Stor og rund sølvfarga fullmåne

heng like over horisonten i aust medan sola fargar himmelen med gult og oransje og gull over havflata i vest. Den opne, store juniblå natthimlen ligg som ei stor osteklokke over grøne enger og markblomane i grøftekantane.

Me er inne i den månaden då me ikkje burde sova fordi det er alt for vakkert ute, men samtidig er me inne i den månaden eg alltid ber på eit visst søvnunderskot og helst burde legga meg grytidleg.

I går kveld var eg på sommaravslutning. Det kjennest som om desse årlege festane med personalet kjem i tette rekkjer. Var det verkeleg eit år sidan sist? Det er svimlande å plutseleg vera planta i den aller vakraste årstida att. Eg var jo nettopp der, og så med eitt er eg her igjen og ser meg litt fortumla rundt.

Me hadde ein fin kveld med grilling av sommarmat, allsong og dans. Jan Ivar song “Woman in red” for meg saman med plata medan me dansa, og det kunne ha vore meg, for den raude silkekjolen låg klar i veska med høghæla raude skor, men eg kom aldri så langt at eg fekk skifta av meg dongeribuksa etter grillinga.

Kvelden gjekk forferdeleg fort, men eg takka nei til å bli med på nachspiel etterpå. Eg var trøytt etter travle veker, men det var så lyst og fint ute. Eg lengtar etter lange, lange kveldar med late morgonar etterpå. På slike kvelder skal ein sitja på ei trapp eller på ein stein langt ute i havgapet og føra lange samtalar medan natta langsomt går mot neste dag. Gitarspel og allsong kan og duga, eventuelt lange turar i måneskin heilt til det begynnar å bli lyst att.

Dette var dagen då eg skulle rekka det meste. Og noko har eg rukke, men langt frå alt… Eg har fått rydda og vaska stova og kjøkkenet. Så har eg og Ingrid vore på handlerunde. Først var me innom eit gartneri og kjøpte bleikrosa og lyseblå blomar. Så kjørte me til eit kjøpesenter og handla god mat.

Eg har planta blomane i det store bedet mpt vegen. Det er ei besynderleg blanding der av alle slags blomar i alle slags fargar. Så får me sjå til slutt om det blir kreativt, frodig og fargerikt eller bare rotete.

Dei store ungane er rett og slett blitt så store at det er heilt ok å vera heime ein laurdagskveld utan å kjenna at ein går glipp av noko stort. Både Odd Christian, Ingrid og Oddvar har vore i lag med oss her heime i kveld. Me har ete heimelaga pizza og kvitlauksmarinerte scampi. Så har me spelt alias og steikt vaflar. Det høyrest sånn omtrent overdrive idyllisk ut, og var veldig koseleg. Så var me ute og øvelseskjørte med Ingrid langs landevegane ute ved kysten, samtidig med at sola gjekk ned i havet. Nå sit eg her og prøver å festa ein fin dag til den digitale skriveblokka mi. Det er ikkje heilt lett med ein malande katt som insisterer på å spasera fram og tilbake på tastaturet medan ed skriv.

Månen er blitt bleikgul, og himmelen mørk indigo. Månen står i akkurat den vinkelen der ein ser andletsdraga hans mest tydleg. Eg trur han smiler.

Heidi