Luke 12 – Ordnar til jul

For meg har alltid ordtaket «som julekvelden på kjerringa» gitt god meining. Det blir alltid veldig travelt den siste veka. Eg har tenkt at det er fordi eg alltid har hatt det så travelt på skulen i denne tida, men nå ser eg at utfordringa nok ha djupare røter enn som så. Eg trur alltid at eg har god tid og at det meste i framtida er det veldig lenge til.
Når eg ser folk leggja ut bilete av ferdig pynta juletre og julegavar i vakker innpakning, kakeboksat på rad og rekkje med kommentaren «Nå kan jula bare koma», ser eg meg rundt i mitt rotete adventshus og kan nesten vera bittelitt misunneleg. Fordi eg ikkje har hatt ei einaste adventssamling med lystenning i eit mørkt klasserom, ikkje hatt ein einaste runde med juleverkstad med glitter som knasar under føtene og ikkje brend fingrane ein einaste gong på limpistolen, så er det litt vanskeleg å fatta at halve adventstida har gått.

I dag har eg forresten bedrive litt «forsiktig julestri». Eg har steikt krumkaker og kokosmakroner og laga deig til kakemenn, som eg skal baka med mormorjentene i morgon. Under bakinga fekk me besøk av Ståle Ree, så han har godkjend kvaliteten på krumkakene. Dei vart ikkje fullt så tynne som eg hadde håpa,.men sånn får det vera.

Ståle er den mest entusiastiske og positive mannen eg kjenner. Dagens glade bodskap var: «Æg he alltid gleda mæg øve kvær einaste nye dag, og nå æ æg blitt så gammale atte æg he jee øve te å gleda mæg øve kvært einaste nya kvarter». Ein annan av favorittene mine er: «Æg halta bara når æg går»… Og det har han rett i. Han har halta sidan ei alvorleg bilulykke i barndommen, men det er jo bare eit problem når han går, så korfor gjera eit problem større enn det er? I dag fekk me og ein leksjon om kjærleiken: » Å fjoga frå blom te blom kan adle klara, men å få ei rosa te å bløma liga fint i meir enn femti år, dæ æ dæ så æ konst.»

I ettermiddag og litt utover kvelden har eg og Odd Christian, eldsteguten min pleia ein tradisjon me har halde på i mange år: ein julegavehandletur til kjøpesenteret Kvadrat. Sidan eg er ein hysterisk engsteleg og dårleg sjåfør, kjører eg aldri dit, og sidan sonen sin far har kjøpesenter vegring, blir det stort sett den eine turen på meg. Med til tradisjonen høyrer eit varmt måltid, gjerne på Mexicana, og ein eller annan variant av kaffi på ein dertil eigna plass. Me hadde nokre veldig koselege timar der, og armane var lenger og bankkortet tynnare då me reiste heim. Ein av dei fine fordelane med fire barn er at ei etterkvart får mange hyggelege vaksne å henga med på kafear og sånn…

Nå er me snart ein time over datogrense. Dagen i morgon er nokså fullmøblert, så eg gjer vel lurt i å avslutta her og koma meg i seng.

Heidi