Gå til innhald

Sterke, skjøre, levande livet.

oktober 23, 2005

Denne veka har bore på mange sterke inntrykk. Eg har gråte med dei som gråter og jubla med dei som jublar. Heilt bokstaveleg talt har eg gråte og jubla. Bare nå i dag har eg gjort begge deler. Først sat eg i frikyrkja der Sunniva sitt kor song lovsongar. Tårene rann i glede over at jenta til Jan Ivar og Synneva er fødd i dag. Eg fekk vita det rett før gudstenesta og vart så glad.

I ettermiddag sat eg i mi eiga kyrkje der Halvard skulle dansa og synga saman med ei gruppe andre sjetteklassingar. Ungane var så flinke, og eg sat der og gråt over ein liten gut som ikkje fekk leva. Han rakk ikkje å bli fødd ein gong, sjølv om han var heilt klar for det. Eg fekk klemma far hans lenge. Det var godt å få lov å visa at eg sørgjer med han.

Andre slags sorg har eg og hatt i hendene, og andre gleder av det stille slaget har stroke gjennom håret mitt og over kinna mine. Veka som gjekk var ei veldig spesiell veke på jobben min og. Eg har sitte i mange møter for å diskutera vanskelege ting. Eg har ledd med ein elev som eg høyrde le høgt for første gongen sist mandag. Eg har fylt ut skademeldings-skjema for første gong, etter meir enn tjue yrkesaktive år, fordi eg innser at det er lurt å ha formelle ting i orden…

Og så har eg feira ein femti-års dag i eit ærverdig gammalt lokale med bilete i tunge gullramer på veggene. Det kjendest som å vera på ball på slottet. Me åt spansk mat og møtte nye og interessante menneske.

Far til femtiåringen, ein mann på åttifem år, song to songar til sonen sin med framleis stødig stemme. Yngste dotter til jubilanten spelte tverrfløyte. Det var fint å vera der, -veldig fint, sjølv om eg var så sliten så sliten før me skulle reisa dit. Klokka to om natta gjekk eg i lag med kjærasten min gjennom gatene i den store byen for å koma til den staden me hadde parkert bilen. Mykje folk var framleis ute. Eg sette hælen på dei nye gammelrosa skorne mine fast mellom to brusteinar og haldt på å gå på nasen. Me var seine i seng, men kjærasten min stod opp i dag og kokte kaffi til meg og varma bagels og rundstykke til frokost.

På veg til selskapet i går måtte eg senda melding til Sunniva og be henne sjekka om eg hadde klart å dra ut kontakten frå strykejernet Det hadde eg ikkje… Me var seint ute, og halvtimen i bilen vart brukt til å senda tekstmeldingar for å ordna ting eg burde ha ordna lenge før…

Ute er det blitt haust. I dag var bakken kvit av hagl.

Eg gler meg villt og uhemma til å få møta det vesle nyfødde barnet. Nå skal eg ta med kjærasten min på kino for å sjå ein film eg trur er veldig fin. Etterpå skal eg leggja meg tidleg. Veka som kjem kan bli krevjande.
Krevjande og god.

Heidi

From → Uncategorized

4 kommentarar
  1. mor4san permalink

    och här är marken vit av snö 🙂

  2. Heidi: permalink

    Medkjensle med deg, Morsan. Bur du ein plass nå der du kan venta masse snø og lang vinter?

  3. morsan permalink

    Ja, förhoppningsvis! för jag mår bättre då 🙂
    Älvdalen i norra dalarna, mellan Mora och Särna

  4. Heidi: permalink

    Morsan: Då hadde du nok blitt klimaflyktning om du hadde budd på min vesle fuktige snipp av verda:)

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: