Svensk katalysator:

Som dei kunstglade damene me er, hadde me tenkt oss på haustutstillinga i dag. Men det kan ta si tid å koma seg på bussen til byen, og bussen tek si tid for å koma seg fram han og.

Me fann ut at me heller ville bruka tida litt meir forsiktig slik at det ikkje skulle bli alt for mykje stress før toget gjekk.

Himmelen var framleis blå over hovudstaden, og midt på Karl Johan var det ein stor scene der det var NM i østers-opning
med oveføring til storskjerm.

Me valde å ikkje leggja alt for mykje energi ned i østersopnarane heller. I staden gjekk me til bymisjonen sitt vesle kapell på Kirkeristen, tende eit lys og var stille litt saman. Så kikka me litt på ei russisk folkemusikkgruppe i kosakkdrakter, før me inntok eit lett improvisert måltid på Demi de Luca. Me fekk varma opp bittesmå porsjonar av tyrkisk og indisk mat, som me åt rett frå pappbehaldarane med perriervatn til. Måltidet vart innteke i komfortable skinnlenestolar ,og etterpå kompletterte me med cappuccino.

På toget var det ro og dempa harmoni dei første fem timane. Eg sat i ei firargruppe av menneske som sat med kvar sine bøker og kvar sine drikkeflasker. Eg fekk vita ting om dei alle saman via samtalar dei hadde på mobilane. Slik fekk eg vita at ho eine var skeptisk til å ta antibiotikatablettane ho hadde fått på legevakta mot ein infeksjon, og at ein av dei andre var drittlei av militæret allereie, men at ølet var billig, så han hadde aldri drukke så mykje som nå…

Det er interessant at ein sit slik og veit ting om einannan som ein eigentleg ikkje veit, og derfor ikkje utan vidare kan snakka om…

Den eine jenta var kjempesøt, då eg etter å ha ankome Kristiansand spurde konduktøren om eg kunne få flytta til eit vendbart sete, fordi eg vart så sjuk sist eg reiste mot kjøreretninga, tilbaud ho seg å byta sete med meg. Sjølv reiste ho like bra same kva eg ho sat…

To timar før turen var slutt skjedde det noko interressant. Ein svensk mann, svært kontaktsøkjande og ikkje heilt edru, kom inn i vogna. Han baud rundt av whiskyflaska si, noko alle takka høfleg nei takk til. Så begyntte han å spørra dei forskjellige personane i vogna om kva dei heitte og kva dei jobba med. Alle svarte han høfleg. Så sette han i gang eit lite show: “Majoren här, (det vil seia guten i militæruniform), är mycket interesserad i att bliva känd med dig,” sa han til ei av jentene. “Det kann jag se på hans ögon”. “Vilken fin kavaj, majoren har. Gullknappar och all tingen.”

“Ni får ursäkta mig,” sa han gong på gong. “Jag är nog lite full, men o var jag älskar er nordmenn.” Han prøvde å læra oss svenske fotballsongar “Vi som är från Göteborg, reser aldrig hem med sorg…” Og innimellom politiske funderingar. “Ursäkta mina åsikter fru Professor, (det var meg som hamna i den båsen) men nog får det vara nån gräns för hur många innvandrarar man släpper inn i ett land!” -At han sjølv hadde presentert seg som ein svenske som jobba som stillasiearbetare i Egersund såg ikkje ut til å føra til at han på nokon måte rekna seg sjølv med i gruppa innvandrarar.

I det denne mannen tok fullt fokus i togkupeen, skjedde det noko med samspelet mellom folk. Folk lo og kniste, veksla blikk og svarte svensken som best dei kunne. Plutseleg hadde me noko felles. Det utvikla seg ein slags felles plattform av overraska humor og lettare irritasjon etterkvart som det viste seg at han hadde tenkt å halda showet gåande heilt til han skulle av toget. Folk skålte velvillig med colaflaska si mot hans whiskyflaske og gjentok for tiande gongen at dei heitte Hildegunn eller at dei kom frå Snartemo, og at det budde relativt få somaliarar og andre innvandrarar på Snartemo…

Ei dame med Hinna idrettslag på ryggen vart til og med så inspirert at ho kom med små matematikkoppgåver til vår nye svenske venn, som han med stort oppstyr prøvde å løysa. “Då får jag nog be generalen hjelpa mig, eller kanske fru revisorn som sitter där borta…”

Det var mest som den gongen me fekk straumstans på ubestemt tid etter seks timars taus togreise. Etter eit kvarter gjekk dropsposar og kjekspakkar skytteltrafikk mellom seteradene og heilt ukjende menneske spelte yatzy og hjalp einnanan å løysa kryssord.

Togreiser er eit interessant sosiologisk fenomen.

Heidi