Open kyrkje
Nå har eg akkurat kome heim frå Open kyrkjekafé med kaffi og nysteikte vaflar til alle som stikk innom. Det har vore ein draum for meg lenge å få noko slikt i gang, og nå har me halde på i over eit år. Den første måndagen i månaden er det ope hus frå seks til åtte.
I sjølve kyrkjesalen har me samtidig Open kyrkje. Her kan folk koma inn for å sitja litt i det fine rommet, tenna eit lys viss dei har lyst, be ei bøn eller bare kjenna på at det er godt å vera stille.
Mange seier at i utlandet er det godt å kunna gå inn i kyrkjer for å tenna lys og sitja stille. Det er fint å kunna fortelja at nå opnar me kyrkja mot byen og livet på denne måten ein måndagskveld i månaden.
Eg har ein draum om at alle som bur her skal kunna kjenna at dette er deira hus, deira rom, vår felles plass til å kunna koma inn i, ofte eller sjeldan. Eg prøvde å formulera eit slags dikt om dette til kyrkjekaféen i dag. Det er truleg ikkje stor kunst, i alle fall ikkje før eg får bearbeida det meir, men eg tek det med likevel, så klarer eg å halda fast på temaet mens eg har det her.
🕊️
Ho står her med opne armar mot byen,
med bankande hjarte
og lys som kan tennast
Med lysande auge av kobolt og purpurfarga glas.
Ho står her med tangentar og orgelpiper
som syng om nyansene i liva våre,
med kaffikoppar og døypefont
med isboksar fulle av fargeblyantar,
og trekassar fulle av puslespelbitar.
Ho står her med rom som vibrerer
av levd liv, håp, lengt og Heilag ande.
For dette er huset til Gud,
huset for oss
huset me kan krypa redde inn i,
og kanskje gå sterkare ut att.
Me treng dette huset,
og huset treng oss.
Me løftar kvarandre,
og held kvarandre oppe.
Her kan me finna pusten vår igjen,
pusten som ber bønene våre,
pusten som ber sjelene våre.
Me strekkjer ut hender fulle av liv,
og tome hender som kan fyllast.
Me strekkjer dei mot krossen,
mot altaret og mot byen vår.
Kyrie Eleison og Soli Deo Gloria.
Heidi.
PS:
Biletet i dag er ikkje frå kyrkja, men frå kulturskulekontoret der eg og Sissel sat og jobba med tekstar og bilete.
sporisand 