Gå til innhald

Everything comes to an end…

mai 23, 2005

Begge døtrene mine og ein av sønene har hatt denne melodien på hjernen dei siste tre vekene, så denne bodskapen er slynga ut i alle rom i huset mangfoldige gonger kvar einaste dag. Fleire gonger har eg opplevd at nettopp denne melodien kjem ut over eteren når eg skrur på bilradioen. Truleg kjem denne spesielle songen til å klistra seg fast til minnene om forsommaren 2005. -Everything comes to an end…

Kanskje er desse orda stort sett sanne? Då eg begynte å filosofera over utsegnet, gjekk eg meg heilt vill i eigne tankebanar, og eg vart heilt svimmel. Verbalt svimmel har eg kunna bli i heile mitt liv når eg tek til å grubla over ord og vendingar. Det er som å stå ei mørk natt og sjå på stjerner heilt til forvirringa er total.

I alle fall så er noko heilt konkret kome til ein ende denne siste dagen, for mitt vedkomande, -mitt førtifjerde leveår. I dag har eg fylt dei førtifire, og går i mitt førtifemte år som dei sa i gamle dagar. .. Ikkje til å tru,
-men på den andre sida: med litt god vilje og sterk tru så kan eg framleis gå ut frå at halvparten av livet ligg framfor meg…

Ennå kan eg gjera alt annleis. Framleis kan eg starta heilt på ny:”- Fram til den dagen eg fylde førtifire sleit eg med vekta, men frå då av endra alt seg og sidan har eg ikkje hatt slike problem…” “Då eg fylde førtifire skjøna eg at det var dumt å ta på seg for mange oppgåver, og sidan har eg aldri gjort den feilen.” “Den dagen eg fylde førtifire fann eg ut at nå måtte eg ta utsjånaden min på alvor, og frå den dagen av har det ikkje falt meg inn å gå til postkassen utan make-up…” Moglegheitene er grenselause, sjansane er nye og ubrukte… Og personleg likar eg gode begynnelsar mykje betre enn avslutningar.

Å leva seg gjennom mai månad er som å ta del i dei store festreisene. Høgdepunkt fylgjer på høgdepunkt, den eine feiringa bit den andre feiringa i halen. Det krev rett og slett kondisjon.

Eg sprang ut i dag i første pausen på jobben og kjøpte ost og kjeks for å servera kollegiet i lunspausen. Etiketten på arbeidsplassen min er at alle har med kake den dagen dei fyller år, men eg hadde jo vore bortreist i helga og måtte lura meg unna på anna vis. Via ostefatet gjorde eg meg fortent til mange varme klemmar og gebursdagssongar runga i fleire omgangar.

I dag gjekk alle ut for å eta på slutten av arbeidsdagen, Ikkje akkurat på grunna av meg då, men koseleg var det.
Eg åt varm pastasalat med foccacia- brød og det smakte nydeleg.

Kjærasten min kom heim med fine blomar og Sunniva med roser og kort “To the best mum in the universe”. Synneva og Jan Ivar duka opp med migrenebriller frå Body-shop og oransje erotiserande fargebad. Ingrid laga kveldsmat med eggerøre, spekemat og pannekaker med blåbærsyltetøy og sms-ane tikka jamnt inn…

Jo då, visst er det koseleg å bli feira av og til. Og framleis er det heldigvis ikkje noko som tyder på at eg treng å tenkja på The final count- down. Tvert om. Det meste av alt som godt er kan framleis skje. Det kan til og med henda at eg begynner å koma meg i seng til anstendig tid… Frå i morgon av, altså…

Heidi

From → Uncategorized

3 kommentarar
  1. Tintomara permalink

    Grattis, grattis!

  2. Heidi: permalink

    Tusen takk 🙂

  3. buy tramadol permalink

    If you have to do it, you might as well do it right

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: