive deg løs i fra vrimlen, det er du som skal være hans brud…” Under denne songen la det seg ei atmosfære av spenning og høgtideleg venting over lokalet. Mest kvar einaste kveld ville ein eller fleire av oss reisa seg og gå gråtande ut av romet fulgt av velmeinande leiarar. Dei som gjekk ut ville koma tilbake med strålande blikk og brennade kinn seinare på kvelden, for å fortelja at dei hadde begynt på eit nytt liv.

For nokre vart nok dette mest eit stemningsblaff, mens andre verkeleg la opp livet sitt etter heilt ny oppskrift etter ein slik leir. Eg kjenner folk som seier at dei dagleg takkar for at dei fekk denne impulsen, og ein som seier at han stundom lurer på korleis han hadde hatt det i dag om han hadde reist seg opp og funne vegen til forbøn den gongen han var ein millimeter frå å gjera det.

På lørdag kom desse minna sterkt tilbake. For første gongen på bokstaveleg talt tjuefem år, var eg på denne leirstaden saman med to jenter eg bare har sett svært sporadisk i alle desse åra. Me som hadde brukt å vera på desse leirane var nemleg inviterte til mimrehelg etter omtrent same oppskrifta som påskeleirane. Me åt i same spisesalen, gjekk ein tur i fjellterrenget og hadde vitnemøte og kaker om kvelden.

Det var interessant. Eg hadde fleire djupe samtalar med folk eg knapt kjenner. Dei var blitt vaksne, og snakka varmt om tida som var. Nokre var alvorleg sjuke, fleire hadde gått tøffe mange motbakkar i livet. Somme fortalde at dei aldri meir var i kyrkja, medan andre var djupt engasjerte. Ein sterk dag var det.

På vegen heim hadde eg ei oppleving av at dei to eg kjørde saman med var menneske som står meg svært nær, sjølv om me i praksis aldri ser einannan meir. Me lo så tårene trilla av ting me hadde opplevd saman og kvar for oss, og var på ein merkeleg måte tilbake der me var for alle desse åra sidan. Samstundes var me tjuefem år klokare. Det slo meg nå i helga at livet har fare svært venleg med meg så langt.

Deep in my heart, I do believe, that we shall overcome some day.

Heidi

From → Uncategorized

3 kommentarar
  1. May Brit permalink

    hmm – du reiste du Heidi – eg tenkte tanken eg og…
    er det ikkje spennande korleis vegane krysser seg på uventa stader…det heile har så genial regi 🙂

  2. Heidi: permalink

    Har du vore på Liland,og tenkte på å dra på treff, eller tenkte du på å dra til Liland på leir for 25 år sidan. 🙂

  3. May Brit permalink

    Eg har vore på Liland fleire år på rad – smakt på stemningar der oppe. Det er ei fin tid å huske tilbake på 🙂

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: