«Eg forstår ikkje korleis du får tid til alt!» Dette er noko folk ofte seier til meg. I dag byr eg på ein av mine utfordringar og kjem med det ærlege svaret : «Sjølvsagt får eg ikkje tid til alt, eg bare prioriterer litt annleis enn mange andre…»
Grunnen til at eg gjer det kan diskuterast opp og ned, det ærlegaste svaret eg kan gi er at eg prioriterer slik det opplevest naturleg for meg, og stort sett stortrivst eg i mitt eige liv.
Ein av dei tinga som eg dei siste vekene ikkje har hatt tid til, visest på dagens bilete. Ein del ting har blitt lagt på eit overfylt skrivebord eller i posar og nett på golvet inne på arbeidsromet. Dagens prosjekt, som har teke omtrent ein halv dag, var å få rydda der inne…
Det påståst på ramme alvor at ein professor her i landet fann ein gjengløymt sykkel under papirbunkene då han rydda ut av kontoret sitt. Det er ein historie eg har sitert før, og som eg finn mykje god trøyst i…
For har eg funne ein sykkel det inne? Nei då, langt i frå. Derimot fann eg ei biblioteksbok eg har leita etter lenge, og som eg har fått purring på. Nå har eg fått levert ho i grevens tid og slapp straffegebyr. Diverse anna er og flytta på plass og nå er det nesten slik at eg stolt kunne teke med meg ein tilfeldig gjest inn dit og sagt med lett henslengt stemme: «… og her har me arbeidsromet vårt…»
Med radio på blir ryddinga nesten koseleg, og andre og endå kjekkare ting har eg og fått tid til. I dag kom Sunniva heim med tog frå Oslo, og eg gleder meg til å få tid i lag med henne.
I morgon skal det endeleg koma opp juletre her og. Der er me og litt i utakt med resten av samfunnet. Barnebarna blir henta av oss i barnehagen for å bidra med pyntinga. Eg ser humoren i at eg er sikker på at eg snart høyrer nokon seia «Nå er eg så lei av julepynten, det skal bli herleg å få ut treet…»
Det bekymrar meg litt at eg har blitt litt forkjøla i dag. Det er korona og diverse sjukdom på alle kantar, og det vil me helst sleppa unna i jula dersom det er mogleg. Me får bare kryssa fingrane og ta det som det kjem. Jul skal det bli uansett.
Heidi
Denne songen hadde eg lyst til å ha med ein av dei siste dagane før jul. Det vart i dag. Av alt eg har skrive, er denne songen noko av det eg liker best. Og Bjarte har laga så fin melodi og syng så fint. Bileta som er sette inn er òg veldig fine.
Heidi
I dag stod elevane for programmet på skulen. Ein av gutane hadde laga film om klassen sin og brukt ein app der ein via eit foto kan få personen på fotografiet til å synga og dansa. På den avfotograferte filmen på biletet over er eg i ferd med å synga ein julesong…
Drop-in-vaksinering var gode greier. Då eg ankom rådhuset eit par minutt etter at dei opna vart eg geleida in i kommynestyresalen av ein person i gul refleksvest. Dei hadde laga to improviserte avlukke lengst framme der to sjukepleiarar vaksinerte fortløpande. Etterpå var det registrering av identitet før ein sette seg på ein stol for å venta under observasjon i tjue minutt. Det gjekk raskt og heilt smertefritt, og eg var så heldig å møta ei eg kjenner som vart vaksinert omtrent samtidig med meg slik at me kunne bruka ventetida til å prata og le. Nå er det nøyaktig eitt år sidan sist vaksinedose. Den gangen vart det sagt at den nye sprøyta begynte å virka beskyttande allereie eit par døgn etter at dosen vart sett. Det kjennest bra å ha fått vaksinepåfyll, og det er lov å håpa at eg skal sleppa lett unna biverknadar denne gongen og.
Elles så kjennest det veldig bra å ha fått juleferie. Eg har sprunge litt bak meg sjølv, så eg tenkjer at i morgon må det først og fremst vlu den store ryddedagen slik at det kan begynna å nærma oss jul hos oss og.
Heidi
I ggår fortalde det eldste barnebarnet lenge og detaljert om fjomsenissane som var ganske rampete og slemme. Problemet deira var at dei kom ut av egg og måtte klara seg sjølv, derfor hadde dei ingen foreldre som kunne læra dei korleis ein skulle oppføra seg… Ho måtte teikna teikningar og for å visa korleis dei såg ut. Til slutt lova eg henne å skriva ned alt saman og laga bok av det. Det har eg gjort i dag. Ho hadde lyst til å ha med seg boka i barnehagen slik at dei kunne lesa henne der.
I dag var det nest siste dagen før juleferien. Bokstaveleg talt halvparten av elevane mine var sjuke i dag, og i naboklassen var det like gale. Me vaksne hanglar litt me og. I dag starta eg dagen med ein negativ koronatest. Nå har eg omgitt meg med hostande ungar både privat og på jobb, så eg fann ut at eg måtte sjekka at eg ikkje gjekk rundt som ei levande smittebombe.
Det har vore spegelglatt på vegar og fortau i dag og. Som tilfeldig forbipasserande oppdaga eg og ei til at ei dame med rullator hadde gått over ende på isen. Saman fekk me henne på beina att og ho forsikra oss om at ho var like heil og kunne gå vidare for eigen maskin . Etterpå fekk eg litt dårleg samvit for at eg ikkje hadde tilbudd henne å følgja henne heilt heim, men eg vart livredd for å smitta henne med covid eller influensa.
Det finaste som skjedde i dag var trinnfesten om kvelden heime hos Merethe. Me prata, åt idet og kjeks og god dessert før me koste oss med pakkeleik. Heldige meg som har fått dei beste kollegene som tenkjast kan. I ein slik jobb som min betyr det utruleg mykje p ha gode folk å samarbeida med.
Heidi
Her var skattekista gjort klar for sundagsskulen. I dag var det eit hålkeføre ute som var livsfarleg for både syklistar, fotgjengarar og under middelmådige sjåførar. Heldigvis fekk eg skyss av ein som er meir habil på glatta enn meg.
Det var vel litt tynnare i kyrkjeradene en det pleier, men dei under ti år lot seg heldigvis ikkje skremma for det var mange ungar som kom. Me hadde fått låna kostyme av dei som har ansvar for trusopplæringa, så alle som ville kunne få kle seg ut som Josef, Maria, gjetar, engel eller vismann og vera med på eit lite spontanteater med tema jule-evangeliet. Etterpå fekk dei laga fin julepynt som Hilde hadde førebudd og instruerte dei i.
Noko av det fine med vår sundagsskule, som held til i kjellarstova i kyrkja under preika, er at nesten alle har med seg ein vaksen, ein av foreldra eller ein av besteforeldra. På den måten er det mange tilgjengelege vaksne hender og mykje vaksenstøtte. Sjølv synest eg at det å vera i lag mange generasjonar på den måten kan vera ei fin gudstenesteoppleving for oss vaksne og.
Rett etter kyrkja var det heim på kjøkkenet til julekakebaking med barnebarna. Foreldra fekk sjanse til å ordna litt forskjellig, og onkel Halvard fekk lov til å vera onkel både med kjevling og kakebaking og som pianospelande entertainer.
«Du veit tydelegvis ikkje mykje om livet,» sa eldstejenta overberande då me ikkje var heilt einige om korvidt mummitroll finst på ekte eller ikkje. Sjølv om eg tilfeldigvis visste at i dette tilfellet så var det eg som hadde rett, så kunne eg ikkje la vera å beundra den store trua på å ha større livserfaring enn mormor. Eg hugsa plutseleg ein gong eg var på same alder som henne og var heilt sikker på at eg hadde rett sjølv om far og farmor var einige om at dei hadde rett og eg tok feil. Den kjensla av å bare vita at me har rett, kjenner vel dei fleste av oss. Det hender framleis at eg nesten kan lura på om det ikkje står feil i leksikonet
Og for dei som måtte lura: Det funka å skifta ut halvparten av hornsaltet med bakepulver i den tidlegare nemnde kakemanndeigen.
Heidi
Nå er julebreva sende, og ein god del av pakkane er pakka inn. Halvard kom heim i dag morges, så nå kjennest det nesten som jul her i huset.
I dag har me fått montert ny varmepumpe i stova. I heile haust har me halde varmen med ullgenser og pledd på vanlege kvardagskveldar når me ikkje har fyrt i peisen. Nå var det plutseleg 24 grader her. Me får finna ut litt etterkvart korleis varmen lar seg regulera på ein god måte.
Rekvisittane til sundagsskulen ligg klare på stovebordet. Det siste eg skulle laga i kveld var deig til kakemenn (og koner, burde eg kanskje tilføya sidan eg ikkje aktar å bruka den nye kjønnsnøytrale forma kakeperson). Den deigen skal nemleg helst overnatta i kjøleskapet før baking.
Eg var sikker på at me hadde ein liten gul boks hornsalt i skapet, men han var umogleg å finna. Turen til kveldsopen butikk var ikkje fristande i høljeregn på islagt føre klokka ti om kvelden.
Etter å ha klatra på ein vaklevoren stol for å koma til lengst oppe og inne i skaphyllene fann eg boksen. Nå kunne eg angra på at eg i mitt overmot hadde smelta smør og målt opp til dobbel porsjon deig. Det var nemleg bare to små teskeier med hornsalt i boksen, og eg hadde bruk for fire. I Etter å ha googla litt fann eg ut at bakepulver sannsynlegvis var ei betre erstatning enn natron.
Dei som lurer veldig på om to skeier hornsalt og to skeier bakepulver vil fungera i deig tilpassa 16 dl mjøl i ein kakemanndeig må venta i spenning til i morgon. Eg lover å dela erfaringa, slikt kan vera greitt å vita.
Heidi
I dag vakna eg til eit snødekt jærlandskap, og meir snø vart det utover føremiddagen. Så steig gradestokken til varmegrader og nedbøren gjekk over til å bli sludd og nesten regn. Det er jo synd at det fine kvite snødekket i fylgje yr skal forsvinna like fort som det kom, men slik er det i dette hjørnet av verda.
I dag har eg fått bakt årets første julekaker til eigen boks. Elles kunne dagen by på julelunsj for kulturskulen heime hos rektor Guri som hadde dekka fint bord til oss og brukt morgonen til å laga mat.
Avslutningar i kulturskulen er noko eg liker. I tillegg til god mat er det alltid kulturelle innslag. I dag fekk me fin musikk av ein trio beståande av fiolin, fløyte og klarinett, fire- og sekshendig pianomusikk, diktlesing og a cappella solosong. Alt framført av dei flinke kollegene mine. Noko av det eg liker med jobben min i kulturskulen i tillegg til at det er ein skule med det musiske menneskesynet i sentrum, er at eg får samarbeida tett med dyktige musikarar, dansarar og kunstfagfolk.
Etter ein pause i heimen der eg fekk skrive årets julebrev møtte eg venninnene mine frå litteraturgruppa på Sandnes det me åt middag saman på restaurant.
Det har vore ein fin dag. Det eg håpar er hypokondaren i meg, synest det kriblar litt i halsen. Barnebarna er òg har vore febersjuke denne veka. Det er masse korona i omløp igjen og akkurat som dei to siste åra, så håpar eg at ikkje familiejula skal bli øydelagd av covid. På tysdag er det drop-in vaksinering med dose fire, og så sant eg held meg på beina til då har eg tenkt å møta fram og tilby overarmen min.
Heidi
Endå ein skuledag er over. I dag starta med med felles frokost der elevane hadde teke med seg litt kvar slik at me kunne dekkja ein rikhaldig frokost buffet. Så brukte me den første økta til å eta saman, og til å ha god tid til å prata. Då dei begynte å bli klare for noko nytt, fulgte me Ebenezar Scrooge som vart teken med til kyrkjegarden av spøkelset for framtida. Der fekk han sjå si eiga grav og forstod kva det innebar å vera eit gjerrig og dårleg menneske.
Eg var først litt redd for at boka, som er ganske tru mot Charles Dickens sin originaltekst, skulle bli for avansert og vanskeleg for dei, men med litt felles oppsummeringar og forklaringar så fungerer det godt.
I dag fullførde me juleverkstad-aktivitetane, og noko.av produksjonen sett de på biletet over.
Når Elvira Huskestuen riggar til julevetkstad blir ho fort litt grenselaus. Etter all slags innfall trålar eg skapa til formingsavdelinga på skulen og plukkar med meg tapetprøvar, gardinrestar, knappar, blonder og perler og ber det med meg til armane blir tunge og lange. Så blir det ein samlerunde i skap og hyller heime og, fjører, meir knappar og silkeband i alle lengder og variantar.
Der og då er eg overbevist om at dette er det barna treng for å kosa seg og laga fine ting. Så blir det eit salig produksjonskaos, og etter at elevane har teke pynten sin med heim startar ryddinga med å bera alt saman på plass igjen, medan eg foreslår for meg sjølv å gjera det enkelt neste år…
Som barn hadde eg elska å få gjera det slik, men som utdanna lærar forstod eg at folk er ulike. Første gong eg kom dragande på kassevis av materiale og sa til elevane at nå skulle dei få laga kvar sin engel, såg mange på meg med forvirra blikk: «Men Heidi, koss ska me laga dei englane?»
Nå er det meste rydda, og det eg skal ta med heim er pakka i sekkjer og vesker. Snart slal eg og Iben på barnekor, og etterpå skal eg og Leif på klassisk julekonsert på kulturhuset. Det var julegaven for to år sidan, som i første og andre omgang drukna i korona. I kveld gjer me eit nytt forsøk.
Heidi
Nok ein dag av desse fine førjulsdagane i klasseromet går inn for landing.
I dag har me tatt oss god tid, noko eg skulle ynskja me kunne gjera når det ikkje er advent og.
Me har hatt lang adventstund med song, Charles Dickens og kalenderopning. Så har me sett ein nydeleg julefilm som vart ny for meg : Gutten som ble til julenissen.
Me har hatt leseteater med eit skodespel frå julegevangeliet, planlagd felles julefrokost og leika Fire mann i sofaen.
Etterpå fekk eg ein pause til diverse anna arbeid mens elevane mine var på symjing før me hadde adventsamling for mellomtrinnet med song og dans. Der fekk eg brukt forteljarkofferten over, og dei kvikkaste kan sikkert sjå kva eg fortalde.
Etter to omgangar med kulturskule-elevar og eit planleggingsmøte med sundagsskulen er eg glad, fornøgd og mett av arbeid for i dag.
Måtte morgondagen og gå omtrent som planlagt…
Heidi
sporisand 