Gå til innhald

Tre scener frå sist i april.

mai 1, 2008

Det er siste dagen i april. Me tek med oss elevane på fotoutstilling. Alle sjuandeklassingane i kommunen har vore med på eit fotoprosjekt. I lag med ein fotograf har dei fotografert kvarandre og nærmiljøet og laga fotoutstilling. Resultatet er djupt imponerande. Bileta lyser av tolv- trettenåringar sin sårbarhet, og av pågangsmot og energi. På bileta vekslar dei mellom å vera barn og tenåring med og uten masker. Noko i meg blir rørt ved på ein så sterk måte at eg må ta meg i saman for ikkje å begynna å gråta.

Det er femte skuletimen. Me har smugla alle elevane inn i gymsalen. Nå sit dei tett i tett på golvet medan Stig ringer rektor sitt kontor og seier at ho må koma og sjekka ut noko som ser farleg ut i gymsalen. Dei fniser og held handa for munnen for at det ikkje skal høyrast lydar på telefonen. Stig klatrar opp i ribbeveggen og gjev oss signal når han ser rektor koma over skulegarden. Nå rundar ho hjørnet, seier han. Spenninga er til å ta og føla på.

I det rektor opnar døra inn til gymsalen blir ho møtt av lyden av 400 barnestemmer ispedd dei litt djupare røystene til undervisningspersonale, sfo-tilsette og vaskepersonale. “Happy birthday to you!” Så blir ho geleida opp til scenen der ho blir oppvarta på alle vis. Heile veka har elevane visst om det hemmelege, me har laga brev, teikningar og songar. Alle har klart å halda tett, ogho har ikkje forstått at det var store ting i gjære.

På fredag er det skulefri, då skal rektor- Berit fylla seksti år. Klart det måtte markerast. Rørt sånn omtrent til tårer, sit ho der med Pippi-Langstrømpe- krone og smykke laga av seigmenn, omkransa av roser, gallakledde lærarar og syngande førsteklassingar. Munnen hennar er full av marshmallovs. Ho sette ny skulerekord med 23 marshmallovs i munnen samtidig, og elevane let seg imponera.

Klokka seks om kvelden er eg på veg til bygdemølla for å feira at Lise har fylt femti år. I rasande fart har eg lukkast i å laga ein ostepai som framleis er varm, og i å kle meg omi full fart tild kjøle med heklekantar. På trappa står ein mann og spelar trompet. Inne er det dekka bord til mange.

Overraskande møter eg Margun frå gymnasklassen min. Det er ikkje så ofte me ser ein annan, og for min og hennar del blir kvelden full av små og viktige forteljingar om det å leva.

Lise blir feira på beste vis. Ho får krans i håret og dikt og songar. Minst fire dyktige musikarar er på banen. Ho dansar mellom borda i lag med mor si medan me syng “Sønnavindsvalsen”, og saman syng me om Öppna landskap, i lyset av stearinlysa til augene blir store og blanke. Ein kunstnar ho kjenner har malt eit bilete som me alle får bidra med å gjera ferdig, og bror hennar som er fødd med Downs- syndrom, held ein varm og rørande tale.

Til slutt er det fleirstemd Taizesong og irsk velsigning.
Me har teke skrittet over i mainatta.

Heidi

From → Uncategorized

4 kommentarar
  1. May Brit permalink

    eg reagerte akkurat likt. nesten for sterkt til å finne ord på….

  2. Anonym permalink

    23 marchmelllows! imponerande!
    dei bildene har eg og lyst å sjå! høyrtes spennande ut!

  3. borghild permalink

    23 marchmelllows! imponerande!
    dei bildene har eg og lyst å sjå! høyrtes spennande ut!

  4. Heidi: permalink

    Trur dessverre at utstillinga er tatt nedd Ingeborg Skrudland var prosjektleiar. Kanskje du får sjå dei om du kontaktar henne.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: