sporisand

Sidan kvelden alt er her, og eg framleis har litt å gjera, skal eg utfordra meg sjølv til å skriva kort i kveld…

Ettermiddagen er brukt til å prøva å gjera klar til den store hendinga i morgon: Vesle Tage sitt første besøk hos mormor og morfar. Stellebordet er på plass, babynestet ligg i sofaen, og ammeputa er henta opp frå kjellaren. Loftstova er rydda og vaska for første gongen på veldig lenge, og eg er til og med på gli til å gje nokre av leikene som ligg der til gjenbruksbutikken. Eg har problem med å kasta ting, og eg kan jo ikkje gi bort yndlingsbamsen til eldsteguten eller dokkene frå min eigen eller jentene mine sin barndom…

Men det er nok ein del andre ting der oppe som kan gjest vekk… Eg har likt tanken på at eg og ungane kan laga ein velutstyrt dyrepark og ei fin gardsbesetning av alle kosedyra, men eg innser at det er så mykje leiker der at det blir mest kaos….

Ein del av dei ubrukte skattane frå loftet, fingerdokkene på biletet over, har eg lagt i premie-øskja mi. Den hentar eg fram ein sjeldan gong, og i morgon skal nokre av dei som gjorde ein ekstra god jobb på lesebingoen frå sist veke få velgja seg noko frå den.

Så har eg bakt to kaker og lytta til Drivkraft på P2 der Ingebrigt Steen Jensen har snakka om å ha ei positiv tilnærming til det å ha fått ein demens-diagnose. Det er ei interessant problemstilling. Han meinte mellom anna at han var blitt flinkare til å setja pris på dagane sine og at han hadde fått ein nærare relasjon til barna sine og vennene sine. Det er jo litt trist viss det må så sterke verkemiddel til for å innsjå kva som er viktig i livet.

Nå skal eg rydda litt på arbeidsomet før eg landar dagen heilt. Denne gongen og må eg innsjå at eg ikkje heilt presterer den velordna og ryddige heimen eg hadde tenkt å tilby gjestene mine. Eg må innrømma at ei gruppe menneske eg misunner litt er desse mellom oss som alltid har det reint og ryddig rundt seg. Eg ville så gjerne, men eg har aldri fått det til… Nå deler eg hus med ein pensjonist som har planta sommarblomar, vaska vindu og golv, sett rundstykkedeig og mykje meir for å få oss sånn nokonlunde i mål… Ære vere han…

Heidi

Nå har eg akkurat lagt nest siste hand på elevboka frå skapande skriving. Eg manglar bare eit foto av ein av elevane, så kan eg bestilla bøkene. Det kjennest veldig godt. Eg er aldri sikker på at alt verkeleg er i orden før ordren er send, og bekrefta, men det stolar eg på at eg skal få oppleva i morgon. Som ei avveksling frå dei «prydelege» bileta eg pleier å ha her, så pyntar eg dagens post med forsidebiletet på boka, ein collage ein av forfattarane har laga. Tittelen på boka er henta frå ein av tekstane og er som fylgjer: «Det er mykje rart som fyk forbi». Etter veldig mange arbeidstimar kan eg kjenna på ei viss meistringsglede, ikkje for det litterære, men for det tekniske. Eg har klart å få inn alle tekstane, lasta inn foto og fått dei på rett plass, og eg har til og med fått til å skanna inn nokre bilete. Det siste rett nok med litt hjelp frå husguruen min.

Elles har dagen gått veldig fort slik mine dagar har ein tendens til å gjera. Me hadde ein fin start på dagen i kyrkja der eldstebarnebarnet sitt kor song og der fireåringane i kyrkjelyden fekk utdelt barnebiblar. Det var ein familiegudsteneste etter mitt hjarte med stappfull kyrkje, stor grad av barnemedverknad, barn som las tekstar, las bøner, song i kor, song solo, dansa, tende lys, skreiv bøner, spelte fløyte og ringde med kyrkjeklokker. Det var gøymd mange kvite lam rundt i kyrkjeromet som barna fekk koma fram med då den gode hyrden dukka opp med sauekledde små og store skodespelarar. Likevel viste det seg å mangla ein ved nøyare oppteljing, og til slutt dukka sauen Shawn opp. Han hadde vore på ville vegar ute på gangen men dukka til slutt opp i fullt kostyme. Etter gudstenesta var det kyrkjekaffi, saft og kaker til alle som var til stades, og hoppeslottet vart pumpa opp til barna.

Seinare har eg brote sundagsfreden med å prøva å få klargjort huset litt til 1. mai og endå viktigare til besøk av nyfødde vesle Tage og foreldra hans. Eg har hatt besøk av to små jenter som har hjulpe til med vanning av dei nyplanta blomane i potter på verandaen. Dei hadde med seg heimesteikte lappar dei hadde vore med på å laga og her i huset vart det litt enkel middagslaging. Eldstejenta er blitt veldig flink til å laga eventyr som ho fortel med stor innleving. Dei viser litt kva som sviv i følelsane til eit barn på fem år, kva som er den største frykten av alt ein kan tenkja seg, og kva som er dei store draumane.

Det eine eventyret vart så trist at ho bestemte at me ikkje skulle skriva det ned. Det handla om ei jente som måtte flytta heimefrå fordi foreldra ikkje var glade i henne lenger. Ho flytta til bestemora, som var glad i henne, men så kunne dei ikkje gå ut av huset fordi ein ulv, eit troll og eit spøkelse stod utanfor og ville eta dei. Dei kom seg ikkje ut for å kjøpa mat, så dei måtte eta gammalt brød og gammal agurk, og til slutt dei døde insekta på loftet. Ulven og trollet prøvde å lura dei, dei lot som om dei hadde besvimt. Då gjekk bestemora og jenta ut, for dei måtte jo ha mat, men då åt ulven og trollet dei opp, og så var eventyret slutt. Eg spurte om det ikkje kunne koma ein jeger eller noko å hjelpa dei ut, men det gjorde det ikkje. Det måtte bare vera som det var. Etter eit par minutt syntest ho nok at ho måtte trøysta meg litt, og sa at det kunne jo henda det kom ein jeger, det kom me aldri til å få vita heilt sikkert…

Eit finare og meir antikapitalistisk eventyr handla om ein godterimann som hadde ein stor godteributikk, men ingen ville kjøpa godteriet hans. Då vart han veldig fattig, for han fekk ingen pengar. Han kunne ikkje kjøpa mat ein gong. Men ein dag kom sjølvaste kongen og ville kjøpa ein slikkepinne. Slikkepinnen var kjempegod, og når kongen kjøpte ville alle ha. Alle folk kom og kjøpte av han og til slutt var det ingenting godteri igjen. Det smakte så godt at alle folk kjøpte godteri for alle pengane og nå vart alle fattige og godterimannen veldig rik. Heldigvis kom godterimannen på at alle kunne dela på pengane og snopet, og så vart alle glade. Snipp, snapp, snute, og mormor var glad for at minst eit eventyr ende godt, og det gjorde nokre av dei andre eventyra og, så me får tru at det er håp for verda…

Nå gleder eg meg villt og uhemma til vesleguten skal koma på besøk. Me har fått låna bilsete og babyseng, og det er blitt strikka ny bamselue sidan den andre var bare akkurat stor nok. Dei kjem på tysdag allereie og blir til måndag. Eg kryssar fingrar og tær for at dei i familien som er sjuke skal bli friske att i morgon og at ingen fleire skal bli dårlege. Heldigvis held husfolket her seg på beina. Det har me tenkt å fortsetja med.

Og forresten, her er baksida av bokomslaget:

Heidi

I dag har me vore på familietreff på Mæland i Skjold, på den garden der oldemora mi budde då eg var lita. Nå bur syskenbarnet mitt, Jan Rune, der med familien, og eg likte så godt vegskiltet han hadde laga på eigedomen.

Minstejenta på to og eit halvt år var feberfri i dag morges, og hadde sjølv denne kommentaren : «Bæhre i dag!» Så blei det bestemt at me skulle reisa alle saman som planlagd. Me reiste i fylgje, så sjølve turen med fergedistanse blei ein del av det heile. Småjentene hadde bare båterfaring frå ein tur med danskeferga.

Det var utruleg koseleg å møta igjen onklar, tantar og syskenbarn. Nokre av dei har eg møtt med jamne mellomrom, andre hadde eg ikkje sett på kjempelenge, og dei nyare generasjonane hadde eg til dels aldri møtt. Slike treff er jo ei påminning om at tida går om me nå skulle ha unngått å leggja merke til det…

Sola kom etterkvart gjennom havskodda, og me kunne sitja ute og inne eller i kombinasjonen av dei to om me trakk mot partyteltet.

Onkel Harald hadde ein presentasjon av farmor og farfar og bakgrunnen deira, og far fortalde om oppveksten på Sjurseike under og etter krigen. Det meste visste eg frå før, men det var ein fin presentasjon, og for generasjonen under oss var det nok mykje nytt.

Me åt gode gryterettar, åog drakk kaffi og kaker mens me prøvde å få snakka litt med dei forskjellige. Det var veldig fin uteplass for barna der med trampoline, disser, leikehytte og andre ting. Iben samla skrukketroll, plukka løvetann og dansa på trampolinen. Av spennande ting var det òg ein liten kattunge som dei kunne klappa. Minstejenta leika i sandkassen med solhatten på, tutten i munnen og kosen i den eine handa. Etterkvart vart ho veldig trøytt og ville sova på fanget, så det viste seg at heilt ferdig med å vera småsjuk var ho nok ikkje.

Vel heime stranda den planlagde arbeidsøkta på sofaen, men det går nok helt fint. Dagen i mirgon er ein ganske romsleg dag.

Etter nokre usedvanleg travle veker var det godt å få ein morgon utan vekkjarklokkevekking. Målet for i dag var å koma lengst mogleg med elevboka frå skapande skriving og elles få gjort litt av alt som gjerast burde…

Me fekk ein fin tur til gartneriet på Vik, og fekk handla sommarblomar, urter, salat, vårløk og purre. Me er alltid optimistar i mai, og trur at dette er sommaren då me skal få intens bløming, grøn vekst og grøne fingrar.

Ute var det fin blå himmel og strålande sol, men då me nærma oss havet kom skodda, først som trådar og flak, og så som eit dansande grått teppe. Det er så vakkert ute nå. Kvart år kjennest det litt som om mai månad dansar i veg og nesten spring i frå oss før me får gripe skikkeleg tak.

Eg hadde lyst til å hoppa ut av bilen og fotografera for kvar sving me passerte, enger fulle av løvetann, viper i lufta og på bakken, kråkeflokkar i trolsk grå skodde, lam på beite… Kanskje det er eit sannsynleg søvnunderskot som gjer meg sentimental, og kanskje det er litt for masse pollen som gjer at auga blir blanke? Av og til er det så fint ute at eg får lyst til å gråta.

Det vart ein ettermiddagstur til Ingrid for å sjå om Iben sin bunad kunne brukast utan omsøm i år. Me bestemte at det går heilt fint å bruka han som han er, sjølv om skjørtekanten stoppa eit stykke opp på leggen. Den avgjersla sparer meg for eit ganske stort arbeid som eg strengt tatt ikkje har tid til.

Minstejenta var ikkje heilt i form i kveld. Eg har eit håp om at ho er frisk i morgon, eg har gleda meg til å ta med meg mine til slektstreff i Skjold. Me får sjå koss det ligg an nå den tida kjem.

Klokka er snart ein halvtime over midnatt. Eg har skrive heile kvelden og er godt fornøgd med innsatsen. Nå skal eg bare pynta ei kake, så går eg inn for landing.

Heidi

Eg synest dette elevarbeidet, malt etter eit Frans av Assisi-ikon, kan vera eit passande bilete for dagens tekst. Den danske visesongaren Trille, som var ein av mine favorittmusikarar tidleg på 80-talet, har ein fin visetekst om desse små glimta av godleik som me vel alle opplever å sjå midt i dei vanlege kvardagane våre. Ho seier det så vakkert :

“Sådan ser jeg ofte striber af lys, ofte striber af varme, som når en hvisken høres bedre enn et råb».

Sjølv har eg opplevd dette fleire gonger i dag: Miljøarbeidaren i klassen som henta varm kaffi til meg, ein gut på trinnet som kom med to avbrekte rosa rhododrendrom – blomar til meg, (Heeeeidi, vil du ha blomar? ), eg spurde ikkje kor han hadde plukka dei, jenta i klassen min som litt sjenert overrakte meg ein pose med billed-drops då ho kom til utviklingssamtalen.

Den sterkaste stripa av lys såg eg då eg vakla rundt i butikken for å handla litt etter full arbeidsdag og sju utviklingssamtalar, høyrde eit muntert rop. «Heeei, Heeeidi, så gøy å se dæh.» Der stod det ein tidlegare kollega og scanna inn varer i hurtigkassa iført shorts t-skjorte og caps, så han kom truleg rett frå trening. Han smilte så fint at han måtte få ein klem over gjerdet mellom kassane. Eg kan fortelja at det var same mannen som plutseleg stod det som den naturlegste ting i verda med bøtte og klut den gongen før jul då eg hadde velta ein pyramide med vaniljesaus i ein annan butikk, og eg stod der forvirra og flau i ein liten dam nedspruta av saus. Kor han hadde fått bøtta og kluten frå anar eg framleis ikkje, han må ha sprunge rett ut på bakrommet og funne næraste bøttekott…

Eg stansa ved ein søt ung Asfalt-selgjar som stod utanfor butikken. I det eg stod og betalte med vipps, stod same mannen plutseleg ved sida mi igjen. «Heiidi, æ visste mi ville mødest her». I tillegg til å kjøpa eit blad, halte han opp ei nyinnkjøpt flaske vann til selgjaren. «Da æ gikk inn i butikken spurte æ om æ kunne kjøbe noe å spise til ho, men ho var bare tørst, men du Heiidi, kan æ kjøre dæ hjem?» Då eg sa eg hadde sykkel påpeikte han at han hadde sykkelstativ på bilen. «

Varma av omtanken takka eg fint nei til tilbodet. Då eg sykla forbi bilen hans på veg heim, såg eg at han opna bildøra for Asfalt-selgjaren. Han ville tydelegvis kjøra henne heim etter at han og eg hadde kjøpt dei to siste magasina.

Eg sykla heim med ei lita flammande glede i kroppen fordi eg hadde sett nokon visa medmenneske så mykje varme og omtanke. Eg kunne ha omtalt mannen med fullt namn, men det gjer eg ikkje. I kveld får han representera anonyme velgjerarar.

Og Trille sin song sluttar slik:

«Sådan ser jeg ofte striber af lys,

Ofte striber af varme,

Som når en hvisken

Høres bedre enn et råb.

Ja jeg ser små skibe sejle fulle af håb.“

Heidi

I ttilfelle nokon blir forvirra over uttrykket «Asfalt-selgjar», så kan eg informera om at «Asfalt» er søstermagasinet til «=Oslo».

I dag går me for ei fotovandring gjennom onsdagen:

prosjekt om Frans av Assisi i krle.

Våt vakt i matfriminuttet.

Grønfargar blir fine i mairegn.

Me lagar collagar til boka på frå oss på skapande skriving.

Etter ein lang arbeidsdag landar egl kvelden på sofaen med katt og maiblogg.

Heidi

I dag måtte eg ta eit 8. mai-bilete frå skulegarden. Norsk flagg, frigjeringsdag, japanske kirsebærtre og nyutsprungen bjørk. Det er fine greier alt saman.

På jobb er det særdeles travle tider. Når elevane går heim og møtene er over har eg utviklingssamtalar med elevar og foreldre. Det siste tek det litt tid å førebu med evalueringar og innkallingar, men når me kjem så langt som til sjølve samtalen så er det aller mest fint. Det å snakka med barnet i lag med foreldra er viktig og nyttig.

Med veldig mange sjuke vaksne i personalet akkurat nå, er det spennande tider. I dag måtte me kjøra dobbel klasse i fleire timar. Som regel får me det til å gå rundt på eit vis. Då eg var på besøk i Tanzania trur eg dei sa at ein lærar kunne ha opptil 60 elevar om gongen. Bortskjemde som me er med klassestorleik, så kan det kjennast fullt nok i klasseromet med eit par og førti…

Etter sju utviklingsssamtalar på 30 minutt kvar, har eg vore på møte i diakonalutvalet, og den siste timen har eg brukt til å førebu musikkundervisninga i morgon. Om eg er utdanna musikklærar? Nei, veldig langt i frå, men øving på 17.mai-songar burde vel vera gjennomførbart? Nå må eg koma meg i seng dersom eg skal sikra energitilfanget til i morgon. Det kan trengast då og.

Heidi

Det har vore ein fin sundag, og plutseleg er det kveld igjen. I dag vart det sundagsgudsteneste i form av ei messe i den katolske kyrkja i Stavanger. Av og til kan det vera kjekt å gå på besøk for å sjå korleis andre har det.

Eg leita i boka me hadde fått utdelt for å prøva å henga med i liturgien. Deler av liturgien var på latin og det klarte eg ikkje å finna fram i. Eg følte meg rimeleg kyrkjeframand når folk knelte, korsa seg og slo seg for brystet, fordi det bare skjedde før eg fekk tenkt meg om. Eg trur det er ein sunn og nyttig følelse for slike som meg som vanlegvis er insiderar å vera ein plass der ein ikkje heilt har knekt kodane.

På vegen heim frå Stavanger var grøfter og enger lysande gule både av løvetann og påskeliljer.

For eit par veker sidan las eg mange løvetanndikt for skrive-elevane mine. Både Alf Prøysen, Inger Hagerup og Harald Sverdrup har funne dikt, og etter litt googling fann eg fleire som var nye for meg.

Elevane fekk så i oppdrag å skriva eit eihe løvetann-dikt. Eit av dei presenterte eg her for nokre dagar sidan, men sidan det tydelegvis er høgsesong for dei små gule elska og forhatte solene, så tek eg rett og slett om litt fleire i dag.

Eg synest desse er ganske fine. Dei er skrivne av 10-11-åringar.

Løvetann på feil plass

Korfor må den alltid gro
her kor eg skal bo?
Kvar dag ser eg den,
han gror og gror opp igjen.

Han er så irriterande,
eg prøver å få han vekk,
Eg kasta han i ein søppelsekk
Men nå har den
likevel kome opp igjen.

Han står der og gliser som ei sol.
Eg sit irritert i ein hagestol-
Eg kasta på ei bøtte vann.
Det tok ikkje knekken på løvetann.

Alle barna lagar lenker og krans,
men han skal få danse sin siste dans.
Han irriterer meg, er så lett å se,
alt det eg ber om er litegrann fred.

Han har spreidd seg i heile hagen min,
den eg hadde klart å få så fin.
Eg må få han bort.
Nå snart og helst veldig fort.

Han øydelegg i hagen,
eg  føler meg som dragen
Han står og sprutar ild
for å få det slik han vil.

*

Løvetann

Du lille løvetann som står og glor,
tenk at ein dag skal du bli stor.
Snart får du din egen løvemanke,
Når det skjer begynner hjartet mitt å banke.

Etter kvart blir du gammal med grått hår.
Det er når det har gått nokre løvetannår.
Du er så sterk når du pressar deg opp.
Du fortset å gro sjølv om folk ropar stopp.

Det er det bare du som kan,
ja, det er det bare du som kan.
Du spreier deg ut og får nye venner,
mange som du ennå ikkje kjenner.

Du har sterke fargar, det veit du vel.
Dei går ikkje bort sjølv når det blir kveld.
Du trur noko anna som ingen andre trur.
Mange går bare forbi der du bur.

Du er så sterk når du presser deg opp.
Du fortset å gro sjølv når folk ropar stopp.
Det er det bare du som kan,
ja det er det bare du som kan.   

*  

Den mektige løvetann

Sjå på meg.
Eg blomstrar så fint.
I mine gule fargar.
Men  nei, nei,
ingen vi sjå på meg.
Dei går forbi
ein og ein
Med mobilar i hendene.

Eg blomstrar over alt-
Eg står så sterkt kvar enn eg er,
og prøver på å få deg nær.

Men nei, nei
ingen vil sjå på meg.
Dei klypper og riv meg vekk.
Der eg står og blomstrar i fred,
kjem dei og tek meg vekk.

Eg er så sterk og gul og fin.
Eg skin så fint i sola og,
Men nei, nei
ingen vil sjå på meg.
Dei kallar meg ufysent ugras,
dei fjernar meg så fort vekk.

Her er eg og prøver
å spre familien min.

Når eg har blomstra ferdig
og har blitt gammal med kvitt hår,
så sprer eg meg vekk
ved hjelp av barn,
kom, barn, kom til meg.
Du og du, blås meg vekk,
slik at eg kan spre meg.

Sjå på meg, eg blomstrar så fint
alle plassar du går forbi.
Dei vaksne seier eg er eit ufysent lite ugras,
dei klypper meg berre vekk.

Barn, barn, kom til meg.
Blås meg vekk.
For lykke, for glede. Så, –  kom

Heidi

                                                   

I dag hadde eg laga ein nokså velutfyld timeplan for meg sjølv, og eg hadde eigentleg tenkt å styra unna kroninga i Westminster Abbey. Grunnen til det var ikkje av prinsipiell art, meir det at eg ikkje hadde veldig god tid til anna enn det eg måtte prøva å få gjort. Eg fall likevel for freistinga å gå inn på NRK, og må innrømma at eg fekk med ganske mykje med det eine auget medan eg jobba med andre ting.

Eg oppdaga nok ein gong at eg er ganske svak for storslåtte dramatiske seremoniar, kanskje spesielt dei som er i eit kyrkjerom. Det er jo på ein måte eit nøye regissert og nitidig innøvd skodespel om tradisjonelt viktige ting i historisk samanheng. Eg let meg fascinera over at kongen framleis måtte snu seg i fire himmelretningar og dei som såg han måtte bekrefta at han var den kongen han gav seg ut for å vera, og den kongen dei ville ha. Han måtte sverja truskap til kyrkja, og erkebiskopen og den eldste sonen hans måtte ned på kne for å sverja truskap til kongen. På eit punkt i seremonien vart han ikledd prestedrakt, og då han skulle salvast på panne og bryst vart det bore fram elegante skjermbrett til å skjula han med fordi denne handlinga skulle vera privat for han, dei geistlige og Gud. Både dei musikalske innslaga og dramaturgien var storslått. Det dei ulike personane måtte gjera i denne forestillinga var å koma seg på føtene og i den rette type klede. Så var det bare å halda seg til sine tildelte replikkar i manus og til dei rørslene som høyrde med. På ein måte var alle menneska i rolle som ei brikke i eit spel som var større enn dei.

Eg trur jo på ein måte at me menneske treng seremoniar der me av og til kan lena oss på rollar og replikkar andre har laga for oss. Då er me med på noko som er større enn oss, og me blir ei brikke i eit slags skodespel mange har spelt før oss der me ikkje treng å finna opp alt frå gong til gong. Kroninga vart ei interessant blanding av eldgammalt og nytt. Det var fletta inn mellom alle ledda med truskap til kyrkja at kongen skulle respektera alle former for tru og livssyn. Statsministeren som interessant nok er hindu, las frå bibelen i eigenskap av sitt embede som statsminister, og for første gong deltok prestar av begge kjønn.

Som ein kontrast til den storslåtte kroninga har eg sitte nå i kveld og laga oppgåver til elevane mine om Frans av Assisi, som er temaet i to veker i KRLE- undervisninga. I sist veke øvde eg med stor glede inn forteljinga om rikmannssonen Frans som kledde seg naken på torget og erklærte at frå nå av ville han ikkje eiga noko, men vera gift med fru Fattigdom og tena dei svakaste i samfunnet. Det er og kjekt å kunna fortelja elevane at i følgje historia var Frans ganske bråkete og opprørsk då han var barn og ungdom og gjekk på skulen. Det å vera helgen for dyrevern og miljøvern i tillegg til diakoni er heller ikkje heilt feil i ei tid som vår.

Det er fint å kunna fortelja gamle legender og historiar, og i skulefaget krle la dei vera akkurat det. Eg kjenner det er fint at elevane i tillegg til å læra om ei kyrkje som etterkvart fekk makt i samfunnet og om byggjinga av store katedralar, får læra at i religionen sin historie finst det og menneske som har vald å leva slik som Frans av Assisi.

Viss eg skal hoppa heilt ut av rolla som religionslærar og bare vera meg sjølv slik eg har privilegiet å gjera her på bloggen, kan eg seia at eg aldri opplever kyrkja så truverdig som når ho er utan makt og pengar. Frans av Assisi har alltid gjort inntrykk på meg. Det same har arbeidet i kirkens bymisjon og i Frelsesarmeen sitt arbeid for dei svakaste gjort. Her kunne eg heilt sikkert ha nemnd mange fleire.

Det var greitt å enda opp med Frans i kveld for å balansera inntrykka frå dagen som har gått.

Heidi